ΑΙΜΑ, ΤΙΜΗ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Πάντα όταν άκουγα αυτό το σύνθημα ανατρίχιαζα, όχι γιατί ήταν απλή μετάφραση συγκεκριμένου συνθήματος των SS, ούτε καν γιατί το αίμα ήταν για μένα κάτι τρομακτικό. Μετά από 11 αποστολές σε εμπόλεμες ζώνες, το αίμα γίνεται μέρος της ζωής σου, συνηθίζεις να το βλέπεις, να αναγνωρίζεις την ιδιαίτερη μυρωδιά του, δεν σου κάνει αίσθηση καν όταν το βλέπεις πάνω στα ρούχα σου, πολλές φορές συνεχίζεις να κάνεις αυτό που πρέπει, ακόμα και όταν προσπερνάς πτώματα ανθρώπων, αραδιασμένα στο πάτωμα. Δεν ήταν καν η λέξη τιμή. Για μένα η τιμή, είναι συνδεδεμένη με το dna των Ελλήνων. Τιμή είχαν οι Έλληνες πολύ πριν τη Χρυσή Αυγή και θα συνεχίζουν να έχουν και πολλούς αιώνες μετά την εξάλειψη της. Δεν είναι ούτε και για το όνομα της Χρυσής Αυγής, αμελητέα ποσότητα στο πολιτικό σκηνικό. Λίγο να φτιάξει η οικονομία, λίγο να αυξηθούν οι θέσεις οι εργασίας, να τελειώσουμε με τη λαθρομετανάστευση και να εδραιωθεί η ευνομία και η ευταξία στη χώρα καταπολεμώντας τη λαίλαπα της αριστεράς, θα σημάνει την αρχή του τέλους για το νεοναζιστικό καρκίνωμα.

Αυτό που πραγματικά με ενοχλούσε πάντα, ήταν για ποιο αίμα μιλούσαν τα ρομποτάκια που φώναξαν ξανά και ξανά το ίδιο σύνθημα. ΑΙΜΑ – ΤΙΜΗ -  ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ΑΙΜΑ – ΤΙΜΗ -  ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Αν τους ρωτήσεις δεν ξέρουν να σου απαντήσουν. Αυτό που ποτέ δεν φανταζόντουσαν, είναι ότι τελικά το αίμα αυτό, θα ήταν το δικό τους. Κοντά δύο χρόνια τώρα, η υπερφίαλη ηγεσία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, φανατίζει κυρίως ανήλικα και πολύ νεαρά άτομα και τα αιχμαλωτίζει μέσα στη παράνοια της απομόνωσης. «Μόνοι, εναντίων όλων» το βασικό μότο τους. Πρώτα έχυσαν το αίμα των μεταναστών, μετά των πατριωτών που δε συμφωνούσαν μαζί τους, μετά των πολιτικών αντιπάλων τους και τέλος το δικό τους. Ναι μην απατάστε,  αυτοί οι ίδιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Φουντούλη και του Καπελώνη. Αυτοί οι ίδιοι όπλισαν το χέρι των εκτελεστών με την επαρμένη συμπεριφορά τους και την αλόγιστη ροπή τους προς τη βία. Μόνο που τα θύματα δεν ήταν από την ηγεσία, δηλαδή από αυτούς που το προκάλεσαν, αλλά από αυτούς που τους ακολουθούσαν, με γνώμονα τα νιάτα τους και την επίπλαστη πίστη τους ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, είναι πατριωτικό κόμμα.

Το διαδίκτυο έχει γεμίσει από «αγωνιστικά» μηνύματα, ελαφρόμυαλων, δήθεν «συναγωνιστών» τους, που παρουσιάζουν τη σφαγή των αθώων, ως θυσία για τη πατρίδα. Τι ωφέλησε την Ελλάδα, το αίμα δύο παιδιών που πέθαναν για να «υπερασπιστούν» τους τοίχους των γραφείων της Χρυσής Αυγής; Τι θα γινόταν δηλαδή, αν κάποιοι έσπαζαν τα περιβόητα γραφεία; Τα τούβλα ξαναμπαίνουν στη θέση τους, το αίμα και η πνοή δεν ξαναγυρίζουν στα διάτρητα κορμιά των παιδιών, που ήδη βρίσκονται κάτω από το χώμα, με μόνη προίκα το σπαραγμό των δικών τους. Πόσο ελαφρύ να είναι το χώμα που πέφτει πάνω από τα άψυχα σώματα τους, εγκλωβίζοντας τα για πάντα στα σπλάχνα της γης; Τι προσέφερε στη πατρίδα το αίμα που έτρεξε; Τίποτα. Τι άλλαξε για την Ελλάδα από την 1^η Νοεμβρίου; Τίποτα. Μόνο για λίγο το πρόγραμμα στα κανάλια και τα δελτία ειδήσεων, που βρήκαν καινούργιους νεκρούς για να σκυλεύουν. Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβουν, αυτό το τόσο απλό. Τόσο, όσο αυτό που τους έχουν πάρει με τη διαρκή πλύση εγκεφάλου που τους κάνουν.

Γράφουν όλοι ότι λυπούνται, ότι συμπάσχουν. Δεν είναι όμως αυτοί που άφησαν τα όνειρα τους στο παγωμένο πεζοδρόμιο του Ηρακλείου, δεν είναι αυτοί που ένοιωσαν να διαπερνάει το κορμί τους το μολύβι, δεν είναι αυτοί που σκέφτηκαν ότι δεν θα ξαναδούν τη μάνα τους, τη κοπέλα τους, το σπίτι τους, δεν θα ξαναγκαλιάσουν τους δικούς τους, δεν θα ξαναμυρίσουν το άρωμα της άνοιξης, δεν θα ξαναζεστάνουν το πρόσωπο τους στον ήλιο. Δεν είναι αυτοί….. Αυτές τις άδειες αγκαλιές, τα άδεια κρεβάτια, τις άδειες καρδιές, τα άδεια ρούχα, δεν μπορούν να τα γεμίσουν οι «δήθεν» ήρωες της Χρυσής Αυγής. Αυτά μπορούσαν να τα γεμίσουν μόνο ο Γιώργος και ο Μάνος ΤΟΥΣ. Γιατί είναι ΤΟΥΣ και δεν ήταν ποτέ ΜΑΣ και δεν θα γίνουν ποτέ. Όχι γιατί εμείς δεν θέλουμε αλλά γιατί οι οικογένειες τους, αποφάσισαν να τους κρατήσουν μόνο δικούς τους γιατί θεωρούν ότι η Χρυσή Αυγή άρπαξε τα παιδιά τους με δόλιο τρόπο από τις αγκαλιές τους, τους αφαίρεσε τη πνοή και τους πέταξε άδεια κουφάρια για να γίνουν ήρωες, αλήθεια ποιανού; Η Χρυσή Αυγή απέκτησε τους ήρωες της. Λες και τους ρώτησε κανείς αν ήθελαν να δώσουν το αίμα τους για να καρπωθεί ο Μιχαλολιάκος και ο συρφετός του τα όποια οφέλη.

Ήρωας είναι αυτός που δίνει το αίμα του για την πατρίδα και συνειδητά πηγαίνει στο θάνατο ή τουλάχιστον γνωρίζει ότι μπορεί και να πεθάνει για κάτι ανώτερο και ιερό, όπως η προάσπιση της. Η Ελλάδα δεν έχει πόλεμο και αυτά τα παιδιά δεν συμμετείχαν σε κάποια επιχείρηση μείζονος σημασίας για την πατρίδα. Αυτά τα παιδιά χάθηκαν μέσα στο παραλογισμό του κάθε Κασιδιάρη να τα θεωρεί, στρατιωτάκια της Χρυσής Αυγής. Πιόνια που τα χρησιμοποιούν για το συμφέρον τους και για να κερδίζουν ψηφαλάκια. Το αίμα του Φουντούλη και του Καπελώνη, είναι σαν το νερό που τρέχει, από μία σπασμένη σωλήνα. Τους μόνους που ζημιώνει, είναι αυτούς που πρέπει να το πληρώσουν και αυτοί είναι οι οικογένειες τους. Δεν ωφελεί απολύτως κανένα και όσο υπάρχουν σωλήνες για να τρέχουν νερό, αυτό που χύθηκε, όχι απλά θα ξεχαστεί, αλλά θα έχει χυθεί και άδικα. Δεν είναι ήρωες, είναι απλά δύο νέα παιδιά που μπορούσαν να κάνουν πολλά και δεν έκαναν τίποτα. Όσο για αυτούς που τσιρίζουν παράφωνα, ότι δεν τους σταματούν ούτε οι σφαίρες, ούτε το αίμα που τρέχει, έχω απλά να τους πω ότι είναι, μέχρι οι σφαίρες να λαβώσουν το δικό τους κορμί και μέχρι το δικό τους αίμα να τρέξει όπως το νερό στους υπονόμους. Αναίτιοι θάνατοι για ασήμαντους λόγους.

Αν όλοι εσείς που φωνάζετε ΑΙΜΑ – ΤΙΜΗ – ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, είχατε δει το ξεραμένο αίμα πάνω στο διάτρητο άψυχο κορμί αυτών των παιδιών, είναι σίγουρο ότι θα το σκεφτόσασταν δυο φορές, πριν το ξαναφωνάξετε.  Είναι βέβαιο ότι τόσο οι εφιάλτες, όσο και οι ενοχές σας, θα ήταν τόσο δυνατές, που θα σάρωναν τη ψυχή και τη λογική σας. Είναι καιρός πλέον, αυτοί που «στρατολόγησαν» και γέμισαν το κεφάλι αυτών των παιδιών με χιλιάδες ανοησίες να καταλάβουν ότι η βία είναι ο καλύτερος σύμβουλος του χάους. Είναι καιρός πλέον να καταλάβουν, ότι αυτοί είναι στη πραγματικότητα οι ένοχοι, που πήραν το Μάνο και το Γιώργο, από τους ανθρώπους που τους νοιάζονταν και τους αγαπούσαν.

Υ.Γ Ο Αλέξανδρος παλεύει ακόμα για τη ζωή του. Εύχομαι να του τη χαρίσει ο Θεός και να βγει πιο δυνατός από αυτή τη περιπέτεια. Εύχομαι να γίνει ο ήρωας του δίχρονου παιδιού του. Εύχομαι να παραμείνει το φως των ματιών της μάνας του. Εύχομαι να έχει η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, έναν «ήρωα» λιγότερο και να κερδίσουμε όλοι εμείς, ΕΝΑΝ ΕΛΛΗΝΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. 

Οι αριστεροί δολοφονημένοι, «ήρωες»

Κατέβηκε χθες βράδυ από τον τοίχο, μου πέταξε στα μούτρα τον μπερέ, μου μίλησε σκληρά, μου είπε: "Ρε έχω πεθάνει, είμαι καλά, άλλη αφίσα βρείτε κι άλλο μύθο"

Δεν είχε κλείσει μάτι τελευταία, του είπαν πως τον είδαν στην σχολή, στο μποξεράκι κάποιου φοιτητή, σ’ ένα φλιτζάνι, σ’ ένα tatoo, σε BMW με τραβεστί παρέα

Che θα πεθάνεις ξανά σ’ ένα πάρτι με φλώρους, Che θα πεθάνεις ξανά σ’ ένα δρόμο μ’ εμπόρους, Στην καρδιά μιας χαμένης γενιάς θα πεθάνεις ξανά, Che θα πεθάνεις ξανά σε μπαράκια ορθίων, Che θα πεθάνεις ξανά σε γραφεία γελοίων, Στα υπόλοιπα της αγοράς θα πεθάνεις ξανά

Κατέβηκα χθες βράδυ απ’ την ζωή μου, τους πέταξα στα μούτρα ένα γεια, ήμουν ο Che με όπλα αγκαλιά, έχουν πεθάνει, είμαι καλά, Venceremos ματώνει η φωνή μου

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ξεκινώντας αυτό το άρθρο, θέλω να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα για να γίνει σαφές, ότι η κριτική που ασκείται, δεν έχει σκοπό να υποβαθμίσει τη δολοφονία ενός ανθρώπου, σε καμία περίπτωση. Οι πράξεις βίας γενικά, αλλά και ειδικά αυτές που γίνονται για ιδεολογικές ή πολιτικές διαφορές και πολύ περισσότερο αυτές που γίνονται ενορχηστρωμένα και προγραμματισμένα για να αφαιρεθεί μία ανθρώπινη ζωή, είναι κατακριτέες. Δεν ξέρω άλλη πιο ισχυρή λέξη, που να μπορεί να τονίσει ότι κανένα κίνητρο δεν μπορεί να είναι δίκαιο όταν λερώνεται, από το αίμα ενός ανθρώπου, ότι και να πίστευε το θύμα, ότι και να πρέσβευε ο θύτης. Καμία ιδεολογία δεν δικαιούται να πρεσβεύει την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής και κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να διώκεται για τις ιδέες του, όποιες και να είναι αυτές, όταν δεν συνεργούν και δεν προωθούν τη βία. Κανένα «αλλά» δεν χωράει στα προλεγόμενα και καμία εξαίρεση.

Η κριτική που θα ασκηθεί, αφορά κατά αποκλειστικότητα το ήθος, που πρέπει να διέπει ένα «δημόσιο» πένθος ακόμα και αν υπάρχει βίαιος θάνατος και δικαιολογημένη οργή για το θύτη ή τους ηθικούς αυτουργούς. Η αστυνομία και σε βάθος χρόνου η δικαιοσύνη, είναι υπεύθυνες για την τιμωρία των ενόχων και πρέπει να μένουν έξω από ενορχηστρωμένες κινήσεις προπαγάνδας και επηρεασμού της κοινής γνώμης, που για άλλη μία φορά παρατηρούμε στους δέκτες μας. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που έγινε και το 2008 με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, που σε τίποτα απολύτως δεν ομοιάζει με αυτή του Παύλου Φύσσα. Το μόνο κοινό που έχουν είναι η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα που τις συνοδεύει και φυσικά η ιδεολογία των θυμάτων. Ανάλογες βέβαια «κινήσεις» δεν έγιναν ποτέ για κάποια άλλα θύματα όπως οι Γιώργος Ανδριτσόπουλος, Παρασκευή Ζούλια, Αγγελική Παπαθανασοπούλου, Επαμεινώνδας Τσακάλης, Περικλής Ρεπάτης, Μανώλης Κοντόπουλους και Ιωάννης Νεμετζίδης. Αν δεν τους αναγνωρίζετε, δεν πειράζει…. Ο ένας ήταν "μπάτσος, γουρούνι, δολοφόνος" και οι υπόλοιποι, είναι οι νεκροί της ΜΑΡΦΙΝ και του Κ. Μαρούσης. Όπως το διαβάσατε, νεκροί, ΟΧΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΙ. Γιατί δολοφονημένοι είναι ΜΟΝΟ οι αριστεροί, αναρχικοί και πάει λέγοντας. Βλέπετε αυτοί δεν είχαν μανούλες να «κλαίγονται» στα κανάλια και ο θάνατος τους δεν αποτελεί «θέμα»  για τους δημοσιογράφους-φερέφωνα της αριστερής προπαγάνδας. Δεν υπήρξε κανένας σκηνοθέτης για να κάνει αφιερώματα γι αυτούς, καμία αδερφή να πονέσει, καμία οικογένεια να αναθεματίσει. Το μόνο που υπήρξε γι αυτούς, είναι η πραγματική αξιοπρέπεια ενός πένθους, που ανήκει σε όλους τους Έλληνες.

