Το να γεννιέσαι Έλληνας, είναι τιμή!

Τέσσερις φορές στη ζωή μου, ένιωσα ασήκωτο το βάρος του να είσαι Έλληνας, τις δύο έκλαιγα από τη τιμή και τις άλλες δύο έκλαιγα από τη ντροπή, αμέτρητες όμως ήταν οι φορές που ένοιωσα τη χαρά και την περηφάνια. Όταν φόρεσα το Εθνόσημο στη στολή του Εφέδρου, όταν η Ελληνική Σημαία στόλιζε τη στολή του εθελοντή σε αποστολές σε ξένες χώρες, πάντα όταν άκουγα τον Εθνικό Ύμνο και θωρούσα τη Γαλανόλευκη. Μαζί σας όμως θα ήθελα να μοιραστώ, αυτές τις τέσσερις φορές που ανέφερα στην αρχή. Τις δύο πρώτες φορές ανταπέδωσα στη πατρίδα μου, το προνόμιο που μου χάρισε του να είμαι Έλληνας και να βιώνω τον πολιτισμό και την ιστορία της μέσα στο dna μου και τις άλλες δύο εισέπραξα τη ντροπή του να είσαι Έλληνας και να εκλέγεις ανθέλληνες. Τέτοιες μέρες, θα ήταν προτιμότερο να συζητάμε μόνο για τις δύο πρώτες περιπτώσεις, πλην όμως αν δεν κατανοήσουμε τις δύο τελευταίες δεν θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε αρκετά περήφανοι για τις άλλες, τις τόσο σπάνιες. Αν μπορούσα να κάνω μία ευχή θα ήταν να ξαναζήσω τις περήφανες στιγμές, όχι μέσα από φωτογραφίες και βίντεο, αλλά πραγματικά ζωντανά.

Την πρώτη φορά που αισθάνθηκα περήφανος ως Έλληνας ήταν στα 17, όταν σήκωσα στα χέρια μου την Ελληνική Σημαία, ως Σημαιοφόρος. Για έναν ανεξήγητο λόγο από τη πρώτη στιγμή που Τη κράτησα, στα μάτια μου έτρεχαν ποτάμι τα δάκρυα. Ένοιωσα μικρός και πολύ λίγος για τέτοιο βαρύ φορτίο τιμής. Ίσως να άξιζε να την κρατήσουν στα χέρια τους οι παππούδες μου, που έχυσαν το αίμα τους το 40 για να μείνει αυτός ο τόπος λεύτερος, αλλά εγώ; Εγώ τι παραπάνω είχα κάνει από το να διαβάζω και να έρθω πρώτος, για το δικό μου ατομικό συμφέρον; Ποια ήταν η συμβολή μου σε αυτό το τόπο που οι ήρωες θεριεύουν με πολύ αίμα, δάκρυα και πόνο; Εκείνες τις δύο παρελάσεις που κράτησα τη Σημαία, προσπάθησα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση των άξιων προγόνων μου και να υποσχεθώ στον εαυτό μου ότι θα έκανα ότι ήταν δυνατό για να συνεχίσω τη γενιά μας με τιμή και με το να κρατώ τις μνήμες ζωντανές.  

Την επόμενη φορά δε την κράτησα απλά στα χέρια μου, την ανέβασα στο πιο ψηλό βάθρο, αφήνοντας τον κόσμο να τη θαυμάζει και εκεί στη μακρινή Βραζιλία, να είναι ένα ολόκληρο στάδιο, όρθιο, στο άκουσμα του Εθνικού μας Ύμνου. Οι Έλληνες της παροικίας, παραληρούσαν, δεκάδες Ελληνικές Σημαίες ξεπήδησαν στις εξέδρες και εγώ έκλαιγα και από τους λυγμούς, με το ζόρι ψιθύριζα τον Εθνικό Ύμνο κοιτάζοντας τη Σημαία μας που ανέβαινε σιγά σιγά, με ένα ελαφρύ αεράκι να την κυματίζει. Την επόμενη στιγμή ο προπονητής μου, που ήξερε την υπέρμετρη λατρεία μου για την Ελληνική Σημαία, με τύλιξε με μία τεράστια και με έσπρωξε στο γήπεδο για να χαιρετίσω τους θεατές και κυρίως τους συμπατριώτες μας. Εκείνο το βράδυ κρατούσα τη Σημαία πάνω μου σφιχτά και δεν την άφησα, ούτε κι όταν έπεσα να κοιμηθώ. Ήταν ότι πιο γλυκό είχα κρατήσει στην αγκαλιά μου και για λίγο ένοιωσα ότι και εγώ είχα βυθιστεί στο υπέροχο γαλάζιο και λευκό.  Αυτή τη φορά είχα κάνει και εγώ το ελάχιστο χρέος μου για να είναι τόσο ψηλά όσο μονάχα στην Ελληνική Σημαία αξίζει.    

Τι επόμενες δύο φορές, έκλαψα πικρά και έτυχε να είμαι μέσα σε κόσμο σε διεθνή συνέδρια. Η μοίρα μου επιφύλαξε τη μία φορά να είμαι στο βήμα ως ομιλητής την ώρα που από μου έφεραν σε χαρτάκι την ενημέρωση για τα Ίμια και την επόμενη φορά, να είμαι καθισμένος όταν ανακοίνωσαν από τα μεγάφωνα τη σύλληψη Οτσαλάν και όλοι οι σύνεδροι γύρισαν και κοίταξαν προς το μέρος μου. Ντράπηκα και κατέβασα το κεφάλι, την ώρα που δίπλα μου ένας Άγγλος μηρύκαζε χασκογελώντας, το «είναι δύσκολο να είσαι Έλληνας αυτές τις μέρες…» Μόνο που δεν υπολόγισε την απάντηση. «Πάντα είναι δύσκολο να είσαι Έλληνας. Βλέπεις οι πρόγονοι μας έβαλαν πολύ ψηλά τον πήχη και σήμερα δυστυχώς αντιγράφοντας όλους εσάς, ευτελίσαμε την αξία μας. Πάντως είναι άλλο να διαπράττουν «εγκλήματα» οι Έλληνες και άλλο τα Ελληνόφωνα αντίγραφα τους.» Μάλλον δεν κατάλαβε καν τι του είπα γιατί πως να κατανοήσει τη διαφορά του να είσαι Έλληνα όπως ο Γιαλοψός, ο Καραθανάσης και ο Βλαχάκος και Ελληνόφωνος όπως ο Πάγκαλος όταν είπε πως τη Σημαία την πήρε ο αέρας ή όπως ο Σημίτης που ευχαρίστησε τους Αμερικανούς για τον ανείπωτο εξευτελισμό μας.  Πόσο μάλλον να ενεργείς όπως ο Πήλιος Γούσης ή ο εφιάλτης, σαν να είσαι ένα άλλος προδότης, όπως έγινε στην υπόθεση Οτσαλάν.

Πάντως πικρά, πρέπει να κλαίνε και όλοι οι Έλληνες ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους, αν μπορούσαν να δουν, τους κανακάρηδες – μαμμόθρεφτους και τις ομορφοκόρες – ζουρλοπαντιέρες, των νεοελλήνων, να «παρελαύνουν» οι μεν με τζιν και μπλουζάκια με στάμπες αντεθνικών συνθημάτων και οι δε με τις φουστοζώνες και τους κοθόρνους, φτύνοντας, βρίζοντας και μουντζώνοντας, διαλύοντας παρελάσεις και απαξιώνοντας το Έθνος και τους Έλληνες που έδωσαν το αίμα τους για να ζούνε οι ίδιοι ελεύθεροι να υποδαυλίζουν το διχασμό, το μίσος και να αναζητούν αδερφικό αίμα. Αν μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι Έλληνες είναι αδέρφια με τους Ελληνόφωνους. Από την άλλη ίσως και να γελάνε με τα χάλια μας …. Με τις φτερούδες και τις κοκότες, που παρελαύνουν "δόξα και τιμή" στις gay parade, με άρματα και φορεσιές drag Queen show, με τη συμμετοχή και την επιδοκιμασία των τοπικών αρχόντων. Ίσως και να μας φτύνουν,  όταν βλέπουν τους ισλαμιστές να μαγαρίζουν τα άγια χώματα που αυτοί ελευθέρωσαν και να ακούνε τους μουεζίνηδες να  κηρύττουν μέσα στις Ελληνικές πλατείες, το κοράνι.

Σταθερά, αυτός ο τόπος αφελληνίζεται και οι μάνες σταμάτησαν να γεννάνε Έλληνες, πόσο μάλλον ήρωες. Ελάχιστες οι φωτεινές εξαιρέσεις, ενός λαού που οι μισοί φτιασιδώνουν τυχαίους νεκρούς και τους ενδύουν  με «ηρωικά» στεφάνια για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες και τους στόχους των Ελληνόφωνων.  Οι άλλοι μισοί απλά δεν μιλάνε…. και αφήνουν ανενόχλητους τους υπόλοιπους να κατεδαφίζουν ότι χτίστηκε με αίμα, πόνο και κόπο τόσα χρόνια. Στη χώρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, της Μαντούς Μαυρογένους, του Γεώργιου Καραϊσκάκη και της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, τιμάμε τη μνήμη του σφαγέα των Ελλήνων, Κεμάλ Ατατούρκ. Στη χώρα του Κώστα Περρίκου, της Πηνελόπης Δέλτα, της Ηρώς Κωνσταντοπούλου, του Μαρδοχαίου Φριζή και του Μανώλη Πατεράκη, δίνουμε συντάξεις στους κομμουνιστές «αντιστασιακούς» που δολοφόνησαν χιλιάδες Ελλήνων, πολύ περισσότερους από αυτούς που σκότωσαν Ιταλοί και Γερμανοί μαζί. Στη χώρα του Κώστα Ηλίακη, του Αριστοτέλη Γκούμα, του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, ονομάζουμε πλατείες και δρόμους, με τα ονόματα του Αλέξη Γρηγορόπουλου και του Παύλου Φύσσα. Αν δεν είναι αυτό εξευτελισμός, δεν ξέρω τι θα μπορούσε να είναι.

Υ.Γ  Στη περσινή παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου, η τετράχρονη κόρη μου, με παρακολούθησε να παρελαύνω. Πριν φύγουμε από το σπίτι είχαμε σκηνές απείρου κάλλους, με πρωταγωνίστρια την ίδια να χτυπάει στο πάτωμα τα λιλιπούτεια ποδαράκια της και να απαιτεί να την πάρω αγκαλιά και να παρελάσουμε μαζί. Μου κρατούσε μούτρα σε όλη τη διαδρομή, φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας τα μαγουλάκια της με αποδοκιμασία. Την «εξαγόρασα», αγοράζοντας της ένα Ελληνικό Σημαιάκι» το οποίο κρατούσε στα χέρια της με μεγάλη προσοχή και κυρίως με περηφάνια. Κατά τη διάρκεια της παρέλασης της έπεσε το σημαιάκι που κρατούσε. Εκείνη την ώρα ακριβώς, ο διπλανός κύριος μετακίνησε το πόδι του προς τη Σημαία και την ώρα που θα την πατούσε, η πιτσιρίκα έβαλε το χέρι της ανάμεσα στο παπούτσι του και τη Σημαία, με αποτέλεσμα να της πατήσει το χέρι της. Η μητέρα της έσκυψε για να δει το χεράκι της, την ώρα που έτρεχαν δάκρυα στα μάγουλα της. "Πονάς" την ρώτησε και η μικρή απάντησε "Συγνώμη μανούλα που μου έπεσε η Σημαία μου, πρόφτασα όμως και δεν την πάτησε ο κύριος" Όταν μου το είπε η γυναίκα μου, μου χάρισε ένα απέραντο χαμόγελο και μια αισιοδοξία ότι η νεολαία μας μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο της.

Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας. Ζήτω η 28^η Οκτωβρίου. Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων. Ζήτω οι Έλληνες ήρωες.  

Η Μυρτώ της Πάρου

Αν κάποιος ήθελε να παρουσιάσει μία εικόνα με γλαφυρότητα, αλλά λίγα λόγια θα έλεγε συνοπτικά. Ένα δεκαεξάχρονο κοριτσάκι, που κάνει διακοπές σε ένα Ελληνικό νησί με την οικογένεια του και αποφασίζει να κάνει μία βόλτα στη θάλασσα ακούγοντας μουσική από το κινητό του. Ένας Πακιστανός, που σέρνει μαζί του όλα τα κατάλοιπα και τα κόμπλεξ της καταγωγής και της θρησκείας του και ενώ ήδη έχει τακτοποιήσει την επιστροφή του στη χώρα του, αποφασίζει πως η κοπελίτσα δεν δικαιούται να κυκλοφορεί ελεύθερη και αποφασίζει να τη κλέψει, να τη βιάσει και να την κατακρεουργήσει πολτοποιώντας το κεφάλι της, με μία πέτρα για να μη μιλήσει και τον αναγνωρίσει. Μετά με πλήρη διαύγεια, μαζεύει τα πράγματα του και παίρνει το πλοίο για την Αθήνα, προκειμένου να αναχωρήσει για τη χώρα του. Συλλαμβάνεται και με απόλυτη ψυχραιμία, δηλώνει ανήλικος, αφού έχει ενημερωθεί από την αριστερή δικηγόρο του (γυναίκα να σου πετύχει) για τα δικαιώματα του, προσπαθώντας να καρπωθεί τα ευεργετήματα του νόμου. Οδηγείται στις φυλακές, με πλήρη κάλυψη του προσώπου και του ονόματος του. Στο μεταξύ, η ανήλικη δίνει μάχη για τη ζωή της χωρίς σημάδια για να επανέλθει σε μία φυσιολογική κατάσταση. Η ζωή του παιδιού και της οικογένειας, καταστρέφεται μέσα σε λίγα λεπτά. Ο Πακιστανός προστατεύεται ακόμα και μέσα στις φυλακές. Όταν δε, μεταφέρεται στη Σύρο για να δικαστεί, μετά από ενάμιση χρόνο, βρίσκει συμπαραστάτες και υποστηρικτές των δικαιωμάτων του, με τη μορφή διαδήλωσης έξω από τα δικαστήρια. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συνιστώσες του έχουν κάνει και πάλι το θαύμα τους.

Δείτε λίγο την εικόνα, από τη μία ένα κοριτσάκι ξαπλωμένο σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου βιασμένο και κατακρεουργημένο. Με το κεφάλι του λιωμένο από τα χτυπήματα και το κορμάκι του ματωμένο παντού. Σωληνάκια και μηχανήματα σε όλα τα σημεία του σώματος του, το βοηθούν να ζήσει γιατί χωρίς αυτά είναι νεκρό. Δύο γονείς, οι οποίοι σπαράζουν και έχουν τελειώσει τη ζωή τους, σε εκείνα τα βράχια που βρέθηκε πεταμένο το παιδί τους. Το "έγκλημα" του παιδιού ήταν ότι έκανε βόλτα στη θάλασσα και ήταν κορίτσι. Το "έγκλημα" των γονιών, ότι άφησαν το κορίτσι τους να κάνει μία βόλτα σε μία παραλία της πατρίδας της. Από την άλλη έχουμε το Πακιστανό, υγιή και κραταιό. Προστατευμένο και συγχρόνως στηριζόμενο από τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ, που διαδηλώνουν για το δικαίωμα του να εισβάλλει παράνομα σε μία χώρα, το δικαίωμα του, να εκμεταλλεύεται τη δημοκρατία και την ηλιθιότητα των Ελλήνων, το δικαίωμα του να βιάζει, να κακοποιεί και να κατακρεουργεί ένα ανθρώπινο πλάσμα, μέσα στην ίδια του τη χώρα, το δικαίωμα του να μας περνάει όλους για ηλίθιους και να εφαρμόζει τα «ήθη και τα έθιμα» της πατρίδας του, που θέλουν τις γυναίκες χειρότερες και από ζώα, το δικαίωμα του να μας πετάει κατάμουτρα τη περιφρόνηση του για το πολιτισμό και τις ελευθερίες μας, το δικαίωμα του να είναι βιαστής, παρ’ ολίγο δολοφόνος και το κυριότερο όλων, το δικαίωμα του να χρησιμοποιεί τους νόμους υπέρ του.

Όποιος από το ΣΥΡΙΖΑ, δεν κατανοεί ότι όλο αυτό είναι το λιγότερο παράλογο και προκλητικό, χρειάζεται χαρτί ψυχιάτρου. Έτσι όπως πάμε, η Χρυσή Αυγή θα φαντάζει κολεγιόπαιδο μπροστά τους και το βασικότερο θα βρεθούν κάποιοι τρελοί για να αντιγράψουν τις μεθόδους τις αριστερής τρομοκρατίας και τότε να δω, που θα βρεθούν ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πολιτεία, απέναντι στις αλυσιδωτές πράξεις βίας, με θύματα ενόχους και αθώους. Εδώ κρούεται ο κώδωνας του κινδύνου για μία κοινωνία, που έχει φτάσει στα όρια της ανεξέλεγκτης οργής, απέναντι στην ανεξέλεγκτη βία που ασκούν οι λαθρομετανάστες με ειδεχθή εγκλήματα, που στη χώρα τους δεν αποτελούν καν παραπτώματα και το χειρότερο έχουν την απόλυτη κάλυψη της αριστεράς που φροντίζει να υποδαυλίζει αυτές τις συμπεριφορές. Θα φτάσουμε να μη μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις μαχαιρωμάτων αλλά για πραγματικές πράξεις αντεκδίκησης και οργανωμένες αυτοδικίες, που όσο θα τιμωρούνται μόνο αυτοί που τις διαπράττουν και όχι οι λαθρομετανάστες ή οι ηθικοί αυτουργοί που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τόσο θα εξαπλώνεται το μίσος και τόσο περισσότερο θα διεγείρεται το δημόσιο αίσθημα. Και μόνο η εικόνα του υγιούς και καλοζωισμένου Πακιστανού με τους δεκάδες υποστηρικτές από πίσω του, αρκεί για να γίνει η σπίθα που θα μας κάψει όλους, ως κοινωνία.

Η Μυρτώ της Πάρου, δεν θα γίνει ποτέ όνομα σε ένα δρόμο, ούτε καν σύνθημα στα στόματα και τα πανό των ακροαριστερών. Έχει δύο μειονεκτήματα. Είναι Ελληνίδα και ο βιαστής και παρ’ ολίγο δολοφόνος της είναι λαθροαλλοδαπός. Οι γονείς της, δεν θα δώσουν ποτέ συνέντευξη στη τηλεόραση και δεν θα πάρουν ποτέ σβάρνα τα κανάλια γιατί ο πόνος ο δικός τους, δεν είναι αριστερός. Η κόρη τους ήταν μία απλή Ελληνίδα και όχι μία αριστερή ακτιβίστρια που παρακινούσε τον κόσμο σε βίαιες πράξεις. Το δράμα της, θα μείνει νωπό μόνο στις μνήμες των δικών της ανθρώπων γιατί η πολιτεία, δεν ξεκίνησε κανένα ανθρωποκυνηγητό για να πιάσει, εκτός από το δράστη και τους ηθικούς αυτουργούς, που προσωποποιούνται, σε όλους αυτούς που εχθές διαδήλωναν για τα ανίερα δικαιώματα του. Κανένας πολιτικός δεν την επισκέφτηκε στο νοσοκομείο και κανένας δεν έκανε δηλώσεις, ούτε οργάνωσε διαδηλώσεις για τα δικά της δικαιώματα. Αλήθεια, αποτελεί δικαίωμα το να θέλεις να κυκλοφορείς στη πατρίδα σου, ελεύθερα όπου θέλεις και όποια ώρα θέλεις, χωρίς να κινδυνεύεις να δολοφονηθείς ή βιαστείς από ένα λαθρομετανάστη που η ζωή στη χώρα τους είναι τόσο ευτελής, ώστε να μη θεωρεί και τη δική σου ζωή άξια σεβασμού; Κατά το ΣΥΡΙΖΑ και τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δικαιώματα έχουν μόνο οι λαθρομετανάστες και κοινωνική οργή δικαιούνται να έχουν μόνο οι αριστεροί.

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί μετά από μία δολοφονία, τόσες φυλακίσεις και τόσα εγκλήματα που έχουν διαπράξει πρωτοκλασάτα στελέχη της Χρυσής Αυγής, εξακολουθούν τα ποσοστά της να είναι ανεβασμένα. Αν είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβετε να σας το εξηγήσω. ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΒΑΡΕΘΗΚΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΛΕΒΟΥΝ, ΝΑ ΤΟΝ ΞΥΛΟΚΟΠΟΥΝ, ΝΑ ΤΟΝ ΒΙΑΖΟΥΝ, ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ, ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΠΛΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ POLITICALLY CORRECT ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΓΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΗΘΙΚΟΥΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο κόσμος ζητάει «αίμα» γιατί δεν ικανοποιείται το δημόσιο αίσθημα για δικαιοσύνη και τιμωρία. Όσο όλοι αυτοί θα είναι ελεύθεροι, να προστατεύουν τους λαθρομετανάστες εγκληματίες, τόσο θα φουντώνει η συσπείρωση προς τη Χρυσή Αυγή. Είτε σας αρέσει, είτε όχι, η Χρυσή Αυγή αποτελεί τον εγκληματικό αντίποδα, του εγκληματικού ΣΥΡΙΖΑ και του εγκληματικού ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είτε σας αρέσει, είτε όχι ο κόσμος πλέον εξοργίζεται απλά και μόνο με την εικόνα των λαθροαλλοδαπών που κυκλοφορούν ανενόχλητοι, αλλά πολύ περισσότερο εξοργίζεται με την εικόνα των ακροαριστερών, που τους σιγοντάρουν και φροντίζουν πάντα να κάνουν αισθητή την παρουσία τους για να προκαλούν και να δημιουργούν εκρήξεις βίας. 

Υ.Γ Ι Ποτέ κάποιος ανώνυμος δεν καταχωρείται στη μνήμη των ανθρώπων γι αυτό όταν θα σκέφτεστε τη Μυρτώ της Πάρου, να θυμάστε ότι ο Πακιστανός εγκληματίας λέγεται Αχμέτ Βακάς. Αν χρειαστεί να το επαναλάβετε για να το θυμάστε να το κάνετε. Το ανθρωπόμορφο τέρας λέγεται Αχμέτ Βακάς. Αν πρέπει να κάνετε συνειρμούς για να μη το ξεχάσετε, σκεφτείτε ότι ο Αχμέτ Βακάς μπορούσε να είναι ο βιαστής και της δικής σας κόρης. Αν σας προκαλεί αποστροφή αυτή η σκέψη, φέρτε στο μυαλό σας ότι ο Αχμέτ Βακάς μπορούσε να πολτοποιήσει το κεφάλι και του δικού σας παιδιού. Κάθε φορά που θα ακούτε για κλοπή ενός κινητού να θυμάστε ότι ο Αχμέτ Βακάς, για να αποκτήσει το κινητό της Μυρτούς, τη βίασε και την κατακρεούργησε, τη χτυπούσε με μία πέτρα πέντε κιλών μέχρι να της λιώσει το κεφάλι. Εν ανάγκη σταθείτε στον καθρέπτη και επαναλάβετε Αχμέτ Βακάς ο εγκληματίας, Αχμέτ Βακάς ο βιαστής, Αχμέτ Βακάς ο επίδοξος δολοφόνος, Αχμέτ Βακάς ο μακελάρης, Αχμέτ Βακάς ο "χασάπης" της Πάρου, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς, Αχμέτ Βακάς. Βλέπετε το όνομα του δεν θα το ακούσετε από κανένα κανάλι, αλλά εσείς πρέπει να το ξέρετε. 

Υ.Γ ΙΙ Αναζητώντας πληροφορίες για τον Waqas Ahmed (Αχμέτ Βακάς) φτάσαμε σε ένα τουρκοσκοπιανό φόρουμ που ενισχύει την φιλία ανάμεσα στις δήθεν "εθνοτικές" μειονότητες των ψευδεπίγραφων "Μακεδόνων" και των "Τούρκων" που ζουν στην Ελλάδα, όπως τους αποκαλεί το site http://turkeymacedonia.wordpress.com/2010/03/10/immigrants-in-greece/. Στη βινιέτα παρουσιάζονται οι χάρτες της Τουρκίας και της ψευδεπίγραφης "Μακεδονίας", των Σκοπίων δηλαδή. "Turkey & Macedonia,Turkish and Macedonian friendship" αναγράφεται στο λογότυπο. Στην ιστοσελίδα παρουσιάζεται θέμα για τη λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα. Και ποιο «καλόπαιδο» φιλοξενείται σε συνέντευξη για τους μετανάστες που έρχονται στην Ελλάδα από τους Τούρκους δουλέμπορους; Ο κύριος Waqas Ahmed. Είναι ο ίδιος. Ο Αχμέτ Βακάς. Από το χωριό Gujrat του Πακιστάν. Η συνέντευξη είναι μια τυπική ιστορία ενός "βασανισμένου μετανάστη", κυνηγημένου από το αστυνομικό σύστημα μιας χώρας που το 50% των κατοίκων της, όπως λέει, είναι ρατσιστές. Αλήθεια γνωρίζει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για τη συνέντευξη του «δράκου» της Πάρου στο ανθελληνικό site;

Η σιωπή της ντροπής

KON 3ANEL BUT, BUT CŔDEL AMA ÉM KON CŔDEL BUT, BUT 3ANEL

Όποιος ξέρει πολλά, πολλά τραβάει αλλά επίσης και όποιος τραβάει πολλά, πολλά ξέρει.