Η μητέρα του Παύλου Φύσσα, «συγκλόνισε» με τις δηλώσεις της, το πανελλήνιο ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα συγκλόνισε τρεις ομάδες, που ανήκουν στο πανελλήνιο,  τη κάθε μία για τους δικούς της λόγους. Πρώτη και κύρια ομάδα που συγκλονίστηκε, είναι αυτή των αριστερών, που «ρίγησε» από ανάγκη να προβάλει για μία ακόμα φορά, τη προπαγάνδα, που φέρνει όλους τους πολέμιους της αριστεράς, να είναι εν δυνάμει δολοφόνοι των «αγγέλων» της αριστεράς ή ακόμα καλύτερα των φερόμενων ως «απολιτίκ». Παλιό το παραμύθι και τα διαθέτει όλα, πρίγκιπα, δράκο και το κυριότερο ηρωικό τέλος που κάνει άπαντες να δακρύζουν και να μέμφονται όλους όσους νομίζουν, ότι ομοιάζουν με το δράκο. Αν δεν το καταλάβατε, ο συγκεκριμένος θάνατος είναι ιδανικός για να δημιουργήσει άλλο ένα ήρωα για την αριστερά, ανάλογο με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο.

Το μόνο ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επανάληψη του Δεκεμβρίου του 2008, ήταν ότι η δολοφονία του Φύσσα, έλαβε χώρα σε περίοδο καλοκαιρινής ραστώνης και τα «παιδιά» με τις κουκούλες που ήταν στις παραλίες της Μυκόνου, βαριόντουσαν να κάψουν την Αθήνα. Ο Παύλος Φύσσας, ως νεκρός είναι αξιοσέβαστος, καθότι οι νεκροί κατά τους αρχαίους ημών προγόνους πρέπει να λαμβάνουν μόνο τιμές. Πλην όμως όσο ήταν εν ζωή,  δεν υπήρξε φιλειρηνικός πολίτης, που δεν ασχολούνταν με την πολιτική, σε αντίθεση με αυτά που ισχυρίζεται η μητέρα του. Είχε σαφή και ξεκάθαρη πολιτική θέση και τοποθέτηση. Οι στοίχοι του, τους οποίους παραθέτουμε, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία "...Σήκωσε την αντένα γαμώ τον φασισμό σου πουτάνας γέννα ναι καλά κατάλαβες αυτό εδώ είναι για σένα. Διάλεξε θέλεις κρεμάλα ή τρεχάλα, γαμιέται κάθε είδους φασίστας μαλάκα και πάμε γι' άλλα. Γάμα τους, πάτα τους, γάμα τους, κατούρα τους τα μούτρα και γάμα τους τη φάρα τους..." Το ότι το κήρυγμα μίσους και η προτροπή σε βία, έχει μουσική υπόκρουση και οι στοίχοι ανήκουν σε δολοφονημένο, δεν το κάνει λιγότερο παράνομο ή αποδοκιμαστέο.

Σε αυτό το σημείο έρχεται και η δεύτερη ομάδα που συγκλονίστηκε από τα λεγόμενα της μητέρας του Παύλου Φύσσα και είναι οι αδαείς από πολιτικά παιγνίδια, οι μητερούλες που μπαίνουν στη θέση της και οι «υπερευαίσθητοι», σε συνδυασμό με τις αρισερόστροφες «μανούλες», στη χειραγώγηση των μαζών, αντιδρούν και αντιπαρέρχονται με δακρύβρεχτα «επιχειρήματα» , που υπογραμμίζουν, πως μια μάνα που μόλις έθαψε το παιδί της, δικαιούται να γίνεται υπερβολική, να παραλογίζεται, ακόμα και να ασχημονεί. Ότι πρέπει να κατανοούμε και να μη δίνουμε σημασία, να μη την κάνουμε αντικείμενο-σημαία κριτικής. Να μην  ασχολούμαστε, ούτε να την παίρνουμε στα σοβαρά, από σεβασμό στην τραγωδία της. Μπορούμε να ακούσουμε ακόμα και ότι η συγκυρία είναι τέτοια, που για ανθρωπιστικούς και μόνο λόγους δεν πρέπει να ασχολούμαστε με τη μητέρα του νεκρού και τις υπερβολές της. Ότι θεωρητικά είναι ένα ανθρώπινο ερείπιο, που κατά πάσα πιθανότητα έχασε κάθε λόγο ζωής και ύπαρξης και για αυτό δεν πρέπει να εξεγειρόμαστε, όταν ασχημονεί. Με δεικτική υποσημείωση, πως αν κάνει τα ίδια και του χρόνου, τότε το βλέπουμε για το πως θα αντιδράσουμε. Μέχρι τότε όμως, πρέπει να το βουλώνουμε, διαφορετικά δεν έχουμε αιδώ! Αλλού μπορούν να μας απαντήσουν πιο στοχευμένα και πιο πιασάρικα και να μας πουν, ότι υπάρχει αγωνία από τη πλευρά μας, μήπως από τα ψέματα, που πάνω στον πόνο της εκστομίζει η μητέρα Φύσσα, ωφεληθεί το αντίπαλο πολιτικό δέος. Παράλληλα, να μας αποδώσουν σπουδή για  να το προλάβουμε και να το καταδικάσουμε, πράγμα που μας κάνει αποκρουστικούς.

Καλή η ανωτέρω προπαγάνδα, μόνο που η πολλή αφέλεια, κάνει κακό. Η μητέρα Φύσσα από το πρώτο λεπτό και εν γνώσει της, πήρε «σβάρνα» τις τηλεοράσεις. Δεν έχει αφήσει κανάλι για κανάλι που να μη δώσει συνέντευξη, λέγοντας διαρκώς ψέματα. Απευθύνεται στους αστυνομικούς και τους λέει μπάτσους, απευθύνεται στους μάρτυρες και υποδεικνύει, ότι κακώς παρέδωσαν στην αστυνομία το οπτικοακουστικό υλικό που κατείχαν. Μιλάει διαρκώς με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τους πάντες και μόνο όσοι συμφωνούν ιδεολογικά μαζί της, είναι άξιοι. Επομένως, μόνη της έγινε αντικείμενο κριτικής εφόσον εξέθεσε τον εαυτό της στη διάθεση του κοινού που παρακολουθεί, το θέατρο του παραλόγου. Ποια είναι η αξιοπρέπεια; Τα ψέματα και οι ανακρίβειες; Αυτά που όταν τα ακούς μία φορά, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε δέκα τα καταπίνεις για να μη φανείς άπονος, αλλά όταν τα ακούς σε όλες τις συνεντεύξεις, σε όλους του δημοσιογράφους, σε όλα τα κανάλια κάθε μέρα επί 15 και πλέον μέρες συνειδητοποιείς ότι πρόκειται περί ενορχηστρωμένης προπαγάνδας, που συνειδητά πραγματοποιείται. Δεν είπε, το παιδί μου ήταν υπέροχο, μοναδικό καταπληκτικό και ανεπανάληπτο, αυτό θα ήταν υπερβολή και δεν θα έλεγε κανείς τίποτα. Είπε, το παιδί μου δεν είχε σχέση με την πολιτική και δίδασκε την αγάπη. Αυτά τα τελευταία είναι ΨΕΜΜΑΤΑ και είναι ειπωμένα εν γνώση της αλήθειας. Οι στοίχοι του κηρύττουν το μίσος και προτρέπουν σε βία και εγκλήματα κατά ζωής, που δεν έχουν καμία σχέση με την αγάπη και το κυριότερο, είναι πολιτικοί στοίχοι γιατί στρέφονται κατά μίας συγκεκριμένης πολιτικής άποψης. Μπορείτε να λέτε ότι θέλετε, αλλά η αλήθεια δεν παύει να είναι αλήθεια και να πρέπει κάποια στιγμή να πούμε φτάνει στη προπαγάνδα ...... γιατί δεν ξέρω και πολλές μανάδες, που να περιφέρουν τον πόνο τους για το χαμό του παιδιού τους, επί δύο εβδομάδες από κανάλι σε κανάλι και από δημοσιογράφο σε δημοσιογράφο.

Αν δεχτούμε δε, ότι όλη αυτή η κριτική γίνεται με ποταπά κίνητρα που αποσκοπούν σε πολιτικά οφέλη γιατί να μη δεχτούμε ότι αυτές καθαυτές οι πράξεις και τα λόγια της μητέρας του Παύλου Φύσσα, αποσκοπούν και αυτές σε πανομοιότυπα ποταπά πολιτικά οφέλη; Γιατί να μη δεχτούμε ότι και οι δημοσιογράφοι που τη βγάζουν στο γυαλί αποσκοπούν σε ακροαματικότητα; Γιατί να μη δεχτούμε ότι «χτυπάνε» σε ένα αφελές ή ευαίσθητο κοινό; Γιατί να μην συνυπολογίσουμε ότι ένας ενήλικος και μάλιστα ακραία πολιτικοποιημένος, γνωρίζει που αποσκοπούν οι δημοσιογράφοι; Γιατί να δεχτούμε ότι ένας ενήλικος και μάλιστα ακραία πολιτικοποιημένος, δεν είναι σε θέση να κρατήσει τη ψυχραιμία του και να κάνει καλά υπολογισμένες κινήσεις που να αποσκοπούν σε πολιτικά οφέλη; Εν τέλει πως είναι δυνατόν κάποια πονεμένη μάνα να γίνεται εν γνώσει της μαϊντανός των καναλιών, αν δεν αποσκοπεί κάπου συγκεκριμένα; Φυσικά καμία απάντηση δεν μπορεί να δοθεί σε όλα αυτά τα ερωτήματα ή τουλάχιστον καμία που να ικανοποιεί τη λογική.

Τέλος φτάνουμε και στην ομάδα των ενοχικών υποστηρικτών, του αντίπαλου δέους της αριστεράς, που αναπαράγουν τα λεχθέντα και καλούν σε συμπαράσταση και τους υπόλοιπους που δεν έχουν συμμορφωθεί και άθελα τους ή από πολλή βλακεία γίνονται παίγνια και φορείς προπαγάνδας. Καταντάει γελοιότητα πλέον τόση υποτέλεια στην αριστερή θολοκουλτούρα και εκμετάλλευση των νεκρών για ίδια οφέλη. Η ιδεολογική σκύλευση των νεκρών, θα έπρεπε να αποτελεί ποινικό αδίκημα, όπως επίσης και η ανήκουστη βλακεία, του να υποκύπτει κάποιος εκβιαστικά στην οποιαδήποτε προπαγάνδα. Δεν ξέρω πως πρέπει να κλείσω αυτό το δημοσίευμα, πέρα από το να προτρέψω άπαντες να αποκτήσουν παιδεία και να σταματήσουν να υποκύπτουν στη βία του Γκεμπελισμού της αριστεράς και στη χειραγώγηση. Να σταματήσουν άπαντες να λένε αυτό που θέλουν οι απέναντι, να ακουστεί και να προτρέπουν αλλήλους να λένε αυτό που ΠΡΕΠΕΙ. Την αλήθεια δηλαδή. Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε πειθήνια όργανα του politically correct και να ξεκινήσουμε να στιγματίζουμε τα ανάρμοστα λεχθέντα, τα ψέματα και τις ανακρίβειες από όπου και αν προέρχονται και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Οι συνεντεύξεις και οι δημόσιοι διάλογοι πρέπει να κρίνονται από το περιεχόμενο τους και όχι κατά το δοκούν από το πρόσωπο και τις συνθήκες στις οποίες δρα. Το βασικότερο όλων είναι να σταματήσουμε να δεχόμαστε εκβιασμούς και διαδικτυακούς τραμπουκισμούς, όταν τα πιστεύω μας και οι αλήθειες δεν γίνονται αποδεκτές για τον οποιονδήποτε λόγο. 

Τελικά, κέρδισε η Εθνομηδενιστική αριστερά

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις...

Κ. Καβαφης

Όσο σιχαίνομαι τις θεωρίες συνωμοσίας  τόσο λατρεύω τη λογική και την αναλυτική σκέψη. Το πιο αρχαίο δόγμα της εγκληματολογίας, λέει ότι «για να βρεις ποιος έκανε το έγκλημα, ψάξε να δεις ποιος ωφελείται από αυτό». Όπου «έγκλημα» αντικαταστήστε με την απελευθέρωση των βουλευτών της Χρυσής Αυγής με αυστηρά περιοριστικούς όρους και χρηματική εγγύηση και όπου ποιος ωφελείται από την απελευθέρωση, βάλτε την αριστερά. Ξέρω πολύ καλά ότι σας αφήνω άφωνους και ότι ήδη πολλοί από εσάς μειδιάτε και σκέφτεστε πολύ σοβαρά να εγκαταλείψετε το διάβασμα. Πλην όμως, επιτρέψτε μου να σας ξεναγήσω στους διαδρόμους του μυαλού μου, που γέννησαν αυτή την άποψη. Υπόσχομαι να μη σας αφήσω παραπονεμένους και ούτε κατ’ ελάχιστο ανικανοποίητους, από πλευράς λογικής.