Τσιγγάνικο ρητό γραμμένο στη τσιγγάνικη γλώσσα (romani)

 Έχω μία φίλη καρδιακή που είναι τσιγγάνα, ένας πραγματικά όμορφος άνθρωπος και στο «μέσα» και στο «έξω» του. Μία φύση ευγενική, πρόσχαρη, αισιόδοξη. Το πρόσωπο της είναι ένα χαμόγελο και τα χέρια της μία αγκαλιά για όλο τον κόσμο. Είναι μορφωμένη, καλλιεργημένη, άξια μητέρα και αξιολάτρευτη σύζυγος, ένα παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα ανθρώπινα όντα. Ο πατέρας της είναι και αυτός φυσικά τσιγγάνος και είναι αγαπημένος άνθρωπος. Έντιμος, καθαρός στη ματιά και ξεκάθαρος στη συμπεριφορά. Ντόμπρος, σου μιλάει και σε κοιτάει στα μάτια, σου δίνει το χέρι με τη καρδιά του και σου χαρίζει τη φιλία του άδολα και απλόχερα. Έχω και ένα βαφτισιμιό τσιγγάνο. Είναι κούκλος. Μεγάλα καστανά ματάκια με μία ατελείωτη γλύκα. Έχει και τρία αδέρφια, δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Όλα πάνε στο σχολείο και στα αγγλικά, όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας τους. Οι γονείς τους είναι φιλότιμοι και εργατικοί. Κουμπάροι, από εκείνη την παλιά στόφα που σε θεωρούν συγγενή τους, σου ανοίγουν το σπίτι και την καρδιά τους. Καλά διαβάσατε «σου ανοίγουν το σπίτι τους», γιατί έχουν σπίτια. Γιατί είναι έντιμοι και έννομοι ΕΛΛΗΝΕΣ πολίτες.

Ο πατέρας του κουμπάρου μου πολέμησε στο Γράμμο και το Βίτσι. Έζησε την υπόλοιπη ζωή του με μία σφαίρα σφηνωμένη στο κεφάλι του, χωρίς να επιβαρύνει την πολιτεία με μία ακόμα σύνταξη αντιστασιακού. Οι κουμπάροι μου έχασαν το σπίτι τους στο σεισμό του 2009, δεν πήραν ποτέ καμία αποζημίωση. Με τρία παιδιά στην αγκαλιά και ένα στη κοιλιά τότε, ξανάχτισαν το σπιτικό τους με τα χέρια και τον ιδρώτα τους. Μία στέγη για να μπουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους από κάτω. Να μην έχουν ανάγκη κανένα. Την άνοιξη του 2012, τους καλέσαμε για να ένα καφέ στου Ζόναρς. Έφτασαν πρώτοι και έκατσαν έξω παρ όλη τη ψύχρα και με το μικρό αγκαλιά για να μας περιμένουν. Όταν τους προτείναμε να μπούμε μέσα, μας κοίταξαν επιφυλακτικά και προφασίστηκαν το μικρό για να μη κάνει ζημιά. Η αιτία ήταν άλλη και ήταν προσωποποιημένη στη σερβιτόρα που μας κοιτούσε με μισό μάτι και μάλιστα ζήτησε να πληρωθεί πριν καλά καλά αφήσει το δίσκο με τη παραγγελία μας. Από το τραπέζι μας βλέπαμε τη κουζίνα του περίφημου Ζόναρς. Ήταν γεμάτη με Πακιστανούς….. μόνο οι ΕΛΛΗΝΕΣ τσιγγάνοι ήταν ανεπιθύμητοι. 

Το Ελληνικό κράτος, βαδίζει στα στερεότυπα… ότι διαφέρει το περιθωριοποιεί και αντί να το μελετήσει, να το κατανοήσει και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ένταξη, το βάζει στην άκρη και το θυμάται για να το αναθεματίσει κάθε φορά που υπάρχει παραβατικότητα. Παραβατικότητα που είναι απόλυτα φυσιολογικό μια και τους αγράμματους, τους αμόρφωτους και τους πένητες είναι πολύ εύκολο να τους εκμεταλλευτούν οι εγγράμματοι, μορφωμένοι, γιατροί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, δήμαρχοι ή ακόμα και βουλευτές. Εκατομμύρια ευρώ έχουν δοθεί από την Ευρωπαϊκή ένωση για τη στέγαση, τη δημιουργία επιχειρήσεων, τη μόρφωση αλλά και την ενσωμάτωση των τσιγγάνων, χρήματα που ποτέ δεν δόθηκαν … Αλήθεια που πήγαν; Όλοι θυμούνται τους τσιγγάνους όταν είναι να αποσπάσουν ψήφους με μεγάλα λόγια και ανίερες υποσχέσεις. Η περίφημη αριστερά με τα «μεγάλα» έργα και την κοινωνική παρέμβαση, ενδιαφέρεται μόνο για τους λαθρομετανάστες. Αν τύχει και οι λαθρομετανάστες είναι Ρομά, τότε και μόνο τότε κάποιοι ενδιαφέρονται έστω πλασματικά για τη τύχη τους. Τελικά είναι αμάρτημα να είσαι ΕΛΛΗΝΑΣ τσιγγάνος;

Τι κι αν πληρώνουν φόρους, τι κι αν χτίζουν σπίτια, τι κι αν στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, τι κι αν υπηρετούν στο στρατό, τι κι αν κάποιοι από αυτούς προσπαθούν με νύχια και με δόντια να απεγκλωβιστούν από τα δεινά του να είσαι τσιγγάνος και να σε δείχνουν με το δάχτυλο. Η πολιτεία αρνείται πεισματικά να τους αγκαλιάσει και να τους δεχτεί. Αρνείται πεισματικά να κατανοήσει τη διαφορετικότητα τους, αρνείται να τους δεχτεί ως πολίτες αυτής της χώρας. Αρνείται να τους δώσει τη δυνατότητα να ζήσουν ως άνθρωποι, ισότιμα σε μία κοινωνία με ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες. Αρνείται να τους παραχωρήσει το βασικό δικαίωμα ενός ανθρώπου για να έχει μόνιμη εγκατάσταση σε χώρους με βασική ασφάλεια και υγιεινή. Αρνείται τη δημιουργία υποδομών για μόνιμη και σταθερή εργασία. Το κυριότερο τους αρνείται το δικαίωμα της μόρφωσης και του περιορισμού του αναλφαβητισμού. Όχι ευθέως, αλλά προσχηματικά αφού αρνείται να δει κατάματα την πραγματικότητα και τους θεωρεί σκουπίδια που μπορεί να κρύψει κάτω από ένα αόρατο χαλί. Η αλήθεια είναι, ότι σε κάτι είναι πολλοί καλοί οι ΕΛΛΗΝΕΣ τσιγγάνοι, στο να υφαρπάζουν τη ψήφο τους.  

Γράφοντας αυτό το άρθρο θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει κάποτε και με είχε συγκλονίσει. Το είχε γράψει η Μαρία Δημητρίου, τσιγγάνα και έλεγε πως η μεγάλη δυσκολία ξεκινάει από τα σχολικά χρόνια, από την πρώτη δημοτικού όπου αντιμετωπίζουν τη μέγιστη δυσκολία του να κατανοήσουν λέξεις που δεν γνωρίζουν, που δεν είναι οικείες, που στη πραγματικότητα θα χρησιμοποιήσουν μόνο μέσα στη τάξη. Πράγματα που γι άλλα παιδιά είναι αυτονόητα και κεκτημένα. Έννοιες που τις περισσότερες φορές ωθούν τα τσιγγανόπουλα να εγκαταλείψουν τον «πόλεμο» πριν καν ξεκινήσει. Δύο κόσμοι με διαφορετική νοοτροπία, που αυτά τα παιδιά καλούνται να αντιμετωπίσουν από την τόσο τρυφερή ηλικία και εν μέσω της ευρύτερης αποδοκιμασίας αλλά και του ρατσισμού των συμμαθητών, δασκάλων και καθηγητών. Σκεφτείτε λίγο τη ψυχή αυτών των παιδιών που αν είναι λιγότερο ικανά αντιμετωπίζονται ως γυφτάκια και αν είναι άξια αντιμετωπίζονται με φθόνο και υπεροψία. Από την άλλη έχουν να παλέψουν και με τη φυλή τους και τα στερεότυπα, κυρίως αν είναι γυναίκες που πρέπει να παντρευτούν, που τα γράμματα τους είναι άχρηστα για να καθαρίζουν και να μαγειρεύουν. Που δεν θα τους επιτραπεί ποτέ να εργάζονται ή να συνεργάζονται με ένα «γκατζέ» Που πρέπει να ντρέπονται γιατί είναι τσιγγάνες όταν κανένας δεν ντρέπεται γιατί είναι από τη Κρήτη, την Ήπειρο ή την Αθήνα. Που πρέπει να κρύβονται γιατί είναι ΕΛΛΗΝΕΣ τσιγγάνοι.

Χρόνια τώρα δεκάδες ΜΚΟ φροντίζουν τους αλλοδαπούς, με χρήματα του Ελληνικού κράτους καμία όμως μέριμνα δεν έχει δοθεί για τους τσιγγάνους. Αποσπασματικά και χωρίς κανένα στρατηγικό σχέδιο για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα τους, όλοι τους θυμούνται παραμονές εκλογών. Η υποχρεωτική εκπαίδευση, η εξασφάλιση στέγης και η καταστολή της εγκληματικότητας μπορεί να τους βοηθήσουν να ενταχτούν στη κοινωνία. Μπορούν ακόμα και υπηρετώντας στην Ελληνική αστυνομία να βοηθήσουν στην επόπτευση και τον περιορισμό της εγκληματικότητας στις περιοχές τους. Η γκετοποίηση και ο περιορισμός δεν είναι λύσεις, είναι πράξεις απελπισίας που οδηγούν σε αλυσιδωτές αντιδράσεις που τα αποτελέσματα τους υφίστανται ολόκληρη η Ελληνική κοινωνία. Δεν είναι δυνατό στον 21^ο αιώνα να δεχόμαστε να γεννιούνται παιδιά εκτός νοσοκομείων με πλημμελή υγιεινή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μόνο και μόνο γιατί τα επιδόματα τοκετού δίνονται μόνο σε όσες γεννάνε στα σπίτια τους. Δεν είναι δυνατό να καταγράφονται παιδιά στα ληξιαρχεία μόνο με τη παρουσία δύο μαρτύρων. Δεν είναι δυνατόν οι μορφωμένοι να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους για να κερδίσουν και πάντα στο επίκεντρο να βρίσκονται οι ΕΛΛΗΝΕΣ τσιγγάνοι.

Κι όμως είναι τόσο ωραία να ακούς τα παιδάκια να τραγουδάνε μελωδικά «… ρομ σο σουκαρ, σο σουκαρ τε πφενεν τουκέ…» «… τσιγγάνο τι ωραία, τι ωραία να σε λένε…» και αμέσως μετά ν’ ανατριχιάζεις και να σπαράζει η καρδιά σου, μόλις προχωράνε στο παρακάτω στίχο, όταν καταλαβαίνεις ότι από μικρά παιδιά, γνωρίζουν ποια είναι η θέση που κατέχουν σε αυτό τον κόσμο. «… Ρομ ναι κολάι του τε αβες…» «… τσιγγάνος, δεν είναι εύκολο να είσαι…» Μήπως τελικά θα έπρεπε το τραγουδάκι να λέει, "... ΕΛΛΗΝΑΣ τσιγγάνος, δεν είναι εύκολο να είσαι". 

Η Ελλάδα του 2013

Στην Ελλάδα του 2013, περισσεύει η οργή, το μίσος και οι σπασμωδικές αντιδράσεις, από μέρους των πολιτών. Μια χώρα που επιβίωνε, από το 1986 μόνο με δανεικά και συγκεκριμένα λάμβανε περίπου 3 δις δολάρια ΗΠΑ, για να πληρώνει, μόνο τους τόκους των δανείων. Πολίτες που βομβαρδίστηκαν με λάθος πρότυπα και μια εικονική ευημερία, που ξεκινούσε και κατέληγε στην ΕΟΚ αρχικά κι έπειτα, στην Ε.Ε. και το κοινό νόμισμα (Ευρώ). Μια Ελληνική κοινωνία, που έβαλε στην άκρη όλες τις αξίες και τα ιδανικά, που τη συνόδευαν, στη μακρόχρονη ιστορία της. Μια χώρα που ο εμφύλιος πόλεμος (ή συμμοριτοπόλεμος όπως τον ονόμασε ο ΟΗΕ…) έληξε με την νίκη, του Εθνικού στρατού, αλλά μεταφέρθηκε σε ιδεολογικά μονοπάτια και θεωρητικά «πεδία μαχών», όπου η Αριστερά και μάλιστα οι πιο ακραίες φωνές της, επικράτησαν και νίκησαν, δυστυχώς. 

Στην Ελλάδα, από το 1949 και μετά, όλα τα εγκλήματα του λεγόμενου «Κέντρου» κι όλες οι πολιτικές αστοχίες, χρεώθηκαν στην «Δεξιά» παράταξη. Ο Έλληνας ψηφοφόρος, που είχε «δεξιά» φρονήματα, έπρεπε να έχει ενοχικά σύνδρομα, ακόμη κι αν είχε γεννηθεί πολλές δεκαετίες μετά, τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Σαν σήμερα (12-10-1944) οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα και οι τελευταίοι Γερμανοί στρατιώτες-κατακτητές, αποχωρούσαν ηττημένοι και ταπεινωμένοι,αποστέλλοντας τη σημαία των ΝΑΖΙ με την σβάστικα, από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Η Ελλάς που πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα σε αίμα και ανθρώπινες ζωές, σε σχέση με τον πληθυσμό της και που συμμετείχε στις επιχειρήσεις εναντίον των ΝΑΖΙ σε βόρειο Αφρική, Ρίμινι Ιταλίας και απόβαση της Νορμανδίας (με ένα πλοίο …), όχι μόνο δεν επιβραβεύθηκε ποτέ, από τους συμμάχους της, αλλά αντιθέτως, τη στιγμή που όλες οι χώρες έκλειναν τις πληγές τους, από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, οι Έλληνες ζούσαν και την εμφυλιοπολεμική θηριωδία. 

Όσες πόλεις και χωριά, δεν είχαν υποστεί φοβερές ζημιές, κατά την διάρκεια της Γερμανικής-Ιταλικής-Βουλγαρικής κι Αλβανικής κατοχής, θα πλήρωναν τεράστιο φόρο αίματος κι υλικών ζημιών,από έναν παράλογο συμμοριτοπόλεμο. Μια διαμάχη που δεν έπρεπε να είχε ξεκινήσει ποτέ, για δυο λόγους: α) οι ηγέτες - νικητές του Β’ παγκοσμίου πολέμου Τσόρτσιλ, Στάλιν και Ρούσβελτ, είχαν ήδη χωρίσει τον πλανήτη, σε «σφαίρες επιρροής» κι είχαν ήδη κατατάξει την Ελλάδα, στο λεγόμενο «Δυτικό μπλοκ. β) Ο Ζαχαριάδης κι η ηγεσία του ΚΚΕ, είχαν ήδη ενημερωθεί, από το Στάλιν, πως ο ίδιος ήταν αντίθετος σε πόλεμο, που θα υποκινούσαν οι κομμουνιστές στο εσωτερικό της Ελλάδας, με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας, με την χρήση όπλων. Μάλιστα, είχε διαβεβαιώσει, πως δεν θα χρηματοδοτούσε ποτέ, τέτοιου είδους αγώνα. 

Όλα αυτά τα «απωθημένα» κουβαλάμε οι Έλληνες, μέσα μας, τα τελευταία 70 χρόνια. Και ξαφνικά το 2010, ξυπνήσαμε από τον λήθαργο της ακροαριστερής θολοκουλτούρας. Έπρεπε να υποστούμε ένα φοβερό σοκ, για να αρχίσουμε να ανησυχούμε για το μέλλον και την πατρίδα μας. Ειλικρινά λυπάμαι γιατί οι ιστορικοί του μέλλοντος, θα περιγράφουν αυτές τις δεκαετίες με τα μελανότερα χρώματα. Νιώθω σαν να είχαμε αφήσει, τα κλειδιά της χώρας μας, σε μουσαφίρηδες, με όλα τα υπάρχοντά μας μέσα κι όταν κάποια στιγμή επιστρέψαμε και βρήκαμε το «σπίτι» άδειο …. μας φάνηκε παράξενο. Ο μέσος Έλληνας πολίτης, δεν έχει καμιά απολύτως γνώση, του πως λειτουργούν οι θεσμοί. Ο μέσος ψηφοφόρος στην Ελλάδα, θεωρεί αγγαρεία την υποχρέωση του, να εκλέξει τους ηγέτες της χώρας του. 

Μέχρι το 2010… που μας χτύπησαν την πόρτα, οι δανειστές ,η Τρόικα και το ΔΝΤ, η πολιτική για τον μέσο Έλληνα πολίτη, άρχιζε και τελείωνε σε κάποια βουλευτικά γραφεία και σε κάποιους «δικούς μου βουλευτές» που θα μ’ εξυπηρετούσαν, σε κάθε περίπτωση «ανάγκης». Ουρές στα πολιτικά γραφεία των βουλευτών, από πολίτες-«πελατάκια» με πολυάριθμα και διαφορετικά αιτήματα ο καθένας. Από αναβολές στράτευσης…. Ευνοϊκές μεταθέσεις σε στρατεύσιμους….. πρόσληψη στον δημόσιο τομέα… μέχρι και εξετάσεις ούρων ή και συνοικέσια με σκοπό τον γάμο!!!!!!! Δεν μας ενδιέφερε ως λαό ,το ποιος θα κυβερνήσει ή το πώς θα διοικήσει. Μας αφορούσε μόνο, εάν ήταν από το ίδιο πολιτικό «μαντρί» για να μπορεί να υπάρξει και το ανάλογο νταλαβέρι και αλισβερίσι. Τόσο απλά. 

Η εξουσία ως γνωστόν, αλλάζει τους ανθρώπους και ουκ ολίγες φορές, τους σπρώχνει στην διαφθορά και το εύκολο κέρδος. Ακόμη χειρότερα, όταν σε μια δημοκρατία οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται, για τα κοινά κι η μόνη τους ασχολία καταντάει το «κυνήγι» ενός ψεύτικου κι ουτοπικού ονείρου, μιας ενωμένης Ευρώπης, που δήθεν θα παρείχε στον μέσο Έλληνα, μια ευημερία δίχως να χρειάζεται να μοχθεί και να αγωνίζεται. Το 1980 είχαμε παραγωγή, που κάλυπτε το 68% περίπου, των αναγκών μας. Το 2013 αυτή η παραγωγή, έχει πέσει μόλις στο 8%!!!!! Πολλοί «ειδικοί» αναρωτιούνται υποκριτικά, για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Διανύω αισίως την τέταρτη δεκαετία του βίου μου και από το δημοτικό σχολείο ,θυμάμαι την προπαγάνδα, «πως τώρα που μπήκαμε στην ΕΟΚ…. δεν χρειάζεται πια να εργαζόμαστε». Η φτωχή Ελλάς, που δήθεν μετετράπη σε μια νύχτα, με την είσοδο της, στην ΕΟΚ, σε «υπερδύναμη». Πάντα στο λαό αρέσουν, τα όμορφα λόγια και τα φανταστικά οράματα. Δυστυχώς… «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό» που λέει και το σοφό λαϊκό γνωμικό. 

Κάθε σοκ, το ακολουθεί μια συγκεκριμένη διαδικασία. Δυστυχώς ο Ελληνικός λαός στο σύνολό του, βρίσκεται σε μια άρνηση και μια υστερική κατάσταση. Δεν έχει προχωρήσει σε αυτοκριτική κι ανάλυση, καταρχήν των ατομικών του σφαλμάτων κι έπειτα σε συμπεράσματα γενικότερα, για τα λάθη της κρατικής λειτουργίας και τις ευθύνες των πολιτικών. Έτσι εμφανίστηκε ένας καινούριος τύπος πολίτη-ψηφοφόρου. Ο «αγανακτισμένος». Σίγουρα μέσα στο πλήθος των πολιτών που χαρακτηρίστηκαν μ΄αυτόν τον όρο, υπήρχαν κι άνθρωποι που ξαφνικά βρέθηκαν μετέωροι, σε μια ζωή γεμάτη αβεβαιότητα κι ένα περιβάλλον που τους γέμισε ανασφάλεια. Δημιουργήθηκαν όμως και οι ιδανικές συνθήκες, για να εισχωρήσουν ανάμεσα σ’ αυτούς τους δίκαια διαμαρτυρόμενους πολίτες και κάποια διαχρονικά «κοράκια», από ακραίους πολιτικούς χώρους (Ναζιστές, αναρχικοί κτλ.) που δήθεν έσκιζαν τα ιμάτια τους, για τη κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, αλλά στην ουσία, αυτό ήταν πάντα που περίμεναν. Ομάδες ακραίων τάσεων, που ο ίδιος πολίτης που βρισκόταν σε πολιτικό «κώμα» … ο ίδιος ψηφοφόρος που δεν έδινε μία, για το πολιτικό γίγνεσθαι στην χώρα του…. αποφάσισε να τους μετατρέψει ,από ακραίες πολιτικές ομαδούλες, που προωθούσαν μόνο την βία και τις καταστροφές, σε ρυθμιστικούς παράγοντες του πολιτεύματος!!! 

Το 2012 έγιναν εκλογές  οι οποίες έστειλαν στο σπίτι τους 200 από τους 300 βουλευτές ,της προηγούμενης βουλής. Νέα κόμματα και νέα  πρόσωπα, μπήκαν στην ζωή και την καθημερινότητά μας. Ποιο είναι  το αποτέλεσμα; Ποία είναι η «αναβάθμιση» μέσα στον «ναό της Δημοκρατίας»; Πόσο ωφέλησε την πολιτική κατάσταση, η γιγάντωση ακραίων τάσεων κι η είσοδος νεοναζί στα βουλευτικά έδρανα; Ως άνθρωπος σέβομαι ως ένα βαθμό, την λεγόμενη «ψήφο διαμαρτυρίας» των συμπατριωτών μου. Όμως, ας μου εξηγήσει κάποιος, με ποια πολιτική σκέψη και ποια ευθύνη, ψηφίζεις ένα πρόσωπο ή κάποιο πολιτικό κόμμα, το οποίο είτε θεωρείται ακραίο βάσει των θέσεών του, είτε δεν έχεις καμιά απολύτως γνώση, ως ψηφοφόρος του, για τις πολιτικές ιδέες που πρεσβεύει; Κι έχω και μια ακόμη απορία. Τελικά το κάθε κόμμα , πέρα από τις πολιτικές θέσεις του, δεν αποτελείται κυρίως από πρόσωπα; Και γιατί ένας ψηφοφόρος δεν επιδιώκει ν’ αλλάξει τα πρόσωπα; Κάνουμε καθημερινά, όλοι, επιλογές στη ζωή μας. Επιλέγουμε τους κατάλληλους ανθρώπους, για φίλους μας. Τις κατάλληλες γυναίκες, για να κάνουμε σχέση. Επιλέγουμε τα καλύτερα τρόφιμα, για την διατροφή μας. ΓΙΑΤΙ δεν κάνουμε και το αντίστοιχο, στην επιλογή των πολιτικών προσώπων ,που θα μας εκπροσωπήσουν;

Βλέπω μια Ελλάδα, από την πλήρη ύπνωση και το πολιτικό «κώμα», να ακροβατεί μεταξύ ακραίων τοποθετήσεων και της βίας και της οργής που αισθάνεται, ο κάθε πολίτης. Όλες οι παράμετροι κι όλες οι συνθήκες, είναι ιδανικές για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος αίματος και μια καινούρια εμφύλια διαμάχη. Εύχομαι φυσικά να μην συμβεί κάτι τέτοιο. Εξάλλου, η κατάσταση μόνο χειρότερη ,θα γινότανε κι ουχί καλύτερη ή πιο βατή. Σίγουρα κανένας Έλληνας, δεν θα ωφεληθεί από μια τέτοια διαμάχη. Ας σκύψουμε μέσα μας κι ας ανασύρουμε, από τη ψυχή και τη μνήμη μας, τις διαχρονικές αξίες και τα ιδανικά, που έχουμε πετάξει στην άκρη. Μ’ αυτά προχώρησε ο Ελληνισμός. Μ’ αυτά τα εφόδια επιβίωσε, απ’ όλες τις δύσκολες καταστάσεις. Μ’ αυτές τις αξίες γαλουχήσαμε κι ολόκληρο τον πλανήτη. Την επόμενη φορά, που θα βρεθείς στην κάλπη… φρόντισε να ξέρεις τι ψηφίζεις. Άκουσε το πρόγραμμα του κόμματός σου, αλλά ρώτησε και το πώς αυτό θα υλοποιηθεί. Μην μένεις στα «παχιά» λόγια. Σταμάτησε να νιώθεις μόνο κι άρχισε επιτέλους να σκέφτεσαι. Θυμήσου πως ο απατεώνας, για να σ’ εξαπατήσει «πατάει» πάντα, πάνω στα συναισθήματά σου. Το όπλο σου επομένως, είναι η ΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ. Όπως έγραψε κι ο Νίκος Καζαντζάκης: "Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω."

Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι

Τις τελευταίες ημέρες και αμέσως μετά τη δολοφονία Φύσσα, η αριστερά πανηγυρίζει με ένα σαδιστικό και χαιρέκακο χαμόγελο γιατί πιστεύει ότι έχει εκδικηθεί και αποτελειώσει, ένα από τους μόνιμους και διαχρονικούς εχθρούς της, που είναι η αστυνομία. Περισσότερο είναι ικανοποιημένη γιατί για άλλη μία φορά η δεξιά, είναι αυτή που έβγαλε το φίδι από την τρύπα, τιμωρώντας αυστηρότατα και χωρίς έλεος τους αστυνομικούς που παρανόμησαν, ευνοώντας τη Χρυσή Αυγή, διαρρηγνύοντας με αυτό τον τρόπο τους δεσμούς με τους προασπιστές της νομιμότητας και εκθέτοντας τους για άλλη μία φορά, στις δεικτικές παρατηρήσεις και σχόλια των πολιτών, που έτσι και αλλιώς δεν τους έχουν σε μεγάλη εκτίμηση. Η αστυνομία, είναι και πάλι εκτεθειμένη, απογυμνωμένη και βορά στα νύχια των επιτήδειων που προσδοκούν πολλαπλά οφέλη από την αποδυνάμωση της. Εν κατακλείδι, η αριστερά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το σοβαρό πλήγμα που έχει δεχτεί η αστυνομία, το χρησιμοποιεί στα υπέρ της και παράλληλα επιβουλεύεται τη δύναμη της έννομης βίας αλλά και τις ψήφους των αστυνομικών.