Ας θυμηθούμε τι έγινε προχθές στη Βουλή, κατά τη διάρκεια συζήτησης για την κύρωση συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας για συνεργασία στον στρατιωτικό τομέα. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλης Χατζηλάμπρου, επιχείρησε να κάνει αναφορά στις συλλήψεις στελεχών της Χρυσής Αυγής, πριν του πάρει το λόγο ο προεδρεύων Γιάννης Τραγάκης. Αμέσως μετά πήρε το λόγο ο Δημήτρης Κουκούτσης, βουλευτής της Χρυσής Αυγής, που σχολίασε με νόημα, απευθυνόμενος προς την πτέρυγα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ: «Όταν νομίζουν ότι θα τελειώσουν με μας, θ' αρχίσουν με σας...». Ουσιαστικά αυτή ήταν μία προειδοποίηση, με στόχο να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της αριστεράς, οργανώνοντας μία επιχείρηση άξιας θαυμασμού, που τα είχε όλα. Εξουδετέρωση των εχθρών της από τη μία και συγχρόνως απόλυτη κάλυψη στην παρατεταμένη ανομία της.

Είναι κοινό μυστικό τόσα χρόνια, ότι η δικαιοσύνη αποκοιμιζόταν ή από-τυφλωνόταν όταν είχε να «κυνηγήσει» αριστερές ανομίες και εγκλήματα, ενώ αντίθετα ενεργοποιούνταν τα αντανακλαστικά της στο έπακρο, όταν είχε να κάνει με πατριώτες και Εθνικιστές. Ανάλογη αντίδραση είχαν και οι βουλευτές της αριστεράς, όπου όταν υπήρχε δολοφονία με αριστερή έκφανση, ήταν αντίδραση και όπου υπήρχε δεξιό χαστούκι, ήταν έγκλημα. Αυτό βέβαια αποκάλυπτε και τη διαχρονικά οργανωμένη δουλειά που είχε κάνει η αριστερά, ώστε να καταλάβει τα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, το ότι την επόμενη της σύλληψης των στελεχών της Χρυσής Αυγής, όλα τα ΜΜΕ κατακλύστηκαν από αριστερούς δικηγόρους και Συνταγματολόγους που μιλούσαν για παραβίαση του Συντάγματος και κατάλυση των νόμων.

Κομματικά η αριστερά δεν μπορούσε να αντιδράσει εμφανώς σε κάτι που υποτίθεται ότι κυνηγούσε και διαφωνούσε μέχρι πρότινος και αυτό ήταν η Χρυσή Αυγή. Οι βουλευτές δεν μπορούσαν να βγουν και να καταδικάσουν το γεγονός της σύλληψης χωρίς να φανούν γελοίοι. Μπορούσαν όμως να το κάνουν αν’ αυτού οι εντολείς τους, που ξεχύθηκαν προς υπεράσπιση των ….. ναζιστών, κυριαρχημένοι από γενναίες δόσεις φόβου για την επόμενη μέρα. Τι θα γινόταν αλήθεια, αν υπήρχε νομικό δεδικασμένο; Τι θα γινόταν αν οι επόμενοι που θα συρόντουσαν σιδηροδέσμιοι, ήταν αυτοί που για χρόνια κατέφευγαν σε εγκλήματα, ατιμώρητοι; Τι θα γινόταν, αν η ίδια μέθοδος έφερνε στη δικαιοσύνη τους αριστερούς με ένα προηγούμενο, όπου οι Χρυσαυγίτες θα ήταν προφυλακισμένοι για πολύ λιγότερα από αυτά που είχαν διαπράξει οι ίδιοι; Τι θα γινόταν αν υπήρχαν στοιχεία που τους «έκαιγαν»; Κατά την επιστήμη της φυσικής, αυτό το φαινόμενο αποκαλείται,  "συγκοινωνούντα δοχεία". Χωρίς καμία αμφιβολία, αυτός ήταν ένας εφιάλτης που έπρεπε να τελειώσει με το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Όσο καλά είναι δικτυωμένη η αριστερά, μέσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων, τόσο καλά ήταν δικτυωμένη η Χρυσή Αυγή, μέσα στα κέντρα καταστολής. Αυτή ήταν η ευκαιρία να ξεφορτωθούν το πρόβλημα μία και καλή. Το ζητούμενο ήταν, αφενός να «ξεδοντιάσουν» τη Χρυσή Αυγή από τους σημαντικούς υποστηρικτές της, σε θέσεις κλειδιά που μπορούσαν να τις εξασφαλίσουν ατιμωρησία ανάλογη με τη δική τους, αλλά αφετέρου,να μη πειραχτούν πρόσωπα που διοικούν και οργανώνουν, δηλαδή τα υψηλά κλιμάκια γιατί τότε θα άνοιγε ο δρόμος για διώξεις προς τη δική τους πλευρά. Οι δικές τους ντουλάπες όμως, είχαν πολύ περισσότερους σκελετούς από ένα Παύλο Φύσσα. Για την ακρίβεια οι ντουλάπες τους είναι γεμάτες σκελετούς και σε επίπεδο εμπλεκομένων οπαδών – στελεχών, υπάρχουν οι εντολές για το θάνατο τεσσάρων ανθρώπων στη Μαρφίν και άλλων τεσσάρων στο Κ. Μαρούσης για να μη ξεχάσουμε και την απίστευτη οργάνωση του Δεκεμβρίου του 2008, όπου καταστράφηκαν οι περιουσίες, χιλιάδων Ελλήνων. Όλοι πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτό, ήταν μία πρόβα τζενεράλε της αριστεράς και επίδειξη της δύναμης της για το πόσο εύκολα και γρήγορα, μπορεί να οδηγήσει ενορχηστρωμένα, αυτή τη χώρα στο χάος και την κατάλυση του πολιτεύματος.  

  

Είναι αστείο, να επιδεικνύονται διαρκώς ως τρόπαια από την Ελληνική αστυνομία, τα στειλιάρια με τις Ελληνικές Σημαίες, ενώ σε καθημερινή βάση βλέπουμε στειλιάρια με κόκκινα πανιά από το ΠΑΜΕ, το ΣΥΡΙΖΑ και το ΑΝΤΑΡΣΥΑ και με μαύρα πανιά, από τα «καλά» παιδιά με τις κουκούλες, κατά τη προσφιλή έκφραση του Λαζόπουλου. Όσο θανάσιμα όπλα είναι τα μεν, άλλο τόσο είναι τα δε και μάλιστα στα χέρια των χρόνια εκπαιδευμένων αριστερών είναι πραγματικά φονικά όπλα. Το ότι δεν σκοτώνουν με μπλουζάκια που να υποδεικνύουν το κόμμα τους αλλά με κουκούλες και κράνη, δεν τους κάνει λιγότερο δολοφόνους, απλά περισσότερο έξυπνους, πιο οργανωμένους και επομένως πιο επικίνδυνους. Ας μη μιλήσουμε για όπλα….  Παίρνοντας ως δεδομένο, βάση της αποδεδειγμένης συνεργασίας της αριστεράς με τους Αλβανούς μακελάρηδες, ότι κατέχουν μεγάλες ποσότητες όπλων και δη σε καλάσνικοφ, μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο τρέμουν την ενασχόληση της δικαιοσύνης μαζί τους. Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι τους χώρους που φυλάνε τα όπλα,  για το ότι τα έχουν, είμαστε βέβαιοι. Να μιλήσουμε όμως και για ηθικούς αυτουργούς, όπως είναι ο γελωτοποιός Λαζόπουλος και οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι, που όχι μόνο τους καλύπτουν και τους προωθούν, αλλά φροντίζουν ώστε να εξωραΐζουν την εικόνα τους στα μάτια του κόσμου, προωθώντας τη βία που ασκούν ενδεδυμένης με τη λογική της αντίδρασης και της αντίστασης στο σάπιο κατεστημένο και τη βία που ασκεί το κράτος.

Να γιατί, οι εισαγγελείς και οι ανακριτές φρόντισαν για το ξήλωμα των μελών της Χρυσής Αυγής, μέσα από την Ελληνική αστυνομία. Δεν φτάνει που οι αστυνομικοί,  στήριζαν τον «εχθρό», τον ενημέρωναν, τον βοηθούσαν και τον κάλυπταν στις ανομίες και την εδραίωση του, αλλά συγχρόνως δημιουργούσαν και ισχυρό έρεισμα αντίδρασης και αντίστασης στην αριστερά. Σήμερα ή αύριο, αυτοί οι ίδιοι θα ήταν που θα έδιναν εντολές για το κυριολεκτικό ξεπάστρεμα των δικών τους οπαδών. Μέχρι τώρα με την άλωση της δικαιοσύνης και το φόβο της διαπόμπευσης και της στοχοποίησης της αστυνομίας, από την αριστερή προπαγάνδα και τα φερέφωνα της, δεν είχαν ιδιαίτερα προβλήματα στο να καλύπτουν πλήρως τις ανομίες των αναρχοκομμουνιστών, πλην όμως τώρα τα πράγματα είχαν πάρει τροπή που δεν τους βόλευε. Δεν μπορούσαν πια να είναι βέβαιοι πως η Κούρτοβικ και ο Ραχιώτης θα γλίτωναν τα δικά τους παιδιά, ούτε φυσικά ότι θα μπορούσαν κάποιοι από την πολιτική ηγεσία, όπως έγινε στη περίπτωση του Κουράκη και του Νιότη, να ξελασπώσουν τα βλαστάρια τους από κατηγορίες, όπως αυτές της παρουσίας σε γιάφκα και τη ρίψη μολότοφ. Οι λαθρομετανάστες πλέον φοβόντουσαν και οι οργανωμένες και κατευθυνόμενες καταγγελίες από την αριστερά για αδιαφορία της αστυνομίας απέναντι στις επιθέσεις που δέχονταν από τη Χρυσή Αυγή, βρήκαν δικαίωση μέσα στις δικογραφίες των αστυνομικών. Εθνομηδενιστές – Εθνικομπολσεβίκοι, 1-0 και η αστυνομία θα μάθαινε να στέκει και πάλι βουβή στις εξελίξεις και ευνουχισμένη για άλλη μία φορά.

Ένας άλλον αντίπαλος ήταν η "κοινωνική" πολιτική που ασκούσε η Χρυσή Αυγή για τους Έλληνες, σε αντιδιαστολή με την Εθνομηδενιστική αριστερά που χάιδευε και φρόντιζε επί χρόνια τους λαθρομετανάστες. Μεγάλες διαρροές αντιμνημονιακών ψήφων, από όλα τα κόμματα και κυρίως από την αριστερά συνέρρεαν στη Χρυσή Αυγή. Ψήφοι που δεν μπορούσαν να αγγίξουν και που ήθελαν διακαώς να αποκτήσουν για να μπορέσουν επιτέλους να κυβερνήσουν. Ψήφοι που οριοθετούσαν ότι ο Ελληνικός λαός, βαρέθηκε την πολυπολιτισμική ρητορική και πρακτική και επιθυμούσε διακαώς να έχει "προστάτες" που να φροντίζουν, εκτός από την ασφάλεια του και τις ανάγκες επιβίωσης του. Η αριστερά είχα κακό παρελθόν, ποτέ δεν ικανοποίησε τους Έλληνες και ποτέ δεν δικαίωσε τις διεκδικήσεις του. Πάντα πρώτοι ήταν οι λαθρομετανάστες. Τώρα έπρεπε να αποδυναμωθεί και ο αντίπαλος, προωθώντας προς τα έξω τις ιδιαίτερες σχέσεις του με τους Αλβανούς, που συμπεριελάμβανε μέσα στα στελέχη του, τις εκβιαστικές συνεργασίες με λαθρομετανάστες και το κυριότερο την καταδυνάστευση των αδυνατότερων. Οι εκβιασμοί των πολιτών για εγγραφή στη Χρυσή Αυγή, με αντάλλαγμα ένα κομμάτι ψωμί, προωθήθηκαν όσο τίποτα άλλο. Πάνω από όλα όμως, τους δόθηκαν ισχυρά πατήματα, από τους ίδιους τους Χρυσαυγίτες, για να εξευτελίσουν τον πατριωτισμό και τον Εθνικισμό. Με τη λογική του, αν οι υποστηρικτές του πατριωτισμού και του Εθνικισμού, βίαζαν με τέτοιο αποτρόπαιο τρόπο τα ιδανικά και την ηθική, τότε οι αριστεροί, μπορούσαν άνετα να παρουσιάζουν και την ιδεολογία ως το πυρήνα όλων των κακών που καταδυνάστευαν τον Έλληνα. 

Εφόσον οι Χρυσαυγίτες αποδυναμώθηκαν από το μηχανισμό τους, σε όλα τα επίπεδα, ήταν πλέον ακίνδυνοι και μπορούσαν να αφεθούν ελεύθεροι για να κομπάζουν, εκτός βέβαια αυτών που ήταν ανακατεμένοι άμεσα με τη δολοφονία του "δικού" τους παιδιού και οι πράξεις τους μπορούσαν να συνδεθούν κατά αποκλειστικότητα με εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου και δεν είχαν καμία σχέση με πολιτικές προεκτάσεις. Την ίδια στιγμή οι αριστεροί, κρύβονταν πίσω από αυτούς που φώναζαν ότι διώκονταν για πολιτικούς λόγους και χαμογελούσαν ειρωνικά. Είχε επιτευχθεί μία νίκη κατά κράτος, από την αριστερά προς τη προθυμία της κυβέρνησης να πατάξει τη βία, από όπου και αν προέρχεται. Είχε αποδυναμώσει την εικόνα της κυβέρνησης, μέσα από τη γελοιοποίηση των θεσμών και τώρα στόχευε στην επάνοδο και τη ρεβάνς που θα αποζητούσε η Χρυσή Αυγή, ίσως και με ένα καινούργιο νεκρό που «ευτυχώς», δεν θα ήταν μέσα σε περίοδο διακοπών και θα μπορούσαν άνετα να τον εκμεταλλευτούν και να φτιάξουν ένα νέο Γρηγορόπουλο. Η αριστερά γι άλλη μία φορά ήταν εδώ, ενωμένη και δυνατή. Με τους ανθρώπους της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, με τους εχθρούς της κατακερματισμένους και με την εικόνα των βουλευτών της Χρυσής Αυγής να βγαίνουν ελεύθεροι από τα δικαστήρια γελοιοποιώντας τη κυβέρνηση. Μπορούσαν πλέον να κοιμηθούν ήσυχοι. Η κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να προβεί σε κάτι παρόμοιο για τις ανομίες της Εθνομηδενιστικής αριστεράς γιατί θα φοβόταν ένα καινούργιο φιάσκο. 

  

Αυτόματα αντιλαμβανόμαστε και γιατί η αριστερά ενοχλείται από τους Φαήλους και τους Λαζαρίδηδες. Γιατί δίνουν τόση σημασία, στα λεγόμενα δύο ανθρώπων, που στη τελική, το μόνο που εκφράζουν είναι την άποψη τους, μέσα στους δεκάδες αριστερόστροφους, που καθημερινά μας βομβαρδίζουν με τη κάλυψη της βίας και τη ανομίας, κάτω από το μανδύα της αντίδρασης στο σύστημα. Τους τρέμουν γιατί λένε την αλήθεια και δυστυχώς για αυτούς, όλο και περισσότεροι διακρίνουν την πραγματικότητα πίσω από το προσωπείο μιας αριστεράς που ποτέ δεν χώνεψε την ήττα κατά τη διάρκεια του συμμοριτοπόλεμου και προσδοκεί χρόνια τώρα τη ρεβάνς. Μια ρεβάνς, που έστω και σακάτικα τους εμποδίζει να πάρουν, το αντίβαρο τους, που είναι η Χρυσή Αυγή. Φυσικά και υπάρχουν δύο πόλοι, μόνο που δεν είναι η Χρυσή Αυγή με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι Εθνικοσοσιαλιστές με τους Εθνομηδενιστές κομμουνιστές. Παρόμοια ιδεολογία, ταυτόσημες εκφράσεις, ίδιες τακτικές και το κυριότερο ίδιο πρόσημο στη χρήση βίας. Ακόμα και η χρήση της Ελληνικής Σημαίας είναι ταυτόσημη. Από τη μία πλευρά για να προσελκύουν οπαδούς της και από την άλλη πολέμιους της.

Αλήθεια, αυτό το γαϊτανάκι δεν θα έχει ποτέ τέλος; Θα έχει, αν μιλήσει το dna ενός έξυπνου ανθρώπου, που θα καταφέρει να ξεπαστρέψει όλες τις παραφυάδες της αριστεράς μέσα στη δικαιοσύνη. Αποκεφαλίζοντας το φίδι που επέστρεψε πίσω στη φωλιά του, προκειμένου να ξεκουραστεί και να ενισχύσει το δηλητήριο του για να χτυπήσει την επόμενη φορά. Είναι απαραίτητο να του πάρει το κεφάλι για να μπορέσει να προχωρήσει στη πραγματική κάθαρση της βίας. Να μπορέσει να τιμωρήσει οριστικά και με αποτελεσματικότητα αυτούς που τη κυοφορούν, της δίνουν μορφή και τη γεννάνε και όχι μόνο τις τροφούς που την ανασταίνουν. Αυτή η κυβέρνηση, θα πάρει την οριστική ρεβάνς και θα σταματήσει από το να είναι ένα απλός διαιτητής ανάμεσα στους δύο πόλους, μόνο όταν μπορέσει να φέρει την κάθαρση στη δικαιοσύνη, παράλληλα με την κάθαρση στη κοινωνία.  Θέλετε να το πείτε πογκρόμ εκδίκησης; Πείτε το όπως θέλετε, η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Η αριστερά και το παρακράτος της κατάφερε για άλλη μία φορά να επιβιώσει, αποδεκατίζοντας τον εχθρό, γελοιοποιώντας τη κυβέρνηση και κρατώντας τα δικά της μετερίζια και τους ανθρώπους της αλώβητους.

Πιστεύω ότι μέσα από αυτή την απόλυτα λογική αλληλουχία, έγινε ξεκάθαρο ότι για το «έγκλημα» της δικαιοσύνης να αφήσει ελεύθερους τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, έστω και με αυστηρά περιοριστικούς όρους και χρηματική εγγύηση, ο μόνος κερδισμένος ήταν η αριστερά. Η Εθνομηδενιστική αριστερά, που εκπροσωπεί τον έτερο πόλο, που είχε πολύ περισσότερα να χάσει από τη προφυλάκιση των βουλευτών της Χρυσής Αυγής και άρα από τη τιμωρία που θα άνοιγε το δρόμο και για τη δική της διαπόμπευση και εξολόθρευση.

Χρυσή Αυγή και ξερό ψωμί....

 Τις τελευταίες ημέρες, όλα τα στελέχη και οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας, έχουν στοχοποιηθεί από τα αντίστοιχα στελέχη και τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής που εκτελούν, διατεταγμένη επιχείρηση μαζικής επίθεσης, μέσα στα social media. Τα προφίλ και τα tweets κατακλύζονται από προκλητικές και προβοκατόρικες απαντήσεις – δημοσιεύσεις.  Σε αυτά τα πλαίσια και με πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει ακριβώς, δηλαδή της επιχειρούμενης προσπάθειας να τονιστεί ότι με τη δίωξη των βουλευτών και στελεχών της Χρυσής Αυγής, διώκεται ο Εθνικισμός και ο Πατριωτισμός. Όπως επίσης και ότι, ότι αδικήματα διέπραξε σήμερα η Χρυσή Αυγή, τα έχει διαπράξει στο παρελθόν και η Νεολαία της Νέας Δημοκρατίας ή ότι δεν διώκονται άλλα εγκλήματα σοβαρότερα και αυτά της ΧΑ είναι το πρόσχημα για να βγουν από τη μέση, επειδή είναι ανερχόμενη δύναμη. Όλοι ανεξαιρέτως,  πρέπει να προσέξουμε και να ενημερωθούμε για τη σαθρή μεν, αλλά πραγματικότητα δε, που δεν έχει καμία σχέση με την προπαγάνδα που επιχειρείται.

Καταρχάς, δεν διώκονται οι βουλευτές και τα στελέχη της Χρυσής Αυγής για την ιδεολογία τους, όπως και κανένας άλλος στην Ελλάδα. Όσο κατακριτέος, κατά την άποψη πολλών και να είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός ως ιδεολογία, είμαστε υποχρεωμένοι και ως άνθρωποι, αλλά και βάση του Συντάγματος, να υπερασπιζόμαστε του δικαιώματος του κάθε Έλληνα να πιστεύει ότι θέλει, ακόμα και αν εμείς διαφωνούμε. Δεν ποινικοποιούνται οι ιδέες, μόνο οι πράξεις βίας ή η υποκίνηση βίας.

Είναι σημαντικό να αναλύσουμε επαρκώς, το γεγονός της μη δίωξης των ιδεών. Από το Χίτλερ, μόνο στην Ελλάδα έχουμε 807 χιλιάδες νεκρούς, αυμπεριλαμβάνοντας  13 χιλιάδες νεκρούς πολέμου από το 1940-41, 56 χιλιάδες εκτελεσμένους σε ολόκληρη την Ελλάδα,  105 χιλιάδες θανόντες όμηροι στα γερμανικά στρατόπεδα,  7 χιλιάδες νεκροί από βομβαρδισμούς, 21 χιλιάδες νεκροί σε μάχες της Εθνικής Αντίστασης (σύμφωνα με γερμανικά στοιχεία),  χίλιοι πεντακόσιοι νεκροί στη Μέση Ανατολή,  3.5 χιλιάδες οι απώλειες του Εμπορικού Ναυτικού και 600 χιλιάδες νεκροί από πείνα και σχετικές ασθένειες. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου σκοτώθηκαν πάνω από 56 εκατομμύρια άνθρωποι. Αυτά τα εκατομμύρια νεκρών, δεν απέτρεψαν κανένα από το να πιστεύει στον Εθνικοσοσιαλισμό.

Από το Στάλιν έχουμε 60 εκατομμύρια νεκρούς που συμπεριλαμβάνουν τους 7,5 εκατομμύρια νεκρούς από λιμοκτονία που επέβαλε για να κάνει κάθαρση των Εθνοτικών μειονοτήτων και τις 38 χιλιάδες εκτελέσεις Ελλήνων. Από το Μάο Τσε Τούνγκ έχουμε 70 εκατομμύρια νεκρούς και από τον Πολ Ποτ, με το αποτέλεσμα της καταναγκαστικής εργασίας, τον υποσιτισμό, την κακή ιατρική περίθαλψη και τις εκτελέσεις εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν περίπου 2 εκατομμύρια Καμποτζιανοί (περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού). Από το συμμοριτοπόλεμο έχουμε την εκτέλεση 56 χιλιάδων Ελλήνων από τους κομμουνιστές. Αυτά τα εκατομμύρια νεκρών, δεν απέτρεψαν κανένα από το να πιστεύει στον κομμουνισμό.

Τα εκατομμύρια νεκρών, το ξεκλήρισμα αμάχων, οι διεστραμμένες πράξεις κατά Εβραίων, είναι γεγονότα που όσα ντοκιμαντέρ και αν γυριστούν, όσα βιβλία κι αν γραφτούν, είναι αδύνατον να αποδώσουν όλα όσα βίωσαν τόσοι λαοί. Εκτός από τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, το ιδεολογικό πλαίσιο που ήθελε ο Χίτλερ να επιβάλει στην ανθρωπότητα ήταν ίσως εξίσου απεχθές με τις θηριωδίες του. Από την άλλη για το Στάλιν ο εχθρός δεν βρισκόταν εκτός συνόρων, αλλά εντός. Έτσι, η δική του γενοκτονία έλαβε χώρα κυρίως εναντίον των συμπατριωτών του, τους οποίους οι αρχές ασφαλείας του εκτελούσαν με συνοπτικές διαδικασίες ως «Εχθρούς του Λαού». Ουδείς μάλιστα μπορεί να αμφισβητήσει πως χιλιάδες από τις εκτελέσεις διαπράττονταν χωρίς κανένα στοιχείο, με μοναδική δικαιολογία πως ενδέχεται στο μέλλον να μετατραπούν σε «Εχθρούς του Λαού». Εκτός από τις θηριωδίες αυτές, ο Στάλιν κατόρθωσε να εμποτίσει τους συμπατριώτες του με τη μανία καταδίωξης, με αποτέλεσμα ο φίλος να υποπτεύεται τον φίλο, ο γείτονας τον γείτονα και ενίοτε ο γιος τον πατέρα, ή και το αντίστροφο. Δυστυχώς το «έργο» του Στάλιν βρήκε μιμητές σε όλες σχεδόν τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, με αποτέλεσμα πολλοί «μικροί Στάλιν» να βασανίζουν τους λαούς της Ρουμανίας, της Πολωνίας και άλλων χωρών.

Τα εγκλήματα του Στάλιν «πληρώνονται» μέχρι σήμερα, όπως ακριβώς και του Χίτλερ. Αρνούμαι λοιπόν, να χάσω χρόνο και να χαραμίσω φαιά ουσία για να αποφασίσω ποιος από τους δύο είναι ο λιγότερο κακός. Πλην όμως το συμπέρασμα είναι ένα, όσο κατακριτέος είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός, άλλο τόσο είναι και ο κομμουνισμός, αλλά δεν μπορούμε να εμποδίσουμε τον κόσμο να πιστεύει. Αυτό που μπορούμε και πρέπει να εμποδίσουμε, είναι με γνώμονα αυτές τις ιδέες να προβαίνουν αμφότεροι σε πράξεις βίας και εγκλήματα κατά ζωής. Όσο πονάει το έγκλημα στο Κερατσίνι, άλλο τόσο πονάνε τα εγκλήματα στη ΜΑΡΦΙΝ και το Κ. ΜΑΡΟΥΣΗΣ.

Τόσο η Χρυσή Αυγή, όσο και το ΣΥΡΙΖΑ και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι άλλες ακροαριστερές εγκληματικές ομαδούλες, δημιουργήθηκαν και στέριωσαν από το έλλειμμα της πολιτείας, σε κοινωνική πολιτική, ευνομία και ισονομία, ευταξία, αδυναμία καταπολέμησης της κοινωνικής ανισότητας, της ανεργίας, της λαθρομετανάστευσης και μία διεστραμμένη άποψη ψευτοπροοδευτισμού, που έχει οδηγήσει σε παντελή διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Διευθύνονται δε, είτε από άτομα ψυχοπαθητικά με ακραία κόμπλεξ και εμμονές, είτε από άτομα που είναι ικανά να κατευθύνουν και να χειρίζονται τη λαϊκή άποψη και οργή και είναι ακραία φιλόδοξα και εγωπαθή. Εστιάζονται σε κοινωνικά προβλήματα και εκμεταλλεύονται την κάθε ανάγκη του κόσμου, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν το αίσθημα ευγνωμοσύνης. Μέσα στα μεγάλα «λάθη» τους συγκαταλέγονται, η ψευδής αίσθηση παντοδυναμίας και κυριαρχίας πάνω σε αυτούς που είτε διοικούν, είτε τους ακολουθούν και η «δύναμη» του φόβου που ασκούν. Αυτό που ξεχνούν αμφότεροι είναι το αίσθημα της επιβίωσης, που επικρατεί στους συντρόφους – συναγωνιστές τους, όταν πλέον βρίσκονται ενώπιων των ευθυνών τους και που τελικά, «ανοίγει» τα στόματα.

Είναι σαφές και προφανές, ότι τα απλά μέλη και οι ψηφοφόροι, δεν ταυτίζονται κατά ανάγκη με τις επικρατούσες απόψεις των επικεφαλής, αυτών των ακραίων και αποτρόπαιων ιδεολογιών. Ειδικά στην Ελλάδα, με την παντελή έλλειψη αγωγής του πολίτη και την άγνοια σε πολιτειακά και άλλα θέματα, είναι εύκολο κάποιος να παρασυρθεί από την αγανάκτηση και να πιστέψει στην επίπλαστη έκφανση δύναμης που εκπέμπουν οι «δυναμικές» αντιδράσεις και να παραβλέψει, ότι αυτός που λαϊκίζει ή ικανοποιεί το δημόσιο αίσθημα, δεν είναι κατ ανάγκη και ικανός ή λογικός ή αποτελεσματικός. Στη χειρότερη δε περίπτωση, όπως αυτές που εξετάζουμε, μπορεί να είναι παντελώς ανίκανος, που ικανοποιεί τις προσωπικές φιλοδοξίες του και χρησιμοποιεί καθ’ ολοκληρίαν την εμπιστοσύνη του λαού. Με βάση τα παραπάνω, η δίωξη των εγκληματιών, από οποιονδήποτε χώρο δεν πρέπει να ταυτίζεται και να προσωποποιείται, στους οπαδούς τους αλλά μόνο στις πράξεις των ενόχων. Δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη των ψηφοφόρων ή των οπαδών και των μελών, επειδή οι εκπρόσωποι που εμπιστεύτηκαν, εγκλημάτησαν και μάλιστα με ειδεχθή εγκλήματα κατά ζωής. Υπάρχει όμως ευθύνη στην επιλογή απόδοσης ψήφου σε χώρους με ακραίες ιδεολογίες, για τις οποίες ο πολίτης δεν έχει φροντίσει να ενημερωθεί πλήρως.