Αν έχετε ξεκινήσει να μειδιάτε, είναι λάθος γιατί πολύ απλά δεν γνωρίζετε επαρκώς την πολλαπλή προπαγάνδα που μπορεί να ασκήσει η αριστερά, έχοντας και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Υπό αυτό το πρίσμα, χαίρονται μεν γιατί η αστυνομία έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα στους πολίτες γιατί αυτό ικανοποιεί τα ταπεινά ένστικτα των οπαδών τους, θεωρούν ότι έχουν κατορθώσει να την «αφοπλίσουν» απέναντι στην καταπολέμηση, της βίας που ασκούν οι προστατευόμενοι τους κουκουλοφόροι, αλλά και οι συνδικαλιστές της και το κυριότερο, έχουν αποδεκατιστεί οι θύλακες, που προσέφεραν βοήθεια στο αντίπαλο δέος τους, που ήταν η Χρυσή Αυγή. Ευελπιστούν όμως, ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν το θυμικό των αστυνομικών και την ανάγκη τους, για μία κάλυψη από κάποιον δυνατό, εξού και οι συχνές επισκέψεις του Αλέξη Τσίπρα στους συνδικαλιστές της αστυνομίας και η επιφανειακή στήριξη που δίνει, στα αιτήματα τους. Παράλληλα, υπάρχουν και οι σιωπηλές υποσχέσεις, που αναδεικνύονται από το γεγονός, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, πάντα κατάφερνε να καλύπτει με αποτελεσματικότητα τις παρανομίες των υποστηρικτών του, τουλάχιστον μέχρι το πρόσφατο παρελθόν.

Μέχρι εδώ έχουμε διαπιστώσεις, μόνο που κανένας δεν έχει ερευνήσει τα αίτια και τους λόγους,  που ένας αστυνομικός διακινδυνεύει τη δουλειά, τη φήμη και παρανομεί εν γνώσει του, προκειμένου να βοηθήσει ένα κόμμα, να επιβάλλει την «τάξη». Μία αμφιλεγόμενη «τάξη» μεν, αλλά και επιδιωκόμενη από τον Έλληνα πολίτη που είναι τελευταίος στις προτιμήσεις των πολιτικών, για κάλυψη των αναγκών και των προσδοκιών του. Από την άλλη, τα όργανα που μπορούν να επιβάλλουν αυτή την τάξη, είναι μονίμως διωκόμενα και παροπλισμένα από τις εντολές πολιτικών ηγεσιών, αλωμένων από την προπαγάνδα της αριστεράς και τις ενοχικές συνειδήσεις τις δεξιάς. Ο ψευτο-προοδευτισμός και η «ανατροπή» της δημοκρατίας από την οχλοκρατία και την ασυδοσία, έδωσαν τη δύναμη στη Χρυσή Αυγή, να επιβληθεί ως η μόνη λύση για την εξισορρόπηση δυνάμεων, που μέχρι πρότινος καταπίεζαν τους πολίτες. Εν κατακλείδι ένας αστυνομικός που διακινδυνεύει τη ζωή του καθημερινά, είναι απροστάτευτος από τις επιθέσεις των εγκληματιών, κακοποιείται ψυχολογικά και λεκτικά από μεγάλη μερίδα πολιτών, καταρρακώνεται η περηφάνια του, είναι εξαρτώμενος από κάθε πολιτική ηγεσία που τον καταπιέζει, αγοράζει μόνος τους τον εξοπλισμό του από τον πενιχρό μισθό του, είναι εύκολη λεία στα χέρια του οποιουδήποτε κόμματος του δίνει αξία, τον υπολογίζει και παράλληλα του επαναφέρει έστω και πλασματικά τη δύναμη που θα έπρεπε να έχει.

Από τα πολύ σοβαρά επεισόδια μετά την πολιτική κηδεία του Δ. Χριστούλα. 

Πολίτες επιτέθηκαν σε αστυνομικό που βρισκόταν στο δρόμο, του έβγαλαν τη στολή και τον χτύπησαν

Όποιος από εσάς πιστεύει, ότι όλα αυτά είναι απλά δικαιολογίες, ας αναλογιστεί τη συμπεριφορά του, απέναντι στους «μπάτσους –γουρούνια-δολοφόνους», που πληρώνονται τα ελάχιστα για να χρησιμοποιούν τη ζωή τους ως προμετωπίδα και αντάλλαγμα για τη δική μας ζωή, περιουσία και υπόληψη. Η πλειοψηφία τους βρίζει αλλά παράλληλα, απαιτεί να είναι παρόντες όταν τους χρειάζεται, χωρίς ένα ευχαριστώ, χωρίς καμία ευγνωμοσύνη. Όταν πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες κακοποιών, είναι απλά όργανα, που πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους και χάνουν αυτόματα την ανθρώπινη υπόσταση τους. Όταν αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά όσους καίνε, σπάνε και λεηλατούν τις περιουσίες του κόσμου, είναι φασίστες και το μακρύ χέρι του κράτους. Όταν κοιτάνε αμέτοχοι, είναι δειλοί και τεμπέληδες. Αυτοί δεν έχουν μάνες, γυναίκες, παιδιά και συγγενείς, που πονάνε. Δεν αξίζουν καμία τιμή και καμία αναγνώριση. Αντιμετωπίζονται ως στίγματα της κοινωνίας και όχι ως προασπιστές της. Τα αριστερά κόμματα δικαιολογούν και καλύπτουν τους οπαδούς τους όταν επιτίθενται στους αστυνομικούς με μολότοφ, ρόπαλα και στειλιάρια. Είναι θεμιτό να δείρεις, να κακοποιήσεις και να κάψεις ένα μπάτσο, αλλά όταν ασκηθεί έννομη βία πάνω στον πολίτη, τότε ο αστυνομικός γίνεται αυτόματα αποδιοπομπαίος τράγος και ερίφιο προς σφαγή για τέρψη του όχλου.

Πρόσφατο παράδειγμα είναι οι δηλώσεις της μητέρας, των φίλων και συγγενών, του Παύλου Φύσσα. Ποιος δεν θυμάται, την προσπάθεια απόδοσης του φόνου, στη δήθεν αναλγησία των αστυνομικών ή την προσφώνηση τους ως αναξιόπιστους μπάτσους, που δεν θα έπρεπε οι μάρτυρες να τους παραδίδουν στοιχεία και οπτικοακουστικό υλικό. Μήπως να ξεχάσουμε, ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ως εμπνευστής και αρχηγός ομάδας βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελούνταν από τους  Μαρία Μπόλαρη, Πέτρο Τατσόπουλο, Ειρήνη Αγαθοπούλου, Απόστολο Αλεξόπουλο, Βαγγέλη Διαμαντόπουλο, Κατερίνα Ιγγλέζη, Δημήτρη Τσουκαλά και Χρήστο Μαντά, έκαναν περιπολία, στις οδούς Ακαδημίας και Σόλωνος στην Αθήνα, για να ελέγξουν τους άντρες της ασφάλειας που είχανε υπηρεσία, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, το Νοέμβριο του 2012, φωτογραφίζοντας αστυνομικούς. Το όλο εγχείρημα, με περισσή περηφάνια, ανέβασαν στο κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, την ιστοσελίδα left.gr, εκεί λίγες μέρες πριν, δίνονταν οδηγίες σε παρακρατικούς, με την αστεία δικαιολογία, της αντίποινας για τις φωτογραφίες κουκουλοφόρων, που δημοσιεύει η ΕΛ.ΑΣ. μετά τα διάφορα έκτροπα! Δηλαδή οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, υποκαθιστούν αστυνομία, εισαγγελέα, ίσως και εκτελεστικό απόσπασμα σε λίγο, ως άλλοι Judge Dredd. Η είδηση φυσικά πέρασε στα ψιλά και ασχολίαστη.

Πως λοιπόν, περιμέναμε από τους αστυνομικούς, να μη πιστέψουν τη ψευδαίσθηση, που τους πρόσφερε απλόχερα η Χρυσή Αυγή; Είναι σαφές και προφανές, ότι τους εκμεταλλεύτηκε και κάποιους τους έκανε υποχείρια, τους εξέθεσε και τους ώθησε να διαπράξουν εγκλήματα παράταιρα με τον όρκο τους και το δημόσιο καλό. Από την άλλη όμως, χρόνια τώρα πολιτεία και πολίτες τους έχουν κάνει θιασώτες μίας σαθρής πραγματικότητας, στην οποία τους απαγορεύουν ή τους επιτρέπουν να συμμετέχουν και μετά τους πετροβολούν. Στην τελική οι πράξεις διώκονται και όχι οι ιδέες. Είναι σαφές, ότι πρέπει να τιμωρηθούν, όσοι χρησιμοποίησαν την αστυνομία ως μέσο για να προσφέρουν πληροφορίες και υπηρεσίες, που διευκόλυναν την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής. Ακόμα καλύτερο όμως, θα ήταν, αυτές οι τιμωρίες να συνοδευτούν από μέτρα και νόμους, που θα θεραπεύσουν τις αιτίες και όχι απλά τα αποτελέσματα γιατί στο γονατισμένο και διαπομπευμένο, θα βρεθεί σύντομα άλλος «παραστάτης» ή «προστάτης», ίσως πιο έξυπνος ή πιο καπάτσος και τότε θα είναι πολύ αργά για να κάνουμε απλή «επίδεση των τραυμάτων». Είναι άδικο να διαπομπεύεται ένα ολόκληρο σώμα, μόνο και μόνο γιατί εμείς ήμασταν αδύναμοι να το προστατεύσουμε.

Χρήσιμο θα ήταν να αφυπνιστούμε και να καταλάβουμε, ότι κάποιες ενέργειες είναι επιβεβλημένες, όσο και αν ουρλιάζουν κάποιοι για το αντίθετο. Προφανώς και αυτοί που αντιδρούν έχουν πολλά να χάσουν, άλλωστε το πιο αρχαίο δόγμα της εγκληματολογίας λέει ότι, «για να βρεις ποιος έκανε το έγκλημα, ψάξε να δεις ποιος ωφελείται από αυτό». Με γνώμονα την προστασία των ένστολων ως οντότητες, αλλά και την αστυνομία στο σύνολο, θα ήταν χρήσιμο να προβούμε σε κάποιες προτάσεις που κατά την άποψη μας θα είναι χρήσιμες, ώστε ποτέ κανείς στο μέλλον να μην είναι εύκολο να προσηλυτιστεί, στην εφαρμογή πράξεων και μεθόδων που εκθέτουν τα σώματα ασφαλείας στο σύνολο τους, αλλά και την αδυναμία της εκάστοτε αρχής να προστατεύσει και να κρατήσει μακριά τους ένστολους, από πράξεις ανομίας που γίνονται από απόγνωση. Θεωρούμε ότι όσα ακολουθούν είναι απαραίτητα για να κλείσουν οι κακοφορμισμένες χρόνιες πληγές της Ελληνικής Αστυνομίας.

Επαναφορά της λειτουργίας των καμερών στους δρόμους των πόλεων, μέσα σε ειδικά κιβώτια που να μην καίγονται και να καθιστούν αδύνατη τη φθορά τους. Αύξηση του αριθμού τους και πλήρη ψηφιακή καταγραφή 24 ώρες το 24ωρο.

Επαναφορά των μισθών και των επιδομάτων

Ύπαρξη πρόβλεψης για κτιριακά συγκροτήματα και εστίες, που θα δίνουν στέγη στους ένστολους και τις οικογένειες τους, ώστε να μην υπάρχει δικαιολογία για αποφυγή των μεταθέσεων τους.

Δημιουργία λεσχών ή σύμβαση με τις λέσχες των Ενόπλων Δυνάμεων, ώστε να παρέχουν αξιοπρεπή σίτιση σε καλές τιμές.

Δωρεάν παροχή στολών και βασικού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένου των όπλων και των αλεξίσφαιρων γιλέκων από την πολιτεία. Η υπογραφή σύμβασης με συγκεκριμένα εργοστάσια και η εισαγωγή μεγάλου αριθμού εξοπλισμών θα επιτύχει καλύτερες τιμές και φυσικά θα δώσει τη δυνατότητα σε όλους τους αστυνομικούς να μπορούν να χρησιμοποιήσουν και να εξασκηθούν σε πανομοιότυπα όπλα έτσι ώστε να μπορούν να κάνουν χρήση ίδιων πυρομαχικών και σε περίπτωση που χρειαστεί να χρησιμοποιήσει ο ένας το όπλο του άλλου.

Δημιουργία χώρων όπου οι αστυνομικοί και οι οικογένειες τους θα μπορούν να ψωνίζουν σε φθηνότερες τιμές, όλα τα απαραίτητα, ανάλογα με αυτά που διαθέτει ο στρατός.

Εισαγωγή στις Αστυνομικές Ακαδημίες με εξετάσεις που θα γίνονται απευθείας και όχι μέσω πανελλαδικών. Επαναφορά του Γένους ως προαπαιτούμενο προσόν για τη φοίτηση.

Αλλαγή του νόμου για τη χρήση των όπλων. Δεν νοείται αστυνομικός που να μην τολμάει να πυροβολήσει, πριν τον πυροβολήσει ο κακοποιός. Δεν νοείται να δίνει εντολή ο αστυνομικός σε πολίτη για να ακινητοποιηθεί και να μην δικαιούται να πυροβολήσει όπως σε όλες τις χώρες του κόσμου. Δεν νοείται γενικά να έχει το όπλο του για άχρηστο αξεσουάρ.