Στα σημεία των ημερών, περιλαμβάνονται και ένας μικρός αριθμός δικηγορίσκων, που παρεμβαίνουν δημόσια, κρίνοντας το έργο της δικαιοσύνης. Κάποιοι από αυτούς εξυπηρετώντας πελατειακά την αριστερά, έχουν αναγνώσει τη μεγάλη αλλαγή της πολιτείας, που πλέον επιδιώκει την ισονομία. Αυτό από μόνο του, σημαίνει την καταβαράθρωση των κάστρων της αριστεράς που βασιζόντουσαν, στη μεγάλη επιρροής της, στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, που τους εξασφάλιζαν ατιμωρησία. Αυτό αντέγραψε η Χρυσή Αυγή, χρησιμοποιώντας το αυξανόμενο κύμα υποστηρικτών της και μέσα στις αρχές του κράτους. Πλην όμως, αυτές είναι  οι ενέργειες, που τους έφεραν στο κατώφλι της δικαιοσύνης με βαρύτατες κατηγορίες και θα μπορούσαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο να εφαρμοστούν και στα κόμματα της άκρας αριστεράς που καταδικάζουν τη βία των Εθνικοσοσιαλιστών, αλλά δεν διστάζουν να συγκαλύψουν και να δικαιολογήσουν τη βία, των δικών τους οπαδών. Παράλληλα, υπάρχουν και οι δικηγόροι, που επιζητούν την προσοχή μια και για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν είχαν δημοσιότητα και προσδοκούν μερίδα της υπεράσπισής, προκειμένου να ξαναβρεθούν στο προσκήνιο. Βλέπουν αυτές τις υποθέσεις, υπό το πρίσμα των προβολέων της δημοσιότητας που συγκεντρώνονται πάνω τους και των οικονομικών απολαβών, που μπορούν να έχουν και όχι με την αντίληψη της ηθικής.

Λαμβάνοντας υπόψη μας όλα αυτά, μπορούμε πλέον να κατανοήσουμε ότι το τελευταίο πράγμα που δικάζεται αυτές τις μέρες, είναι ο αγνός πατριωτισμός και Εθνικισμός. Είναι μέγα λάθος, να εδράζουμε την αγάπη προς την πατρίδα, στα στενά πλαίσια ενός κόμματος που προάγει τη βία και το κυριότερο που οργανώνει εγκλήματα κατά ζωής στο όνομα της και επιβραβεύει δολοφόνους. Οι Εθνικιστές και οι πατριώτες, δεν είναι αδύναμα ανθρωπάκια που εξαρτώνται από τις διαταγές ενός φυρερίσκου, ούτε οργανώνονται σε ομάδες για να μαχαιρώσουν ή να λιντσάρουν ανθρώπους. Αγωνίζονται για την πατρίδα με έννομο τρόπο και διαφέρουν από τους εγκληματίες αναρχοκομμουνιστές γιατί δεν φοβούνται το νόμο και δεν συμμετέχουν ποτέ σε ανομίες ή σε πράξεις ανήθικες και ανυπόληπτες. Δεν προσπαθούν να υποκαταστήσουν τη πολιτεία στο έργο της, αλλά να συνδράμουν για να την κινητοποιήσουν, να είναι πιο αποτελεσματική στην πάταξη της εγκληματικότητας. Δεν εκμεταλλεύονται ούτε εκφοβίζουν μικρά παιδιά, για να τα εντάξουν σε ομάδες που δρουν οπαδικά με γνώμονα τη βία για να αισθάνονται δυνατοί. Δεν προωθούν τη λογική των συμμοριών και δεν επιδίδονται ποτέ σε πράξεις που επισύρουν την ηθική κατακραυγή. Προωθούν τη μόρφωση και ακολουθούν τα παραδείγματα των μεγάλων αγωνιστών του Γένους, των ηρώων που έπεσαν για τη πατρίδα και των μέγιστων δασκάλων του Έθνους. Έχουν για πρότυπα το Σωκράτη, το Λεωνίδα, το Μέγα Αλέξανδρο, το Κολοκοτρώνη, το Δραγούμη, το Μελά, τη Δέλτα και όλους τους σύγχρονους όπως τον Ηλιάκη και το Γιαλοψό. Είναι έτοιμοι να χύσουν το δικό τους αίμα για την πατρίδα και όχι το αίμα τον αντιπάλων τους γιατί δεν συμφωνούν με την ιδεολογία και τα πεπραγμένα τους. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά τους, από τους ακραίους κομμουνιστές που βυθίζονται στην ανομία και στα εγκλήματα κατά ζωής. Δεν λερώνουν και δεν στιγματίζουν τον Εθνικισμό και τον πατριωτισμό, ποτέ και για κανένα λόγο.

Πόσοι από τους Χρυσαυγίτες μπορούν να καυχηθούν για τα παραπάνω, όταν έχουν οδηγηθεί σιδηροδέσμιοι για ξυλοδαρμούς πατριωτών, που δεν συμφωνούσαν με τις Ναζιστικές μεθόδους τους, για δολοφονίες αντιπάλων και το κυριότερο έχουν βάψει τα χέρια τους με αίμα αδύναμων; Το χειρότερο άρχισε μόλις τώρα που οι δήθεν εθνικιστές και πατριώτες, «δίνουν» ο ένας τον άλλο, γονατίζοντας κάτω από τον πελέκι της δικαιοσύνης και τα επιβαρυντικά στοιχεία για μαστροπείες,  απόπειρες ανθρωποκτονιών, διακίνηση γυναικών, εκβιασμούς, νταβατζιλίκια, προστασία και δεν έχει τελειωμό ο κατάλογος. Αυτό κύριοι, δεν είναι Εθνικισμός, είναι οργανωμένη συμμορία. Μία καλά οργανωμένη συμμορία, που υπό το κράτος του φόβου που ασκούσε στα μέλη της, έβγαζε πολύ χρήμα χρησιμοποιώντας το όνομα της πατρίδας και κλείνοντας στόματα. Κανένας ιδεολόγος δεν δέχεται να ταυτίζετε με τις μαυροντυμένες και αιματοβαμμένες καρικατούρες. Κι αν κάποιοι από εμάς ξεγελάστηκαν, ήρθε η ώρα να βάλουμε ένα τέλος και να αποκαταστήσουμε το όνομα και του Εθνικισμού και του πατριωτισμού και να σταματήσουμε το διασυρμό, αντί να κλαιγόμαστε για τη δίωξη των εγκληματιών.

Παράλληλα είναι σημαντικό να δούμε και να κατανοήσουμε ότι τα εγκλήματα κατά ζωής, είναι πιο σημαντικά από οποιοδήποτε οικονομικό έγκλημα. Είναι επιβεβλημένη ανάγκη να περιθωριοποιήσουμε τη λογική της φράσης που ακούγεται ευρύτατα και αφορά στο "τα οικονομικά εγκλήματα των πολιτικών είναι αυτά που συντελούν στο να πεινάει το παιδί μου και όχι τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής" Όσο σημαντικό είναι να έρθουν εμπρός στη δικαιοσύνη οι καταχραστές του δημόσιου χρήματος, άλλο τόσο είναι σημαντικό να μη κινδυνεύει η ζωή των παιδιών μας, όταν εκφράζουν τις απόψεις τους. Δεν υπάρχει λογική στη μη κατανόηση του θανάτου, παρά μόνο όταν χτυπήσει και τη δική μας πόρτα. Τελικά όσα χρήματα και να έχεις, όσοι πολιτικοί και να μπουν στη φυλακή, αν κάποια στιγμή ειδοποιηθείς για το θάνατο του παιδιού σου από κάποιον που διαφωνούσε με τις ιδέες του, θα βρεθείς στη δεινή θέση να παραδεχτείς ότι μπροστά στο θάνατο δεν μετράει κανένα ποσό. Τότε θα ευχόσουν να είχες δώσει όλη σου την περιουσία αλλά να ζούσε ο άνθρωπος που αγαπάς. Τα οικονομικά εγκλήματα και η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος δεν είναι αμελητέα και δεν παραβλέπονται από την κυβέρνηση, αλλά αυτά, τα εγκλήματα κατά ζωής είναι τα σημαντικότερα και τα πιο ειδεχθή. Ας μη μπούμε στο λαϊκίστικο αντίλογο με τις αυτοκτονίες, των οποίων ο αριθμός έχει διαστρεβλωθεί σε τέτοιο σημείο που καταντάει γελοιότητα. Επί πλέον η αυτοκτονία δεν αποτελούσε ποτέ γενναία πράξη, αλλά μάλλον εύκολη λύση μετάθεσης των προβλημάτων.  

Τέλος είναι σημαντικό να σταματήσουμε την αναπαραγωγή της εξομοίωσης της Νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας τη δεκαετία του 80, με τη συμμορία εγκληματιών της Χρυσής Αυγής. Τι κοινό άλλωστε μπορούν να έχουν, νεαρά 20χρονα παιδιά που είχαν να κάνουν με το ανάλγητο κράτος του ΠΑΣΟΚ προσωποποιημένο στον Αρκουδέα, που τους εδίωκε για τις ιδέες τους και φρόντιζε σε κάθε εμφάνιση τους να τους στέλνει ή στα νοσοκομείο ή στα κρατητήρια της ασφάλειας στη Μεσογείων; Τι κοινό μπορεί να έχει η Χρυσή Αυγή με την ΟΝΝΕΔ του 80, που αντιμετώπιζε τα τάγματα θανάτου του ΚΚΕ, με την ανοχή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που τους έδερναν, μαχαίρωναν και πυροβολούσαν. Ποια άλλη νεολαία έχει τραγικά θύματα από την εντεταλμένη βία των αριστερών και των Πασόκων και έχει γίνει πλήρης συγκάλυψη, χωρίς ούτε μία από αυτές τις υποθέσεις να έχει φτάσει ποτέ στη δικαιοσύνη; Ποια άλλη νεολαία κυνηγήθηκε γιατί σε μία υποτιθέμενη δημοκρατία, διάβαζε και διακινούσε βιβλία που είχε απαγορεύσει η "χούντα" του ΠΑΣΟΚ; Φτάνει, μέχρι εδώ η πλύση εγκεφάλου και οι επιθέσεις. Οι εγκληματίες οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη και μένει να οδηγηθούν και οι έτεροι εγκληματίες της άκρας αριστεράς που τόσα χρόνια λυμαίνονται τη δημοκρατία και το πολίτευμα και έχουν στο ενεργητικό τους εκατοντάδες νεκρούς.

Οι λειτουργοί της δικαιοσύνης, θα είναι για πάντα υπόλογοι, αν δε φέρουν σιδηροδέσμιους και όλους τους φονιάδες αναρχοκομμουνιστές, που ευθύνονται για το θάνατο τόσων αθώων, με προμετωπίδα τους νεκρούς της Μαρφίν και του Κ. Μαρούσης. Μπορεί να είναι έξυπνοι, αλλά δεν είναι αλάνθαστοι και το κυριότερο αν πιεστούν και κυνηγηθούν αδυσώπητα και συστηματικά, θα σπάσουν. Τότε και μόνο τότε οι Έλληνες θα αισθανθούν δικαιωμένοι. Τότε και μόνο τότε, η κυβέρνηση θα έχει αποδείξει, ότι έχει τη θέληση και το τσαγανό να βγάλει τις κουκούλες και να πατάξει τη διαφθορά και την εγκληματικότητα σε όλο το φάσμα της. Τότε και μόνο τότε, θα μπορούμε δίκαια, να λέμε ότι εμείς σπάσαμε την ομερτά και φέραμε τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, πίσω στη χώρα που γεννήθηκαν. 

Η πολιτική βία σε δύο φάσεις

Η πολιτική αναφορά της βίας, που υφίσταται η Ελληνική κοινωνία, έχει τις ιστορικές αναφορές της. Το έχω πει πολλάκις και θα το ξαναπώ και πάλι, όποιος δεν γνωρίζει την πολιτική ιστορία της Ελλάδας είναι δυνάμενος δυνάστης ή καταδυναστευόμενος. Τα ίδια λάθη, οι ίδιες παραλήψεις, η πολιτική αβουλία και πάνω από όλα η κομμουνιστική και Εθνικοσοσιαλιστική βούληση, έχουν φέρει τη χώρα στο χείλος της καταστροφής, τέσσερις φορές μέχρι σήμερα στη νεότερη ιστορία της χώρας. Η δημοκρατία πρέπει να βάζει οριστικό τέλος στη προτροπή της βίας, πριν αυτή γίνει πράξη. Πρέπει να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Η τιμωρία και μάλιστα η παραδειγματική, είναι ο μόνος τρόπος περιφρούρησης της Δημοκρατίας. Η ανοχή παραπέμπει μόνο σε ασυδοσία και ποτέ σε ένα πολίτευμα δομημένο, που περιφρουρεί τα δικαιώματα του πολίτη και σε καμία περίπτωση δεν ευνοεί τη παράβλεψη των υποχρεώσεων του. Ο φανατισμός, η μισαλλοδοξία, οχλοκρατία και το κυριότερο ο αποπροσανατολισμός και η προπαγάνδα είναι φαινόμενα που πρέπει να πατάσσονται πάραυτα.

  ΄

Καταρχάς να τονίσουμε ότι σε ποτέ και πουθενά, οι ιδέες δεν πρέπει να διώκονται και πάνω από όλα στην Ελλάδα που αποτελεί το λίκνο της Δημοκρατίας. Πρέπει να διώκονται όμως οι πράξεις και ειδικά αυτές που προτρέπουν ή δικαιολογούν τη βία από όποιο χώρο και να προέρχεται. Δε ζούμε στη ζούγκλα, όπου κυρίαρχος είναι ο δυνατότερος, ούτε στις στέπες που εφορμούν αγέλες. Ζούμε σε δομημένες κοινωνίες, όπου απαγορεύεται να υπαγορεύονται οι νόμοι από τους κομπλεξικούς και τους εν δυνάμει δικτατορίσκους. Ζούμε σε κοινωνίες με κανόνες και δομή, όπου κυρίαρχο ρόλο έχουν οι πολίτες που ασκούν την εξουσία και επιλέγουν αυτούς που νομοθετούν και επιβάλλεται να ελέγχουν τους εκπροσώπους τους, χρησιμοποιώντας ότι μέσο τους παρέχει ο νόμος και το Σύνταγμα. Αυτοί οι ίδιοι οι πολίτες επιβάλλεται να μην επιτρέπουν τη κατάχρηση της εξουσία αφενός, αφετέρου της απεμπόλησης των δικαιωμάτων τους από ομάδες που καταχρώνται των ελευθεριών και των δικαιωμάτων τους. Δεν είναι δυνατόν σε αυτή τη χώρα να μην υπάρχει ισονομία και ευταξία. Δεν είναι δυνατόν οι πολίτες να επικροτούν το χάος, την ανομία και την κατάλυση του πολιτεύματος.

Ξεκινώντας να αναλύουμε τα γεγονότα για να βρούμε τις ρίζες του προβλήματος, εντοπίζουμε 2 φάσεις άσκησης πολιτικής βίας. Πάντα πρωταγωνιστές είναι οι κομμουνιστές και οι Εθνικοσοσιαλιστές, που έχουν ως στόχο την κατάλυση του πολιτεύματος και την ανάληψη της εξουσίας. Η μεγαλύτερη φάρσα, είναι οι δήθεν αντιστασιακές ομάδες των κομμουνιστών, που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της κατοχής. Ομάδες που σποραδικά χτύπαγαν αξιωματικούς των Ναζί και ως αντίποινα οι Γερμανοί εκτελούσαν και βασάνιζαν εκατοντάδες Έλληνες που εύκολα οι «αντιστασιακοί» θα μπορούσαν να σώσουν, αλλά επέλεγαν αυτό τον τρόπο για να υποχρεώσουν τους Έλληνες να πυκνώσουν τις τάξεις τους. Αυτοί οι ίδιοι είναι που υπέγραψαν συνθήκη με τον εχθρό με όρο να τους παραχωρήσει τον εξοπλισμό και τα όπλα του σε αντάλλαγμα με την ασφαλή και αναίμακτη εκκένωση της χώρας από τα στρατεύματα των Ναζί. Κατάφερε να λαφυραγωγήσει τον πόνο και το αίμα των Ελλήνων για να στρέψει για άλλη μία φορά αυτά τα ίδια τα όπλα εναντίων των Ελλήνων με σκοπό τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας.

Αυτές είναι οι εγκληματικές πράξεις των κομμουνιστών που βίασαν, βασάνισαν δολοφόνησαν, μακέλεψαν, σκύλευαν νεκρούς, έκαναν παιδομάζωμα και βύθισαν μία ολόκληρη χώρα στο πένθος. Αντί οι Γερμανοί να πληρώσουν βαρύτατο φόρο αίματος στη χώρα, την οποία αποψίλωσαν από κάθε πλούτο και ακολούθως η Ελλάδα να ανοικοδομηθεί μετά την υποχώρηση τους, έπρεπε να ξοδευτούν και άλλοι πόροι και άλλος φόρος αίματος και άλλο αξιόμαχο ανθρώπινο δυναμικό, για να αντιμετωπιστεί η κομμουνιστική λαίλαπα. Δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά είχαμε και ορατό το κίνδυνο του εδαφικού διαμελισμού της Ελλάδας από τους Βούλγαρους και τους Γιουγκοσλάβους, στους οποίους οι αναίσχυντοι κομμουνιστές είχαν υποσχεθεί, έναντι της πρακτικής βοήθειας και συμπαράστασης των «συμμάχων» τους, στις ολέθριες επιδιώξεις τους.  Οι κομμουνιστές διέπραξαν ένα μαζικό έγκλημα ενάντια στο σύνολο του Ελληνικού λαού. Ενός λαού των οποίων οι εκπρόσωποι, αντί να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους παραδειγματικά, στο όνομα της λήθης, της συγχώρεσης και της συνοχής, τους άφησαν ελεύθερους να οργανωθούν εκ νέου και να κάνουν πολύπλευρη αντεπίθεση στις μέρες μας.

Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, υπήρξε αστάθεια στην πολιτική κατάσταση της χώρας  με αποκορύφωμα την ανάληψη της εξουσίας, από τη στρατιωτική χούντα. Σε αυτό το πόνημα δεν θα εξετάσουμε τα πως και τα γιατί, ένα είναι το σημείο που μας ενδιαφέρει και είναι η επιρροή των Χουντικών στη μεταπολίτευση. Είναι φανερό ότι ο Εθνικοσοσιαλισμός κάνει την πρώτη του εμφάνιση, με τη μεταπολίτευση μέσα από τρομοκρατική ομάδα που αναλαμβάνει την ευθύνη για πολλαπλές βομβιστικές επιθέσεις μεταξύ άλλων και στον κινηματογράφο ΕΛΛΗ, όπου τραυματίστηκαν 18 άνθρωποι, ένας εξ αυτών χάνει και τα δυο του πόδια. Στα πλαίσια της έρευνας για τον εντοπισμό των τρομοκρατών, ανακοινώνετε  η σύλληψή του Νίκου Μιχαλολιάκου μαζί με άλλους, για σειρά βομβιστικών ενεργειών στην Αθήνα, ενώ ταυτόχρονα καθαιρέθηκε από το βαθμό του αξιωματικού των ειδικών δυνάμεων. Αρχικά παραπέμφθηκε στον ανακριτή για παράβαση του νόμου 774/78 “περί καταστολής της τρομοκρατίας” σε βαθμό κακουργήματος. Με βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου παραπέμφθηκε στο πενταμελές εφετείο για παράβαση του νόμου 495/76 “περί όπλων και εκρηκτικών υλών” ως ένοχος για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση μαζί με τους Α. Καλέντζη, Α. Πρωτοπαπά, Θ. Παπουτσά, Λ. Παξινόπουλο, Ν. Τσάμη, Ι. Γιαννόπουλο και “συντονιστή” τον λοχαγό Τζαβέλα. Μετά από μετατροπή της κατηγορίας σε πλημμέλημα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 11 μηνών. Εδώ φαίνεται καθαρά η επιρροή των χουντικών που είχαν κυρίως προσβάσεις στον Στρατό, τη Δικαιοσύνη και τα Σώματα Ασφαλείας, σε μια προσπάθεια επανασυσπείρωσης, οι οποίοι φρόντισαν για την ατιμωρησία των υπευθύνων με αποτέλεσμα σήμερα να τους έχουμε ξανά στο προσκήνιο να υποκινούν νέο κύμα βίας.

Παράλληλα με την ανοχή πλέον της Σοσιαλιστικής κυβέρνησης, έχουμε τις αριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις 17 Νοέμβρη, 1η Μάη, Επαναστατική Μαχητική Αριστερά, Επαναστατική Αλληλεγγύη, Επαναστατικοί Πυρήνες και τον Επαναστατικό Λαϊκό Αγώνα, που ευθύνονται για συνολικά 71 δολοφονίες και 580 τραυματισμούς συνανθρώπων μας. Συγχρόνως αναπτύσσονται ομάδες κουκουλοφόρων, παρακρατικών και αναρχικών, που σε πρώτη φάση, προβαίνουν σε ευρεία κλίμακα καταλήψεων που μετατρέπουν σε γιάφκες  και αργότερα δολοφονούν ατιμωρητί 4 άτομα στο κατάστημα «Κ. Μαρούσης» τον Ιανουάριο του 1991, βάζοντας φωτιά και καίγοντας το ολοσχερώς. Την ίδια τακτική ακολουθούν και στο υποκατάστημα της τράπεζας ΜΑΡΦΙΝ στη Σταδίου τον Οκτώβριο του 2010, δολοφονώντας άλλα 4 άτομα, αλαλάζοντας «κάψτε τους απεργοσπάστες». Προστάτες και αρωγοί τους πάντα τα κόμματα της άκρας αριστεράς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι χαρακτηριστική η

φωτογραφία του επικεφαλής του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπροστά από τη τράπεζα ΜΑΡΦΙΝ, να εμποδίζει το πυροσβεστικό που θα μπορούσε να σώσει τις ζωές των ανθρώπων μέσα στη τράπεζα. Το κύμα βίας που υποθάλπει η αριστερά κορυφώνεται με τα Γρηγοροπούλια το Δεκέμβριο του 2008 όπου οδηγούν τη χώρα στο χάος με στρατευμένες καθοδηγούμενες ομάδες που προτρέπουν σε βία, καίνε, σπάνε και διαλύουν μαγαζιά και περιουσίες σε όλες τις μεγάλες πόλεις.  Ρόλο στο κύκλο της βίας παίζουν και οι συνδικαλιστές που πρόσκεινται στην αριστερά και που δεν διστάζουν να επιδοθούν στο νόμο του Λιντς, χτυπώντας βάναυσα πολιτικούς, συνδικαλιστές άλλων χώρων και δημοτικούς άρχοντες. Συγχρόνως χαϊδεύουν την εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών και εξαπλώνουν ένα κύμα φόβου σε όλη τη χώρα. Οργανωμένες ομάδες λαθρομεταναστών προβαίνουν σε δολοφονίες, βιασμούς, ληστείες και σωρεία άλλων εγκληματικών πράξεων. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι τα εκτεταμένα επεισόδια για το δήθεν σκίσιμο των φωτοτυπιών του Κορανίου το Μάιο του 2009.

Έχουμε πλέον μπει στη δεύτερη φάση του κύκλου της πολιτικής βίας και στην επαναφορά των Εθνικοσοσιαλιστών στο σκηνικό, όπου αιχμή του δόρατος εκτός από τη κατάλυση της δημοκρατίας και την υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών, είναι και ο ρατσισμός. Εκφραστής είναι και πάλι ο Νίκος Μιχαλολιάκος και η Χρυσή Αυγή, που εκμεταλλευόμενοι την οργή των πολιτών για τα εγκλήματα των λαθρομεταναστών και την υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας, οργανώνουν  ομάδες κρούσης που ξυλοκοπούν αδιακρίτως λαθρομετανάστες και στήνουν καρτέρια θανάτου. Συγχρόνως πλαισιώνουν πατριωτικές και Εθνικιστικές εκδηλώσεις χρησιμοποιώντας τις ανένταχτες πατριωτικές ομάδες σε όλη την Ελλάδα, που παλεύουν για τα Εθνικά θέματα αλλά και για τη διατήρηση της ιστορικής αλήθειας, από τις ανηλεείς και αήθεις επιθέσεις των αριστερών, για να έχουν πρόσβαση και να μπορούν να εκμεταλλευτούν τον κόσμο που βρίσκεται ενταγμένος σε αυτές. Παράλληλα κάνουν προσπάθειες να συνδέσουν τη Χρυσή Αυγή με συνδέσμους εφέδρων του Ελληνικού στρατού και ιδιαίτερα των Ειδικών Δυνάμεων, όπως επίσης και με στελέχη της Αστυνομίας και του Στρατού. Δημιουργούν παραστρατιωτικές ομάδες και τις εκπαιδεύουν με στρατιωτική δομή και οργάνωση. Έχει φτάσει η ώρα που η Χρυσή Αυγής στρέφει το ανθρώπινο δυναμικό της απέναντι και στους Έλληνες που διαφωνούν μαζί της. Διαλύουν πατριωτικές εκδηλώσεις και τελετές μνήμης. Ξυλοκοπούν Έλληνες που διαφωνούν με τις θέσεις και τις πρακτικές τους, με αποκορύφωμα το Μελιγαλά που βουλευτές της επιτίθενται σε πρόεδρο πατριωτικού συνδέσμου. Ολοκληρώνουν την έκφραση ακραίας βίας, με τη δολοφονία του μέλους του ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Κερατσίνι.

Είμαστε και πάλι στα πρόθυρα του ενός νέου εμφυλίου πολέμου και ήδη το αίμα ρέει. Το πρόβλημα είναι, ότι τώρα πια οι συσχετισμοί είναι διαφορετικοί. Από τη μία πλευρά είναι οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί, οι παρακρατικοί, οι κουκουλοφόροι, οι τρομοκράτες και οι λαθρομετανάστες και στην απέναντι πλευρά οι Εθνικοσοσιαλιστές της Χρησής Αυγής, μόνοι εναντίων όλων, όπως αρέσκονται να λένε . Στη μέση βρίσκονται όλοι οι υπόλοιποι αμήχανοι και σιωπηλοί. Η βία, για άλλη μία φορά κλείνει τα στόματα των πολιτών, που υποκύπτουν στην πίεση της ανέχειας, της ανεργίας και της εγκληματικότητας. Είναι ευχής έργο που στο τιμόνι της χώρας αυτή τη στιγμή, βρίσκονται ικανοί και αποφασισμένοι πολιτικοί για να αυστηροποιήσουν το νομικό πλαίσιο και να κλείσουν τον κύκλο της βίας, τιμωρώντας παραδειγματικά τους ενόχους. Η βία είναι καταδικαστέα από όπου και αν προέρχεται και όσο ένοχοι είναι στη Χρυσή Αυγή, άλλο τόσο είναι και στο ΣΥΡΙΖΑ και στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η πόλωση των κινημάτων της αριστεράς καλά κρατεί και κλείνει βίαια σπίτια, σφραγίζοντας τα με το ανεξίτηλο σημάδι του θανάτου. 

Το χτες, το σήμερα και το αύριο της Χρυσής Αυγής

Αυτό που πρέπει να χαρακτηρίζει, όσους ασχολούνται με την πολιτική είναι βαθιά γνώση της γεωπολιτικής, ευρωπαϊκής αλλά και Ελληνικής ιστορίας, καλό μνημονικό, αναλυτική σκέψη και ένα καλό αρχείο για να μπορούν να κάνουν σύγκριση και να …. προβλέπουν με ακρίβεια τα μελλούμενα. Είναι απαραίτητα προσόντα για όσους θέλουν να εκφράζουν ολοκληρωμένη άποψη αλλά και να αποφεύγουν τις άστοχες προβλέψεις. Επίσης όλα αυτά είναι χρήσιμα γιατί κάποιος παρατηρητής μπορεί να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα τόσο για το χαρακτήρα των πρωταγωνιστών της πολιτικής σκηνής, όσο και για τις πράξεις και τη στρατηγική τους. Μπορεί να αναδείξει με σαφήνεια τις κόκκινες γραμμές που διέπουν τη προσωπικότητα του καθενός και συγχρόνως τις αδυναμίες του.