Αλλαγή του νόμου περί προσφυγής στη δικαιοσύνη σε κάθε καταγγελία κατά αστυνομικού. Άμεση δημιουργία τμήματος που θα εξετάζει τις καταγγελίες των πολιτών και των αστυνομικών κατά συναδέλφων τους και θα αποφασίζει ποιες από αυτές έχουν βάσιμα στοιχεία για να προωθηθούν στη δικαιοσύνη. Δεν είναι δυνατόν η κάθε μία ή ο καθένας που θέλει να δημιουργήσει θέμα ή εντύπωση να καταγγέλλει φαντασιοπληξίες για να πλήξει την αστυνομία και αμέσως ο κάθε αστυνομικός να πηγαίνει αυτόφωτο.

Δημιουργία ταμείου αλληλοβοηθείας, όπου θα υπάρχουν τμήματα αλληλεγγύης και νομικής συμπαράστασης, προκειμένου όσοι αστυνομικοί διώκονται για κάποιο λόγο, τουλάχιστον πρωτοβάθμια, οι τραυματίες, αλλά και οι οικογένειες των πεσόντων εν ώρα καθήκοντος, να έχουν δωρεάν δικηγόρους και οικονομική βοήθεια σε όλα τα επίπεδα.  

Ειδική μέριμνα από το ταμείο εγγυοδοσίας του δημοσίου, να παρέχονται χαμηλότοκα δάνεια που να δίνονται γρήγορα και εύκολα, προκειμένου να εξυπηρετηθούν απρόοπτες οικογενειακές ανάγκες των αστυνομικών.

Θεωρούμε ότι υπό αυτό το πρίσμα και με πολύ αγάπη, απέναντι στους ανθρώπους, που διακινδυνεύουν τις ζωές τους καθημερινά προκειμένου να μπουν ασπίδα ανάμεσα σε εμάς και τους εγκληματίες, θα μπορέσουμε ως κοινωνία, αλλά και ως πολιτεία να δώσουμε πίσω την αξιοπρέπεια, που τους ανήκει. Πρέπει και είναι επιβεβλημένο, να αποκατασταθεί το όνομα της Ελληνικής αστυνομίας, μαζί με την αξιοπιστία αλλά και την πίστη των πολιτών απέναντι τους. Οι αστυνομικοί είναι παιδιά δικά μας. Το αίμα τους, έχει το ίδιο χρώμα με το δικό μας και όταν τρέχει πονάνε το ίδιο με εμάς. Έχουν οικογένειες, που δεν είναι υποδεέστερες κανενός Έλληνα πολίτη και πρέπει να μπορούν να υπολογίζουν στη προστασία της πολιτείας, εφόσον γενιές και γενιές Ελλήνων, μεγάλωσαν σαθρά νομίζοντας ότι οι αστυνομικοί είναι τα κλωτσοσκούφια τους. 

Οι αριστεροί δολοφονημένοι, «ήρωες»

Κατέβηκε χθες βράδυ από τον τοίχο, μου πέταξε στα μούτρα τον μπερέ, μου μίλησε σκληρά, μου είπε: "Ρε έχω πεθάνει, είμαι καλά, άλλη αφίσα βρείτε κι άλλο μύθο"

Δεν είχε κλείσει μάτι τελευταία, του είπαν πως τον είδαν στην σχολή, στο μποξεράκι κάποιου φοιτητή, σ’ ένα φλιτζάνι, σ’ ένα tatoo, σε BMW με τραβεστί παρέα

Che θα πεθάνεις ξανά σ’ ένα πάρτι με φλώρους, Che θα πεθάνεις ξανά σ’ ένα δρόμο μ’ εμπόρους, Στην καρδιά μιας χαμένης γενιάς θα πεθάνεις ξανά, Che θα πεθάνεις ξανά σε μπαράκια ορθίων, Che θα πεθάνεις ξανά σε γραφεία γελοίων, Στα υπόλοιπα της αγοράς θα πεθάνεις ξανά

Κατέβηκα χθες βράδυ απ’ την ζωή μου, τους πέταξα στα μούτρα ένα γεια, ήμουν ο Che με όπλα αγκαλιά, έχουν πεθάνει, είμαι καλά, Venceremos ματώνει η φωνή μου

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ξεκινώντας αυτό το άρθρο, θέλω να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα για να γίνει σαφές, ότι η κριτική που ασκείται, δεν έχει σκοπό να υποβαθμίσει τη δολοφονία ενός ανθρώπου, σε καμία περίπτωση. Οι πράξεις βίας γενικά, αλλά και ειδικά αυτές που γίνονται για ιδεολογικές ή πολιτικές διαφορές και πολύ περισσότερο αυτές που γίνονται ενορχηστρωμένα και προγραμματισμένα για να αφαιρεθεί μία ανθρώπινη ζωή, είναι κατακριτέες. Δεν ξέρω άλλη πιο ισχυρή λέξη, που να μπορεί να τονίσει ότι κανένα κίνητρο δεν μπορεί να είναι δίκαιο όταν λερώνεται, από το αίμα ενός ανθρώπου, ότι και να πίστευε το θύμα, ότι και να πρέσβευε ο θύτης. Καμία ιδεολογία δεν δικαιούται να πρεσβεύει την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής και κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να διώκεται για τις ιδέες του, όποιες και να είναι αυτές, όταν δεν συνεργούν και δεν προωθούν τη βία. Κανένα «αλλά» δεν χωράει στα προλεγόμενα και καμία εξαίρεση.

Η κριτική που θα ασκηθεί, αφορά κατά αποκλειστικότητα το ήθος, που πρέπει να διέπει ένα «δημόσιο» πένθος ακόμα και αν υπάρχει βίαιος θάνατος και δικαιολογημένη οργή για το θύτη ή τους ηθικούς αυτουργούς. Η αστυνομία και σε βάθος χρόνου η δικαιοσύνη, είναι υπεύθυνες για την τιμωρία των ενόχων και πρέπει να μένουν έξω από ενορχηστρωμένες κινήσεις προπαγάνδας και επηρεασμού της κοινής γνώμης, που για άλλη μία φορά παρατηρούμε στους δέκτες μας. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που έγινε και το 2008 με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, που σε τίποτα απολύτως δεν ομοιάζει με αυτή του Παύλου Φύσσα. Το μόνο κοινό που έχουν είναι η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα που τις συνοδεύει και φυσικά η ιδεολογία των θυμάτων. Ανάλογες βέβαια «κινήσεις» δεν έγιναν ποτέ για κάποια άλλα θύματα όπως οι Γιώργος Ανδριτσόπουλος, Παρασκευή Ζούλια, Αγγελική Παπαθανασοπούλου, Επαμεινώνδας Τσακάλης, Περικλής Ρεπάτης, Μανώλης Κοντόπουλους και Ιωάννης Νεμετζίδης. Αν δεν τους αναγνωρίζετε, δεν πειράζει…. Ο ένας ήταν "μπάτσος, γουρούνι, δολοφόνος" και οι υπόλοιποι, είναι οι νεκροί της ΜΑΡΦΙΝ και του Κ. Μαρούσης. Όπως το διαβάσατε, νεκροί, ΟΧΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΙ. Γιατί δολοφονημένοι είναι ΜΟΝΟ οι αριστεροί, αναρχικοί και πάει λέγοντας. Βλέπετε αυτοί δεν είχαν μανούλες να «κλαίγονται» στα κανάλια και ο θάνατος τους δεν αποτελεί «θέμα»  για τους δημοσιογράφους-φερέφωνα της αριστερής προπαγάνδας. Δεν υπήρξε κανένας σκηνοθέτης για να κάνει αφιερώματα γι αυτούς, καμία αδερφή να πονέσει, καμία οικογένεια να αναθεματίσει. Το μόνο που υπήρξε γι αυτούς, είναι η πραγματική αξιοπρέπεια ενός πένθους, που ανήκει σε όλους τους Έλληνες.

Η μητέρα του Παύλου Φύσσα, «συγκλόνισε» με τις δηλώσεις της, το πανελλήνιο ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα συγκλόνισε τρεις ομάδες, που ανήκουν στο πανελλήνιο,  τη κάθε μία για τους δικούς της λόγους. Πρώτη και κύρια ομάδα που συγκλονίστηκε, είναι αυτή των αριστερών, που «ρίγησε» από ανάγκη να προβάλει για μία ακόμα φορά, τη προπαγάνδα, που φέρνει όλους τους πολέμιους της αριστεράς, να είναι εν δυνάμει δολοφόνοι των «αγγέλων» της αριστεράς ή ακόμα καλύτερα των φερόμενων ως «απολιτίκ». Παλιό το παραμύθι και τα διαθέτει όλα, πρίγκιπα, δράκο και το κυριότερο ηρωικό τέλος που κάνει άπαντες να δακρύζουν και να μέμφονται όλους όσους νομίζουν, ότι ομοιάζουν με το δράκο. Αν δεν το καταλάβατε, ο συγκεκριμένος θάνατος είναι ιδανικός για να δημιουργήσει άλλο ένα ήρωα για την αριστερά, ανάλογο με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο.

Το μόνο ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επανάληψη του Δεκεμβρίου του 2008, ήταν ότι η δολοφονία του Φύσσα, έλαβε χώρα σε περίοδο καλοκαιρινής ραστώνης και τα «παιδιά» με τις κουκούλες που ήταν στις παραλίες της Μυκόνου, βαριόντουσαν να κάψουν την Αθήνα. Ο Παύλος Φύσσας, ως νεκρός είναι αξιοσέβαστος, καθότι οι νεκροί κατά τους αρχαίους ημών προγόνους πρέπει να λαμβάνουν μόνο τιμές. Πλην όμως όσο ήταν εν ζωή,  δεν υπήρξε φιλειρηνικός πολίτης, που δεν ασχολούνταν με την πολιτική, σε αντίθεση με αυτά που ισχυρίζεται η μητέρα του. Είχε σαφή και ξεκάθαρη πολιτική θέση και τοποθέτηση. Οι στοίχοι του, τους οποίους παραθέτουμε, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία "...Σήκωσε την αντένα γαμώ τον φασισμό σου πουτάνας γέννα ναι καλά κατάλαβες αυτό εδώ είναι για σένα. Διάλεξε θέλεις κρεμάλα ή τρεχάλα, γαμιέται κάθε είδους φασίστας μαλάκα και πάμε γι' άλλα. Γάμα τους, πάτα τους, γάμα τους, κατούρα τους τα μούτρα και γάμα τους τη φάρα τους..." Το ότι το κήρυγμα μίσους και η προτροπή σε βία, έχει μουσική υπόκρουση και οι στοίχοι ανήκουν σε δολοφονημένο, δεν το κάνει λιγότερο παράνομο ή αποδοκιμαστέο.

Σε αυτό το σημείο έρχεται και η δεύτερη ομάδα που συγκλονίστηκε από τα λεγόμενα της μητέρας του Παύλου Φύσσα και είναι οι αδαείς από πολιτικά παιγνίδια, οι μητερούλες που μπαίνουν στη θέση της και οι «υπερευαίσθητοι», σε συνδυασμό με τις αρισερόστροφες «μανούλες», στη χειραγώγηση των μαζών, αντιδρούν και αντιπαρέρχονται με δακρύβρεχτα «επιχειρήματα» , που υπογραμμίζουν, πως μια μάνα που μόλις έθαψε το παιδί της, δικαιούται να γίνεται υπερβολική, να παραλογίζεται, ακόμα και να ασχημονεί. Ότι πρέπει να κατανοούμε και να μη δίνουμε σημασία, να μη την κάνουμε αντικείμενο-σημαία κριτικής. Να μην  ασχολούμαστε, ούτε να την παίρνουμε στα σοβαρά, από σεβασμό στην τραγωδία της. Μπορούμε να ακούσουμε ακόμα και ότι η συγκυρία είναι τέτοια, που για ανθρωπιστικούς και μόνο λόγους δεν πρέπει να ασχολούμαστε με τη μητέρα του νεκρού και τις υπερβολές της. Ότι θεωρητικά είναι ένα ανθρώπινο ερείπιο, που κατά πάσα πιθανότητα έχασε κάθε λόγο ζωής και ύπαρξης και για αυτό δεν πρέπει να εξεγειρόμαστε, όταν ασχημονεί. Με δεικτική υποσημείωση, πως αν κάνει τα ίδια και του χρόνου, τότε το βλέπουμε για το πως θα αντιδράσουμε. Μέχρι τότε όμως, πρέπει να το βουλώνουμε, διαφορετικά δεν έχουμε αιδώ! Αλλού μπορούν να μας απαντήσουν πιο στοχευμένα και πιο πιασάρικα και να μας πουν, ότι υπάρχει αγωνία από τη πλευρά μας, μήπως από τα ψέματα, που πάνω στον πόνο της εκστομίζει η μητέρα Φύσσα, ωφεληθεί το αντίπαλο πολιτικό δέος. Παράλληλα, να μας αποδώσουν σπουδή για  να το προλάβουμε και να το καταδικάσουμε, πράγμα που μας κάνει αποκρουστικούς.