Κάτι τέτοιο θα κάνουμε σήμερα με τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής, Νίκο Μιχαλολιάκο. Θα σκιαγραφήσουμε τη προσωπικότητα του και θα βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για τη πορεία της Χρυσής Αυγής. Εν κατακλείδι δεν είναι και τόσο δύσκολο, απλή ανάγνωση της ιστορικής πραγματικότητας και ανάλυση των πεπραγμένων, θα μας επιτρέψουν να δούμε τη «χαραυγή» του μέλλοντος

Ας ξεκινήσουμε με το ποιος είναι ο Νίκος Μιχαλολιάκος και ποια είναι η Χρυσή Αυγή. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος όπως περιγράφετε σε αυτό το άρθρο,   http://alter2013ego.blogspot.gr/2013/09/blog-post_16.html είναι οπορτουνιστής, αριβίστας, αδίστακτος και το κυριότερο ασυνείδητος. Έχει δηλαδή όλα τα γνωρίσματα ενός χαμαιλέοντα της πολιτικής που προσαρμόζετε στις καταστάσεις αλλά το κυριότερο που τις εκμεταλλεύεται προς όφελος του. Ως τέτοιος χαρακτήρας είναι φυσικό να έχει πολλούς εχθρούς, κυρίως μέσα από τις τάξεις και το περιβάλλον του. Ας μη ξεχνάμε ότι κυκλοφορούσε με πολυπληθή συνοδεία μπράβων από τότε που η Χρυσή Αυγή έπαιρνε ποσοστά κάτω της μονάδας. Δεν είναι λογικό, να αναρωτηθεί κάποιος το γιατί, ένας όχι και τόσο αναγνωρίσιμος να θεωρεί τον εαυτό του ευάλωτο σε πιθανές επιθέσεις; Όχι βέβαια αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Νίκος Μιχαλολιάκος ήταν  ένα μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης που δεν τιμωρήθηκε ποτέ, σε αντίθεση με τους συναγωνιστές του, έχοντας πάντα τις πλάτες συγγενών του που υπηρετούσαν στο στρατό, την αστυνομία και τη δικαιοσύνη και φρόντισαν για τη σωστή δικτύωση του.

Η Χρυσή αυγή διαχωρίζει την οντότητα της, ανάλογα με τη δεκαετία για την οποία μιλάμε. Στη γέννηση της ήταν μία Εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση με παραστρατιωτική δομή που είχε τις εξάρσεις της, μέχρι και τη καταδίκη του υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής, Αντώνη Ανδρουτσόπουλου του περίφημου Περίανδρου, που φέρεται ως υπεύθυνος για τον ξυλοδαρμό του Δ. Κουσουρή, έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων το 1998. Για άλλη μία φορά φέρεται ο Νίκος Μιχαλολιάκος να έχει «δώσει» συνεργάτη του και γίνεται λόγος για «ανανδρία» του αρχηγού του νεοναζιστικού κόμματος, ενώ ύποπτος καθόλα είναι ο ρόλος που έπαιξε στο ξυλοδαρμό ο Ηλίας Παναγιώταρος.

Ο Αντώνης Ανδριτσόπουλος, μιλάει ξεκάθαρα για προδοσία της Χρυσής Αυγής και  υποστηρίζει ότι δε μίλησε στο δικαστήριο για να μην διασπαστεί ο νεοναζιστικός χώρος. Παράλληλα τονίζει, ότι υπήρξε πιόνι ενός αστείου φυρερίσκου. Οι συναγωνιστές – υποστηρικτές του Ανδριτσόπουλου αποχωρούν από την οργάνωση. Τα φώτα της δημοσιότητας είναι στραμμένα πάνω στη Χρυσή Αυγή που ήταν άγνωστη στο πλατύ κοινό. Μεταξύ μας ποιος ήθελε να έρχεται σε επαφή με νεοναζιστές που πρότειναν τη δεξιά, όπως έκανε ο Χίτλερ, αντί άλλου χαιρετισμού. Το μόνο που τους διαχωρίζει, είναι η ύπαρξη της Ελληνικής Σημαίας.

Μετά από το πλήγμα που δέχτηκε η Χρυσή Αυγή, ο Μιχαλολιάκος προσπαθεί απεγνωσμένα να την αποσυνδέσει από τον Περίανδρο και φαινομενικά τουλάχιστον να τη διαχωρίσει από την προηγούμενη εγκληματική της δράση. Υπαρχηγός σε αυτή τη χρονική περίοδο είναι ο Χάρης Κουσουμβρής. Ο Κουσουμβρής έχει ένα πολύ μακρύ μητρώο με μαχαιρώματα, σωματικές βλάβες, ξυλοδαρμούς, ένοπλες ληστείες, κλοπές, με εντάλματα και καταζητείται, με δίκες τη μια πάνω στην άλλη, με όλον τον ποινικό κώδικα, εντέλει, και με μπες-βγες σε σωφρονιστικά ιδρύματα. Δημιουργεί δυσφορία στον Νίκο Μιχαλολιάκο γιατί αντιμάχεται το Δημήτρη Ζαφειρόπουλο που ο Μιχαλολιάκος προωθούσε στην ηγεσία της οργάνωσης γιατί διέθετε μια τεράστια περιουσία, αντί για τον ίδιο τον Κουσουμβρή, ακριβώς εξαιτίας του πλούτου του Ζαφειρόπουλου. Ο Κουσουμβρής καθαιρείται και γράφει ένα βιβλίο με τίτλο “Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής”, το 2004, στο οποίο τσουρουφλίζει το Μιχαλολιάκο, τον Ζαφειρόπουλο (τότε ήταν στην οργάνωση), τον Παναγιώταρο και όλους τους άλλους στην ηγεσία της ΧΑ. Όλα τα άπλυτα στη φόρα. Με πολλά δικαστικά έγγραφα, αστυνομικές αναφορές, δικογραφίες και άλλα που πάνε πίσω μέχρι τη μεταπολίτευση και τη χούντα και όλο το μεταξύ διάστημα. Το ίδιο αποκαλυπτικός είναι ο Κουσουμβρής και σε μια συνέντευξή του στον “Ταχυδρόμο” την ίδια περίοδο. Είναι ο δεύτερος υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής που «τρώγεται» από το Μιχαλολιάκο και για δεύτερη φορά η οργάνωση χάνει μέλη της.

Ο επόμενος σταθμός της δημοσιότητας της ήταν η προσχώρηση της Χρυσής Αυγής, στα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ, όπου ξαφνικά αποκτά έστω και για λίγο επίπλαστη κοινοβουλευτική οντότητα. Πλην όμως ο Μιχαλολιάκος δεν θα ανεχόταν για πολύ κάποιον άλλο να κάνει κουμάντο και επιπρόσθετα οι «ιδεολόγοι» συναγωνιστές τον πίεζαν να αποχωρήσει γιατί ο Καρατζαφέρης δεν είχε κρατήσει το λόγο του. Σε αυτή τη διαδικασία χάνει τον υπαρχηγό του, Δημήτρη Ζαφειρόπουλο, μετέπειτα εκδότη του Ελεύθερου Κόσμου και κάποιους από τους σκληροπυρηνικούς της ομάδας του Ζαφειρόπουλου, που καλόβλεπαν την «αστική» τους νομιμοποίηση και επιπλέον είχαν βαρεθεί τον Μιχαλολιάκο που κρυβόταν διαρκώς πίσω τους. Ο Μιχαλολιάκος όμως κρατάει το Ζαφειρόπουλο με φωτογραφίες που του έχει δώσει στο παρελθόν ο Κουσουμβρής από περίεργα νυχτοπερπατήματα και λικνίσματα και με αυτές εκβιάζει τον πρώην υπαρχηγό του και τελικά αποτρέπει τη συμμετοχή του στα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ στις εκλογές του 2009.

Είχε φτάσει η στιγμή να λάμψει το άστρο του Ηλία Παναγιώταρου. Επιστρατεύει κόσμο από τη θύρα 13 του Παναθηναϊκού, τους Nationalist του Ολυμπιακού και το 2000 ιδρύει τη «Γαλάζια Στρατιά» τον ποδοσφαιρικό σύλλογο των νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής, μέσα στα γραφεία του κόμματος, στο Παγκράτι. Αυτό το αθλητικό παρακλάδι της Χρυσής Αυγής βρήκε την ευκαιρία, εξαιτίας της μαζικότητας του ποδοσφαίρου, αλλά και της αναγωγής ενός αγώνα σε εθνική μάχη, να περάσει σε μεγαλύτερο κοινό τις ιδέες του Ναζισμού. «Είμαστε εθνικιστές και το μίσος είναι υγιές συναίσθημα του ανθρώπου» δηλώνει ο τέταρτος κατά σειρά υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής.Έγινε διάσημος από την επίθεση σε βάρος του Πέτρου Ευθυμίου, ωστόσο η πορεία του στον χώρο Ναζιστών μαρτυρά ιδιαίτερη τάση σε προπηλακισμούς πλην όμως κρύβεται πάντα πίσω από άλλους, οι οποίοι συλλαμβάνονται και φυσικά πληρώνουν τα σπασμένα. Ανάμεσα σε αυτούς που συντροφεύουν τον Ηλία Παναγιώταρο και ηγούνται των ομάδων του είναι ο Χρήστος Αθανασάκος, διαμερισματικός σύμβουλος στο 6ο διαμέρισμα του Δήμου Αθηναίων, υπόδικος που διαφεύγει τη σύλληψη και συντροφεύει πάντα τον Ηλία Κασιδιάρη στις εξόδους του, ο Χρήστος Ρήγας, υποψήφιος Περιφερειάρχης Αιτωλοακαρνανίας, υπόδικος για συμμετοχή σε δολοφονία, ο Νίκος …….. που έχει καταδικαστεί για μαχαίρωμα σε συμπλοκή Παναθηναϊκών- Ολυμπιακών και συχνάζει στην έδρα του συνδέσμου στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και ο Παναγιώτης Δράκου, που συνελήφθη με βαρύ οπλισμό.

 

Από τον Άγιο Παντελεήμονα, στην Ομόνοια, την πλατεία Αμερικής και τις διαρκείς επιθέσεις σε μαγαζιά αλλοδαπών και το λιντσάρισμα όσων βρίσκονται στο δρόμο τους και διαφωνούν. Ακόμα και αν αυτοί οι κάποιοι κρατάνε Ελληνική Σημαία και έτσι μπαίνουν εμπόδιο στην ολοκληρωτική κατάκτηση του πατριωτικού και εθνικιστικού χώρου. Έτσι λίγο πολύ φτάσαμε στο σήμερα και στο κόμμα της Χρυσής Αυγής που φόρεσε τα καλά του την ημέρα που περνούσε το κατώφλι της Βουλής αλλά που εξακολουθεί να έχει βρώμικα τα υπόγεια του και η μπόχα ξεχειλίζει κατά διαστήματα, ίσα ίσα για να μας θυμίζει ότι ποτέ δεν έπαψε να είναι ένα Νεοναζιστικό κόμμα.

Πλην όμως η αθρόα συρροή μελών και οπαδών διαμόρφωσε μία νέα κατάσταση μέσα στους κόλπους της Χρυσής Αυγής. Από τη μία βρίσκεται ο σκληρός Εθνικοσοσιαλιστικός πυρήνας που αποτελείται από δύο βασικές ομάδες. Η μία ηγείται των ομάδων κρούσης που έχουν καταρτιστεί με στρατευμένους από τους ποδοσφαιρικούς συνδέσμους και άρα πολλοί εκ των οποίων είναι είτε υπόδικοι, είτε με αναστολή. Αποκλειστικός σκοπός τους είναι να προάγουν την εκδίκηση της «κοινωνίας» ή των μελών της Χρυσής Αυγής, απέναντι στην πολιτεία, τους λαθρομετανάστες, τα μέλη άλλων κομμάτων, τους συναγωνιστές που τους πρόδωσαν ή τους πατριώτες και Εθνικιστές από άλλα κόμματα ή ακόμα και ανεξάρτητους που δεν μπόρεσαν να προσεταιριστούν και να τους εντάξουν στους κόλπους της Χρυσής Αυγής.  

Το «μόνοι εναντίον όλων» εκφράζεται με λιντσαρίσματα, μαχαιρώματα, προπηλακισμούς και μία διαρκή λεκτική πρόκληση και βία προς τους πάντες. Κατά τη δική μου άποψη όλο αυτό το κύμα βίας έχει ως σκοπό το θάνατο κάποιου μέλους τους προκειμένου να τον ηρωποιήσουν και να ξεκινήσουν ένα γενικότερο πογκρόμ σε όλη τη χώρα ώστε να επιτύχουν τον τελικό στόχο που είναι η αποσταθεροποίηση του πολιτεύματος της χώρας και η εγκαθίδρυση μαζικού κλίματος βίας και διώξεων της διαφορετική άποψης. Η άλλη ομάδα είναι η αφρόκρεμα των θεωρητικών του Εθνικοσοσιαλισμού, δηλαδή αυτοί που είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για την πλύση εγκεφάλου της νεολαίας που επεκτείνετε και σε μαθήματα προπαγάνδας των νηπίων. Είναι αυτή που εκλογικεύουν από τη μία το κύμα βίας και φροντίζουν, ώστε ο πολίτης αντιμετωπίζοντας το στην καθημερινή του ζωή να το συνηθίσει αφενός και αφετέρου να το εισάγει ως πρακτική αντίδρασης απέναντι στην αδικία που αισθάνεται ότι υφίσταται. Από την άλλη πλευρά ο εκφοβισμός στα ίδια τους τα ενεργά μέλη είναι τέτοιος που ακόμα και να αντιδράσουν και να θελήσουν να αποκοπούν, θα συναντήσουν το εκδικητικό μένος των πρώην συναγωνιστών τους, που έχοντας δει τις επιπτώσεις, δεν θα μπορούσαν παρά να το απεύχονται για τους εαυτούς τους. Οι Νεοναζιστές αντιγράφουν και εφαρμόζουν με επιτυχία την μέθοδο της προπαγάνδας που πρώτος ο Γκέμπελς εφηύρε και ο Χίτλερ νομιμοποίησε και εφάρμοσε.

Όλα βέβαια, θα πήγαιναν κατ΄ ευχήν αν αυτός ο σκληρός πυρήνας δεν αντιδρούσε στην αστικοποίηση του κόμματος και στην ανάγκη υποδοχής στους κόλπους του, πλήθος κόσμου που δεν αποδέχεται την Εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία και πρακτική, αλλά συσσωρεύεται γύρω από τη Χρυσή Αυγή, από αντίδραση, από ανάγκη να βρίσκονται στο πλευρό των «ισχυρών» ή ακόμα και από μόδα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κυριολεκτικά μισογύνης Ηλίας Κασιδιάρης, που αντιδρούσε σθεναρά στη συμμετοχή γυναικών στα ψηλά κλιμάκια της Χρυσής Αυγής και στην κατοχή στελεχιακών θέσεων και απαξίωνε την μέχρι πρότινος υπεύθυνη του μετώπου Γυναικών και σύζυγο του βουλευτή Νίκου Μίχου, σήμερα τριγυρνάει με μοντέλα και αθλήτριες, ενώ στις ομάδες που συμμετέχουν στις διάφορες εκδηλώσεις συμπεριλαμβάνει και κάποιες θλιβερές υπάρξεις που υποδύονται τις γυναίκες, πάντα με στρατιωτική περιβολή, μακιγιάζ - μαλλί τραγουδιάρας της Εθνικής οδού και βήμα, λες και είναι στρατιωτικό τμήμα. Όλες ανεξαιρέτως ορκίζονται στο όνομα του «Κάσι» του κομάντο που όμως υπηρέτησε την 9μηνη θητεία του σε γραφείο, μια στρατιωτικός στη μονάδα του ήταν μέλος της Χρυσής Αυγής και φρόντισε για την καλοπέραση του Golden Boy και ευνοούμενου της Ελένης Ζαρούλια, συζύγου του Νίκου Μιχαλολιάκου.

 Αυτό όμως το συγκεκριμένο κομμάτι του κόσμου που συρρέει, είναι και υπεύθυνο για την αλλαγή βιτρίνας της Χρυσής Αυγής, πράγμα που δυσαρεστεί βαθύτατα το σκληρό πυρήνα. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος αντιλήφθη, πως ως υμνητής του Χίτλερ και φανερός υποστηρικτής του δεν θα μπορούσε να πάει πολύ μακριά και σύντομα το «φαινόμενο» Χρυσή Αυγή θα «ξεφούσκωνε».  Άλλωστε στόχευε και στοχεύει στους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας περισσότερο, από ότι, από άλλα κόμματα. Έπρεπε λοιπόν να αφαιρέσει οτιδήποτε τον συνέδεε με την αριστερά μια και ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι κίνημα της αριστεράς και οι πατριώτες Νεοδημοκράτες έχουν απέχθεια για τον αριστερό χώρο. Εν μία νυκτί αφαίρεσε την λέξη που προσδιορίζει την πραγματική ιδεολογία του κόμματος του, από παντού, από την εφημερίδα και το επίσημο site και απαγόρευσε στους πάντες να τη χρησιμοποιούν. Η λέξη «Εθνικοσοσιαλισμός» διαγράφηκε από τη ρητορική τους, προσδοκώντας να αποσυνδεθούν στο θυμικό των Ελλήνων από τις απεχθείς πρακτικές των Ναζί και αντικαταστάθηκε από τις λέξεις πατρίδα και Έθνος, που είναι προσφιλείς στην πατριωτική δεξιά.

Scripta manent (δηλ. τα γραπτά μένουν)  και ότι καταγράφεται δεν διαγράφεται. Μένει ζωντανή απόδειξη του τι είναι πραγματικά η Χρυσή Αυγή και του τι πρεσβεύει ….  με χαρακτηριστικά τα λεγόμενα του Νίκου Μιχαλολιάκου, περί Εθνικοσοσιαλισμού, όπως το ότι είναι κίνημα της αριστεράς, ότι δέχονται τους Αλβανούς ως μία φυλή και ένα Έθνος με τους Έλληνες και με τη δήλωση περί αποστάσεως από την κραταιά θρησκεία του Έθνους. Τελικά το σόι Εθνικιστές είναι αυτοί που οι μισοί βουλευτές τους είναι παντρεμένοι με αλλοδαπές αφενός και που με τα λεγόμενα και τις πράξεις τους απορρίπτουν τουλάχιστον δύο από τα τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά ενός Έθνους, όπως είναι το ομόαιμο , το ομόθρησκο, το ομόγλωσσο  και το ομότροπο κατά τον Έλληνα ιστορικό Ηρόδοτο.

Υπάρχουν όμως και Εθνικοσοσιαλιστικά ατοπήματα από θερμόαιμους στα ΜΜΕ, που υπενθυμίζουν ξανά και ξανά το ανεξίτηλο ναζιστικό στίγμα της Χρυσής Αυγής, όπως αυτή η περιβόητη συνέντευξη που δόθηκε στο Τράγκα και υπερθεμάτιζε το θέμα της ευγονικής και της θανάτωσης των αρρώστων και αναπήρων της κοινωνίας, όπως επίσης και η ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής Νέας Υόρκης που αποδέχεται την οργάνωση Κου Κλουξ Κλαν ως ομόαιμη οργάνωση με τη Χρυσή Αυγή, η οποία μάλιστα φιλοξενήθηκε από την ακραία ρατσιστική οργάνωση των ΗΠΑ στις ιστοσελίδες της. Είναι γνωστό πως ο Νίκος Μιχαλολιάκος καταδίκασε δημόσια τους επιστήμονες και γενικότερα τη γνώση όταν υπερθεμάτισε στο ότι στο χάλι που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα, την έφεραν οι μορφωμένοι και οι επιστήμονες. Δείχνοντας έτσι το δρόμο για την αμορφωσιά και την έλλειψη παιδείας, η οποία όμως βολεύει τα μάλα τα σχέδια του, που μπορούν να εφαρμοστούν μόνο σε ένα στρατό κομπλεξικών, αδαών και αμόρφωτων. Τι κι αν προσπαθεί να κάνει κοινωνική πολιτική με κρατικά κόλλυβα μέσω επισιτιστικής βοήθειας σε μαστιζόμενους Έλληνες από τη κρίση. Ακόμα και εκεί μιλάει η μισαλλοδοξία και ο ρατσισμός του. Οι Έλληνες Πομάκοι, Μουσουλμάνοι και τσιγγάνοι εξαιρούνται από όλες τις «παροχές» που ούτως ή άλλως έχουν σκοπό την αλίευση ψήφων. Πως αλλιώς να χαρακτηρίσει κάποιος την κατάπτυστη ενέργεια της αποθήκευσης των στοιχείων των ανθρώπων που προσπαθούν να εξασφαλίσουν τροφή, με την έκδοση ταυτοτήτων της Χρυσής Αυγής;  Επομένως δεν πρέπει να υπάρχουν κενά στις απόψεις των πολιτών για το τι εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή….

Παρόλα αυτά η ποιότητα των στελεχών της καθώς και των βουλευτών της γίνεται προφανέστατη μέσα στη βουλή αλλά και από τις συνεντεύξεις και τις εκπομπές στις οποίες συμμετέχουν. Η παντελής έλλειψη, πρώτιστα κοινωνικής μόρφωσης και μετά παιδείας γίνεται αντιληπτή από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Στα πλαίσια αυτά και αφού «καλλώπισε» το κόμμα του, ο Νίκος Μιχαλολιάκος, στο μέτρο που του επιτρέπουν οι εσωτερικές αντιδράσεις, κάνει ο ίδιος επιλεκτικό άνοιγμα προς την «ελίτ» των επιστημόνων πληρώνοντας αδρά ποσά από τα χρήματα που του παρέχει ο κρατικός κορβανάς για να εξασφαλίσει κυρίως δικηγόρους αλλά και πρώην δικαστές, στρατιωτικούς, διευθυντές υπουργείων, τραπεζών και γενικά ανθρώπους συντηρητικούς και θυμωμένους, με προοπτική να τους χρησιμοποιήσει στον εξανθρωπισμό του κόμματος του αφενός αλλά και στη στελέχωση των ευρω-ψηφοδελτίου του, γνωρίζοντας πολύ καλά πως το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο δε συγχωρεί αλλά και περιθωριοποιεί όλους όσους είναι αδαείς και ανίκανοι να χειριστούν με ευαισθησία και σύνεση την ιδιότητα τους ως ευρωβουλευτές μια και η παρουσία τους πέρα από το κόμμα προέλευσης τους εκθέτουν συγχρόνως και ολόκληρη την Ευρώπη. Χωρίς άλλο, ακόμα και οι κοινοβουλευτικές ομάδες που ενδεχομένως να προσπαθήσει να προσχωρήσει η Χρυσή Αυγή, δύσκολα θα τους δεχτούν χωρίς να έχουν τα απαιτούμενα προσόντα επιστημονικής κατάρτισης και γλωσσομάθειας, βασικές ιδιότητες που απαιτούνται για να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με τους συναδέρφους τους. Η «σοβαρή» Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να φαίνεται ως ένα ρατσιστικό κόμμα ηλίθιων μποντιμπιλντεράδων, αλλά ως ένα κόμμα αντικομμουνιστικό, ένα κόμμα κατά του εσωτερικού «εχθρού» που είναι οι πάσης φύσεως αριστεροί, ελευθεριακοί, γκέι, ναρκομανείς, λαθρομετανάστες, τσιγγάνοι, εβραίοι κ.τ.λ.

Από τη μία λοιπόν οι αυθεντικοί ιδεολόγοι εθνικοσοσιαλιστές, εθνικιστές και σοσιαλιστές, που έχουν αντικαπιταλιστικές απόψεις, μάχονται το σύστημα, την αστική δημοκρατία, το κεφάλαιο, τις ιδιωτικοποιήσεις, την ιδιωτική πρωτοβουλία, εστιάζονται στον έλεγχο της οικονομίας από το κράτος και προσδοκούν σε μία κλειστή κοινωνία απόλυτα ελεγχόμενη από το δικό τους σύστημα διοίκησης και χειραγωγήσιμη, έρμαιο της προπαγάνδας τους. Το άλλο κομμάτι που έχει εισρεύσει στη ΧΑ, είναι τυχοδιώκτες, αριβίστες, οπορτουνιστές, άνθρωποι της νύχτας, νεόπλουτοι που βρήκαν θέση σε μία ανερχόμενη πολιτική δύναμη που ανέχεται τις ακραίες συμπεριφορές και τις εκμεταλλεύεται για να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς ασυλίας με ότι άλλο αυτό μπορεί να σημαίνει, που αρέσκονται στην ανεξέλεγκτη  πλούσια ζωή, στους ασπασμούς με το καταστημένο, διψούν για εξουσία και θα έκαναν το οτιδήποτε για να την καταλάβουν και να την κρατήσουν καλά κάτω από την επιρροή των λίγων. Αυτή η διαφορά είναι απολύτως αισθητή μέσα στους κόλπους της Χρυσής Αυγής, όσων αφορά τουλάχιστον στα στελέχη με τα μεγαλόπνοα «πατριωτικά» σχέδια.

Είναι ορατή λοιπόν μία νέα «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών», όπως το τριήμερο μαζικών δολοφονιών από τις 30 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου 1934 στη Γερμανία, όταν εκκαθαρίστηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ ολόκληρη η ηγεσία της παραστρατιωτικής οργάνωσης Sturmabteilung. Με την ευκαιρία θανατώθηκαν επίσης άλλοι δεξιοί πολιτικοί που δεν είχαν σχέση με τα SA, αλλά και διάφοροι αντίπαλοι του Χίτλερ. Μόνο που εδώ ο Νίκος Μιχαλολιάκος είναι αυτός που θα «καθαρίσει» τους ιδεολόγους Εθνικοσοσιαλιστές, όπως έχει κάνει τόσες φορές στο παρελθόν και έχοντας στοιχεία για την πολύπλευρη ποινική τους δράση θα τους απαρνηθεί και για να μη προκύψουν αντιδράσεις μέσα σε χρονιά εκλογών, θα τους στοχοποιήσει και θα τους παραδώσει στην αστυνομία ως υπαίτιους για όλες τις εγκληματικές δράσεις που έχει κάνει μέχρι σήμερα η Χρυσή Αυγή. Είναι τυχαίο που όλοι οι υπαρχηγοί του «φαγώθηκαν» μέσα σε μία νύχτα και πάντα για να περάσει εκείνος πάνω από τα πτώματα τους και να προχωρήσει ένα βήμα πιο μπροστά; Είναι άλλωστε γνωστό ότι ο Παναγιώταρος έχει γίνει ανεξέλεγκτος και δρα χωρίς την έγκριση του …. Αρχηγού. Έτσι και τώρα πρέπει να καθαριστεί ο δρόμος για τις Δημοτικές εκλογές και φυσικά για τις Ευρωεκλογές. Το σύστημα σέρνει από τη μύτη το «αντι-συστημικό» νεοναζιστικό μόρφωμα του Νίκου Μιχαλολιάκου, το οποίο είναι έτοιμο να παραδοθεί στο life style, που γίνεται πιο φανερό όταν βλέπουμε τον Ηλία Κασσιδιάρη να φωτογραφίζεται δημόσια με μοντέλα και αθλήτριες ως άλλος Ρουβάς και φυσικά στους βιομηχάνους, εφοπλιστές και τραπεζίτες.

Φευ, τι κι αν είναι οι αστοί και το κεφάλαιο που απεχθάνεται ο αντι-συστημικός σκληρός πυρήνας; Είναι το μέσο για να φτάσει ο Νίκος Μιχαλολιάκος εκεί που επιθυμεί και του είχαν τάξει πολλά χρόνια πριν οι Χουντικοί μέντορες του…. Είναι το φτωχόπαιδο από πολύτεκνη οικογένεια της Μάνης που είναι λίγο πριν βάλει το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι. Βέβαια ας μη τον αδικούμε. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος είναι αυτός που φαίνεται και βγαίνει μπροστά γιατί καίτοι η Χρυσή Αυγή είναι ένα κόμμα που θέλει τις γυναίκες μόνο για αναπαραγωγικές μηχανές, ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος άγεται και φέρεται από τα νήματα που τραβάει η σύζυγος του Ελένη Ζαρούλια, ως άλλη αυτοκράτειρα Θεοδώρα.