Καλή η ανωτέρω προπαγάνδα, μόνο που η πολλή αφέλεια, κάνει κακό. Η μητέρα Φύσσα από το πρώτο λεπτό και εν γνώσει της, πήρε «σβάρνα» τις τηλεοράσεις. Δεν έχει αφήσει κανάλι για κανάλι που να μη δώσει συνέντευξη, λέγοντας διαρκώς ψέματα. Απευθύνεται στους αστυνομικούς και τους λέει μπάτσους, απευθύνεται στους μάρτυρες και υποδεικνύει, ότι κακώς παρέδωσαν στην αστυνομία το οπτικοακουστικό υλικό που κατείχαν. Μιλάει διαρκώς με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τους πάντες και μόνο όσοι συμφωνούν ιδεολογικά μαζί της, είναι άξιοι. Επομένως, μόνη της έγινε αντικείμενο κριτικής εφόσον εξέθεσε τον εαυτό της στη διάθεση του κοινού που παρακολουθεί, το θέατρο του παραλόγου. Ποια είναι η αξιοπρέπεια; Τα ψέματα και οι ανακρίβειες; Αυτά που όταν τα ακούς μία φορά, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε δέκα τα καταπίνεις για να μη φανείς άπονος, αλλά όταν τα ακούς σε όλες τις συνεντεύξεις, σε όλους του δημοσιογράφους, σε όλα τα κανάλια κάθε μέρα επί 15 και πλέον μέρες συνειδητοποιείς ότι πρόκειται περί ενορχηστρωμένης προπαγάνδας, που συνειδητά πραγματοποιείται. Δεν είπε, το παιδί μου ήταν υπέροχο, μοναδικό καταπληκτικό και ανεπανάληπτο, αυτό θα ήταν υπερβολή και δεν θα έλεγε κανείς τίποτα. Είπε, το παιδί μου δεν είχε σχέση με την πολιτική και δίδασκε την αγάπη. Αυτά τα τελευταία είναι ΨΕΜΜΑΤΑ και είναι ειπωμένα εν γνώση της αλήθειας. Οι στοίχοι του κηρύττουν το μίσος και προτρέπουν σε βία και εγκλήματα κατά ζωής, που δεν έχουν καμία σχέση με την αγάπη και το κυριότερο, είναι πολιτικοί στοίχοι γιατί στρέφονται κατά μίας συγκεκριμένης πολιτικής άποψης. Μπορείτε να λέτε ότι θέλετε, αλλά η αλήθεια δεν παύει να είναι αλήθεια και να πρέπει κάποια στιγμή να πούμε φτάνει στη προπαγάνδα ...... γιατί δεν ξέρω και πολλές μανάδες, που να περιφέρουν τον πόνο τους για το χαμό του παιδιού τους, επί δύο εβδομάδες από κανάλι σε κανάλι και από δημοσιογράφο σε δημοσιογράφο.

Αν δεχτούμε δε, ότι όλη αυτή η κριτική γίνεται με ποταπά κίνητρα που αποσκοπούν σε πολιτικά οφέλη γιατί να μη δεχτούμε ότι αυτές καθαυτές οι πράξεις και τα λόγια της μητέρας του Παύλου Φύσσα, αποσκοπούν και αυτές σε πανομοιότυπα ποταπά πολιτικά οφέλη; Γιατί να μη δεχτούμε ότι και οι δημοσιογράφοι που τη βγάζουν στο γυαλί αποσκοπούν σε ακροαματικότητα; Γιατί να μη δεχτούμε ότι «χτυπάνε» σε ένα αφελές ή ευαίσθητο κοινό; Γιατί να μην συνυπολογίσουμε ότι ένας ενήλικος και μάλιστα ακραία πολιτικοποιημένος, γνωρίζει που αποσκοπούν οι δημοσιογράφοι; Γιατί να δεχτούμε ότι ένας ενήλικος και μάλιστα ακραία πολιτικοποιημένος, δεν είναι σε θέση να κρατήσει τη ψυχραιμία του και να κάνει καλά υπολογισμένες κινήσεις που να αποσκοπούν σε πολιτικά οφέλη; Εν τέλει πως είναι δυνατόν κάποια πονεμένη μάνα να γίνεται εν γνώσει της μαϊντανός των καναλιών, αν δεν αποσκοπεί κάπου συγκεκριμένα; Φυσικά καμία απάντηση δεν μπορεί να δοθεί σε όλα αυτά τα ερωτήματα ή τουλάχιστον καμία που να ικανοποιεί τη λογική.

Τέλος φτάνουμε και στην ομάδα των ενοχικών υποστηρικτών, του αντίπαλου δέους της αριστεράς, που αναπαράγουν τα λεχθέντα και καλούν σε συμπαράσταση και τους υπόλοιπους που δεν έχουν συμμορφωθεί και άθελα τους ή από πολλή βλακεία γίνονται παίγνια και φορείς προπαγάνδας. Καταντάει γελοιότητα πλέον τόση υποτέλεια στην αριστερή θολοκουλτούρα και εκμετάλλευση των νεκρών για ίδια οφέλη. Η ιδεολογική σκύλευση των νεκρών, θα έπρεπε να αποτελεί ποινικό αδίκημα, όπως επίσης και η ανήκουστη βλακεία, του να υποκύπτει κάποιος εκβιαστικά στην οποιαδήποτε προπαγάνδα. Δεν ξέρω πως πρέπει να κλείσω αυτό το δημοσίευμα, πέρα από το να προτρέψω άπαντες να αποκτήσουν παιδεία και να σταματήσουν να υποκύπτουν στη βία του Γκεμπελισμού της αριστεράς και στη χειραγώγηση. Να σταματήσουν άπαντες να λένε αυτό που θέλουν οι απέναντι, να ακουστεί και να προτρέπουν αλλήλους να λένε αυτό που ΠΡΕΠΕΙ. Την αλήθεια δηλαδή. Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε πειθήνια όργανα του politically correct και να ξεκινήσουμε να στιγματίζουμε τα ανάρμοστα λεχθέντα, τα ψέματα και τις ανακρίβειες από όπου και αν προέρχονται και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Οι συνεντεύξεις και οι δημόσιοι διάλογοι πρέπει να κρίνονται από το περιεχόμενο τους και όχι κατά το δοκούν από το πρόσωπο και τις συνθήκες στις οποίες δρα. Το βασικότερο όλων είναι να σταματήσουμε να δεχόμαστε εκβιασμούς και διαδικτυακούς τραμπουκισμούς, όταν τα πιστεύω μας και οι αλήθειες δεν γίνονται αποδεκτές για τον οποιονδήποτε λόγο. 

Τελικά, κέρδισε η Εθνομηδενιστική αριστερά

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις...

Κ. Καβαφης

Όσο σιχαίνομαι τις θεωρίες συνωμοσίας  τόσο λατρεύω τη λογική και την αναλυτική σκέψη. Το πιο αρχαίο δόγμα της εγκληματολογίας, λέει ότι «για να βρεις ποιος έκανε το έγκλημα, ψάξε να δεις ποιος ωφελείται από αυτό». Όπου «έγκλημα» αντικαταστήστε με την απελευθέρωση των βουλευτών της Χρυσής Αυγής με αυστηρά περιοριστικούς όρους και χρηματική εγγύηση και όπου ποιος ωφελείται από την απελευθέρωση, βάλτε την αριστερά. Ξέρω πολύ καλά ότι σας αφήνω άφωνους και ότι ήδη πολλοί από εσάς μειδιάτε και σκέφτεστε πολύ σοβαρά να εγκαταλείψετε το διάβασμα. Πλην όμως, επιτρέψτε μου να σας ξεναγήσω στους διαδρόμους του μυαλού μου, που γέννησαν αυτή την άποψη. Υπόσχομαι να μη σας αφήσω παραπονεμένους και ούτε κατ’ ελάχιστο ανικανοποίητους, από πλευράς λογικής.

Ας θυμηθούμε τι έγινε προχθές στη Βουλή, κατά τη διάρκεια συζήτησης για την κύρωση συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας για συνεργασία στον στρατιωτικό τομέα. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλης Χατζηλάμπρου, επιχείρησε να κάνει αναφορά στις συλλήψεις στελεχών της Χρυσής Αυγής, πριν του πάρει το λόγο ο προεδρεύων Γιάννης Τραγάκης. Αμέσως μετά πήρε το λόγο ο Δημήτρης Κουκούτσης, βουλευτής της Χρυσής Αυγής, που σχολίασε με νόημα, απευθυνόμενος προς την πτέρυγα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ: «Όταν νομίζουν ότι θα τελειώσουν με μας, θ' αρχίσουν με σας...». Ουσιαστικά αυτή ήταν μία προειδοποίηση, με στόχο να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της αριστεράς, οργανώνοντας μία επιχείρηση άξιας θαυμασμού, που τα είχε όλα. Εξουδετέρωση των εχθρών της από τη μία και συγχρόνως απόλυτη κάλυψη στην παρατεταμένη ανομία της.

Είναι κοινό μυστικό τόσα χρόνια, ότι η δικαιοσύνη αποκοιμιζόταν ή από-τυφλωνόταν όταν είχε να «κυνηγήσει» αριστερές ανομίες και εγκλήματα, ενώ αντίθετα ενεργοποιούνταν τα αντανακλαστικά της στο έπακρο, όταν είχε να κάνει με πατριώτες και Εθνικιστές. Ανάλογη αντίδραση είχαν και οι βουλευτές της αριστεράς, όπου όταν υπήρχε δολοφονία με αριστερή έκφανση, ήταν αντίδραση και όπου υπήρχε δεξιό χαστούκι, ήταν έγκλημα. Αυτό βέβαια αποκάλυπτε και τη διαχρονικά οργανωμένη δουλειά που είχε κάνει η αριστερά, ώστε να καταλάβει τα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, το ότι την επόμενη της σύλληψης των στελεχών της Χρυσής Αυγής, όλα τα ΜΜΕ κατακλύστηκαν από αριστερούς δικηγόρους και Συνταγματολόγους που μιλούσαν για παραβίαση του Συντάγματος και κατάλυση των νόμων.

Κομματικά η αριστερά δεν μπορούσε να αντιδράσει εμφανώς σε κάτι που υποτίθεται ότι κυνηγούσε και διαφωνούσε μέχρι πρότινος και αυτό ήταν η Χρυσή Αυγή. Οι βουλευτές δεν μπορούσαν να βγουν και να καταδικάσουν το γεγονός της σύλληψης χωρίς να φανούν γελοίοι. Μπορούσαν όμως να το κάνουν αν’ αυτού οι εντολείς τους, που ξεχύθηκαν προς υπεράσπιση των ….. ναζιστών, κυριαρχημένοι από γενναίες δόσεις φόβου για την επόμενη μέρα. Τι θα γινόταν αλήθεια, αν υπήρχε νομικό δεδικασμένο; Τι θα γινόταν αν οι επόμενοι που θα συρόντουσαν σιδηροδέσμιοι, ήταν αυτοί που για χρόνια κατέφευγαν σε εγκλήματα, ατιμώρητοι; Τι θα γινόταν, αν η ίδια μέθοδος έφερνε στη δικαιοσύνη τους αριστερούς με ένα προηγούμενο, όπου οι Χρυσαυγίτες θα ήταν προφυλακισμένοι για πολύ λιγότερα από αυτά που είχαν διαπράξει οι ίδιοι; Τι θα γινόταν αν υπήρχαν στοιχεία που τους «έκαιγαν»; Κατά την επιστήμη της φυσικής, αυτό το φαινόμενο αποκαλείται,  "συγκοινωνούντα δοχεία". Χωρίς καμία αμφιβολία, αυτός ήταν ένας εφιάλτης που έπρεπε να τελειώσει με το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Όσο καλά είναι δικτυωμένη η αριστερά, μέσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων, τόσο καλά ήταν δικτυωμένη η Χρυσή Αυγή, μέσα στα κέντρα καταστολής. Αυτή ήταν η ευκαιρία να ξεφορτωθούν το πρόβλημα μία και καλή. Το ζητούμενο ήταν, αφενός να «ξεδοντιάσουν» τη Χρυσή Αυγή από τους σημαντικούς υποστηρικτές της, σε θέσεις κλειδιά που μπορούσαν να τις εξασφαλίσουν ατιμωρησία ανάλογη με τη δική τους, αλλά αφετέρου,να μη πειραχτούν πρόσωπα που διοικούν και οργανώνουν, δηλαδή τα υψηλά κλιμάκια γιατί τότε θα άνοιγε ο δρόμος για διώξεις προς τη δική τους πλευρά. Οι δικές τους ντουλάπες όμως, είχαν πολύ περισσότερους σκελετούς από ένα Παύλο Φύσσα. Για την ακρίβεια οι ντουλάπες τους είναι γεμάτες σκελετούς και σε επίπεδο εμπλεκομένων οπαδών – στελεχών, υπάρχουν οι εντολές για το θάνατο τεσσάρων ανθρώπων στη Μαρφίν και άλλων τεσσάρων στο Κ. Μαρούσης για να μη ξεχάσουμε και την απίστευτη οργάνωση του Δεκεμβρίου του 2008, όπου καταστράφηκαν οι περιουσίες, χιλιάδων Ελλήνων. Όλοι πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτό, ήταν μία πρόβα τζενεράλε της αριστεράς και επίδειξη της δύναμης της για το πόσο εύκολα και γρήγορα, μπορεί να οδηγήσει ενορχηστρωμένα, αυτή τη χώρα στο χάος και την κατάλυση του πολιτεύματος.  

  

Είναι αστείο, να επιδεικνύονται διαρκώς ως τρόπαια από την Ελληνική αστυνομία, τα στειλιάρια με τις Ελληνικές Σημαίες, ενώ σε καθημερινή βάση βλέπουμε στειλιάρια με κόκκινα πανιά από το ΠΑΜΕ, το ΣΥΡΙΖΑ και το ΑΝΤΑΡΣΥΑ και με μαύρα πανιά, από τα «καλά» παιδιά με τις κουκούλες, κατά τη προσφιλή έκφραση του Λαζόπουλου. Όσο θανάσιμα όπλα είναι τα μεν, άλλο τόσο είναι τα δε και μάλιστα στα χέρια των χρόνια εκπαιδευμένων αριστερών είναι πραγματικά φονικά όπλα. Το ότι δεν σκοτώνουν με μπλουζάκια που να υποδεικνύουν το κόμμα τους αλλά με κουκούλες και κράνη, δεν τους κάνει λιγότερο δολοφόνους, απλά περισσότερο έξυπνους, πιο οργανωμένους και επομένως πιο επικίνδυνους. Ας μη μιλήσουμε για όπλα….  Παίρνοντας ως δεδομένο, βάση της αποδεδειγμένης συνεργασίας της αριστεράς με τους Αλβανούς μακελάρηδες, ότι κατέχουν μεγάλες ποσότητες όπλων και δη σε καλάσνικοφ, μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο τρέμουν την ενασχόληση της δικαιοσύνης μαζί τους. Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι τους χώρους που φυλάνε τα όπλα,  για το ότι τα έχουν, είμαστε βέβαιοι. Να μιλήσουμε όμως και για ηθικούς αυτουργούς, όπως είναι ο γελωτοποιός Λαζόπουλος και οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι, που όχι μόνο τους καλύπτουν και τους προωθούν, αλλά φροντίζουν ώστε να εξωραΐζουν την εικόνα τους στα μάτια του κόσμου, προωθώντας τη βία που ασκούν ενδεδυμένης με τη λογική της αντίδρασης και της αντίστασης στο σάπιο κατεστημένο και τη βία που ασκεί το κράτος.

Να γιατί, οι εισαγγελείς και οι ανακριτές φρόντισαν για το ξήλωμα των μελών της Χρυσής Αυγής, μέσα από την Ελληνική αστυνομία. Δεν φτάνει που οι αστυνομικοί,  στήριζαν τον «εχθρό», τον ενημέρωναν, τον βοηθούσαν και τον κάλυπταν στις ανομίες και την εδραίωση του, αλλά συγχρόνως δημιουργούσαν και ισχυρό έρεισμα αντίδρασης και αντίστασης στην αριστερά. Σήμερα ή αύριο, αυτοί οι ίδιοι θα ήταν που θα έδιναν εντολές για το κυριολεκτικό ξεπάστρεμα των δικών τους οπαδών. Μέχρι τώρα με την άλωση της δικαιοσύνης και το φόβο της διαπόμπευσης και της στοχοποίησης της αστυνομίας, από την αριστερή προπαγάνδα και τα φερέφωνα της, δεν είχαν ιδιαίτερα προβλήματα στο να καλύπτουν πλήρως τις ανομίες των αναρχοκομμουνιστών, πλην όμως τώρα τα πράγματα είχαν πάρει τροπή που δεν τους βόλευε. Δεν μπορούσαν πια να είναι βέβαιοι πως η Κούρτοβικ και ο Ραχιώτης θα γλίτωναν τα δικά τους παιδιά, ούτε φυσικά ότι θα μπορούσαν κάποιοι από την πολιτική ηγεσία, όπως έγινε στη περίπτωση του Κουράκη και του Νιότη, να ξελασπώσουν τα βλαστάρια τους από κατηγορίες, όπως αυτές της παρουσίας σε γιάφκα και τη ρίψη μολότοφ. Οι λαθρομετανάστες πλέον φοβόντουσαν και οι οργανωμένες και κατευθυνόμενες καταγγελίες από την αριστερά για αδιαφορία της αστυνομίας απέναντι στις επιθέσεις που δέχονταν από τη Χρυσή Αυγή, βρήκαν δικαίωση μέσα στις δικογραφίες των αστυνομικών. Εθνομηδενιστές – Εθνικομπολσεβίκοι, 1-0 και η αστυνομία θα μάθαινε να στέκει και πάλι βουβή στις εξελίξεις και ευνουχισμένη για άλλη μία φορά.

Ένας άλλον αντίπαλος ήταν η "κοινωνική" πολιτική που ασκούσε η Χρυσή Αυγή για τους Έλληνες, σε αντιδιαστολή με την Εθνομηδενιστική αριστερά που χάιδευε και φρόντιζε επί χρόνια τους λαθρομετανάστες. Μεγάλες διαρροές αντιμνημονιακών ψήφων, από όλα τα κόμματα και κυρίως από την αριστερά συνέρρεαν στη Χρυσή Αυγή. Ψήφοι που δεν μπορούσαν να αγγίξουν και που ήθελαν διακαώς να αποκτήσουν για να μπορέσουν επιτέλους να κυβερνήσουν. Ψήφοι που οριοθετούσαν ότι ο Ελληνικός λαός, βαρέθηκε την πολυπολιτισμική ρητορική και πρακτική και επιθυμούσε διακαώς να έχει "προστάτες" που να φροντίζουν, εκτός από την ασφάλεια του και τις ανάγκες επιβίωσης του. Η αριστερά είχα κακό παρελθόν, ποτέ δεν ικανοποίησε τους Έλληνες και ποτέ δεν δικαίωσε τις διεκδικήσεις του. Πάντα πρώτοι ήταν οι λαθρομετανάστες. Τώρα έπρεπε να αποδυναμωθεί και ο αντίπαλος, προωθώντας προς τα έξω τις ιδιαίτερες σχέσεις του με τους Αλβανούς, που συμπεριελάμβανε μέσα στα στελέχη του, τις εκβιαστικές συνεργασίες με λαθρομετανάστες και το κυριότερο την καταδυνάστευση των αδυνατότερων. Οι εκβιασμοί των πολιτών για εγγραφή στη Χρυσή Αυγή, με αντάλλαγμα ένα κομμάτι ψωμί, προωθήθηκαν όσο τίποτα άλλο. Πάνω από όλα όμως, τους δόθηκαν ισχυρά πατήματα, από τους ίδιους τους Χρυσαυγίτες, για να εξευτελίσουν τον πατριωτισμό και τον Εθνικισμό. Με τη λογική του, αν οι υποστηρικτές του πατριωτισμού και του Εθνικισμού, βίαζαν με τέτοιο αποτρόπαιο τρόπο τα ιδανικά και την ηθική, τότε οι αριστεροί, μπορούσαν άνετα να παρουσιάζουν και την ιδεολογία ως το πυρήνα όλων των κακών που καταδυνάστευαν τον Έλληνα. 

Εφόσον οι Χρυσαυγίτες αποδυναμώθηκαν από το μηχανισμό τους, σε όλα τα επίπεδα, ήταν πλέον ακίνδυνοι και μπορούσαν να αφεθούν ελεύθεροι για να κομπάζουν, εκτός βέβαια αυτών που ήταν ανακατεμένοι άμεσα με τη δολοφονία του "δικού" τους παιδιού και οι πράξεις τους μπορούσαν να συνδεθούν κατά αποκλειστικότητα με εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου και δεν είχαν καμία σχέση με πολιτικές προεκτάσεις. Την ίδια στιγμή οι αριστεροί, κρύβονταν πίσω από αυτούς που φώναζαν ότι διώκονταν για πολιτικούς λόγους και χαμογελούσαν ειρωνικά. Είχε επιτευχθεί μία νίκη κατά κράτος, από την αριστερά προς τη προθυμία της κυβέρνησης να πατάξει τη βία, από όπου και αν προέρχεται. Είχε αποδυναμώσει την εικόνα της κυβέρνησης, μέσα από τη γελοιοποίηση των θεσμών και τώρα στόχευε στην επάνοδο και τη ρεβάνς που θα αποζητούσε η Χρυσή Αυγή, ίσως και με ένα καινούργιο νεκρό που «ευτυχώς», δεν θα ήταν μέσα σε περίοδο διακοπών και θα μπορούσαν άνετα να τον εκμεταλλευτούν και να φτιάξουν ένα νέο Γρηγορόπουλο. Η αριστερά γι άλλη μία φορά ήταν εδώ, ενωμένη και δυνατή. Με τους ανθρώπους της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, με τους εχθρούς της κατακερματισμένους και με την εικόνα των βουλευτών της Χρυσής Αυγής να βγαίνουν ελεύθεροι από τα δικαστήρια γελοιοποιώντας τη κυβέρνηση. Μπορούσαν πλέον να κοιμηθούν ήσυχοι. Η κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να προβεί σε κάτι παρόμοιο για τις ανομίες της Εθνομηδενιστικής αριστεράς γιατί θα φοβόταν ένα καινούργιο φιάσκο. 

  

Αυτόματα αντιλαμβανόμαστε και γιατί η αριστερά ενοχλείται από τους Φαήλους και τους Λαζαρίδηδες. Γιατί δίνουν τόση σημασία, στα λεγόμενα δύο ανθρώπων, που στη τελική, το μόνο που εκφράζουν είναι την άποψη τους, μέσα στους δεκάδες αριστερόστροφους, που καθημερινά μας βομβαρδίζουν με τη κάλυψη της βίας και τη ανομίας, κάτω από το μανδύα της αντίδρασης στο σύστημα. Τους τρέμουν γιατί λένε την αλήθεια και δυστυχώς για αυτούς, όλο και περισσότεροι διακρίνουν την πραγματικότητα πίσω από το προσωπείο μιας αριστεράς που ποτέ δεν χώνεψε την ήττα κατά τη διάρκεια του συμμοριτοπόλεμου και προσδοκεί χρόνια τώρα τη ρεβάνς. Μια ρεβάνς, που έστω και σακάτικα τους εμποδίζει να πάρουν, το αντίβαρο τους, που είναι η Χρυσή Αυγή. Φυσικά και υπάρχουν δύο πόλοι, μόνο που δεν είναι η Χρυσή Αυγή με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι Εθνικοσοσιαλιστές με τους Εθνομηδενιστές κομμουνιστές. Παρόμοια ιδεολογία, ταυτόσημες εκφράσεις, ίδιες τακτικές και το κυριότερο ίδιο πρόσημο στη χρήση βίας. Ακόμα και η χρήση της Ελληνικής Σημαίας είναι ταυτόσημη. Από τη μία πλευρά για να προσελκύουν οπαδούς της και από την άλλη πολέμιους της.

Αλήθεια, αυτό το γαϊτανάκι δεν θα έχει ποτέ τέλος; Θα έχει, αν μιλήσει το dna ενός έξυπνου ανθρώπου, που θα καταφέρει να ξεπαστρέψει όλες τις παραφυάδες της αριστεράς μέσα στη δικαιοσύνη. Αποκεφαλίζοντας το φίδι που επέστρεψε πίσω στη φωλιά του, προκειμένου να ξεκουραστεί και να ενισχύσει το δηλητήριο του για να χτυπήσει την επόμενη φορά. Είναι απαραίτητο να του πάρει το κεφάλι για να μπορέσει να προχωρήσει στη πραγματική κάθαρση της βίας. Να μπορέσει να τιμωρήσει οριστικά και με αποτελεσματικότητα αυτούς που τη κυοφορούν, της δίνουν μορφή και τη γεννάνε και όχι μόνο τις τροφούς που την ανασταίνουν. Αυτή η κυβέρνηση, θα πάρει την οριστική ρεβάνς και θα σταματήσει από το να είναι ένα απλός διαιτητής ανάμεσα στους δύο πόλους, μόνο όταν μπορέσει να φέρει την κάθαρση στη δικαιοσύνη, παράλληλα με την κάθαρση στη κοινωνία.  Θέλετε να το πείτε πογκρόμ εκδίκησης; Πείτε το όπως θέλετε, η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Η αριστερά και το παρακράτος της κατάφερε για άλλη μία φορά να επιβιώσει, αποδεκατίζοντας τον εχθρό, γελοιοποιώντας τη κυβέρνηση και κρατώντας τα δικά της μετερίζια και τους ανθρώπους της αλώβητους.

Πιστεύω ότι μέσα από αυτή την απόλυτα λογική αλληλουχία, έγινε ξεκάθαρο ότι για το «έγκλημα» της δικαιοσύνης να αφήσει ελεύθερους τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, έστω και με αυστηρά περιοριστικούς όρους και χρηματική εγγύηση, ο μόνος κερδισμένος ήταν η αριστερά. Η Εθνομηδενιστική αριστερά, που εκπροσωπεί τον έτερο πόλο, που είχε πολύ περισσότερα να χάσει από τη προφυλάκιση των βουλευτών της Χρυσής Αυγής και άρα από τη τιμωρία που θα άνοιγε το δρόμο και για τη δική της διαπόμπευση και εξολόθρευση.